.Η ΤΙΜΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ !...

 του Γ. Καπόπουλου  

Η Ιστορία, όχι τόσο του Μεγάλου Δουκάτου όσο της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, σίγουρα επιφυλάσσει περίοπτη θέση για τον παραιτηθέντα πρωθυπουργό του Λουξεμβούργο και πρώην πρόεδρο του Eurogroup Γιούνκερ. Από την έναρξη της χρηματοπιστωτικής κρίσης τον Σεπτέμβριο του 2008 και κυρίως μετά την έκρηξη της δημοσιονομικής κρίσης στην Ευρωζώνη την άνοιξη του 2010, ο Γιούνκερ υπήρξε ο μόνος Ευρωπαίος αξιωματούχος που τίμησε τον θεσμικό του ρόλο και τις ευθύνες του, ο μόνος που κατ' εξακολούθηση είχε το θάρρος να λέει «όχι» στους Μέρκελ - Σόιμπλε.

Η αντίστιξή του με την πολιτική ανυπαρξία του προέδρου της Επιτροπής Μπαρόζο και του προέδρου του Συμβουλίου Ρομπάι είναι συντριπτικά ευνοϊκή υπέρ του. Πρωθυπουργός μίας μικρής χώρας, ο Γιούνκερ σήκωσε ανάστημα στις ολέθριες επιλογές του Βερολίνου και σε μεγάλο βαθμό συμπλήρωσε το κενό που άφησαν οι μοιραίοι και άβουλοι ηγέτες της Γαλλίας Σαρκοζί και Ολάντ.

Η περίπτωση Γιούνκερ διαψεύδει την παραδοχή ότι τα περιθώρια ελιγμών ενός ηγέτη είναι συνάρτηση του βάρους της χώρας του: το μικρό Λουξεμβούργο μέσω του πρωθυπουργού του ως προέδρου του Eurogroup όχι μόνον κάλυψε μέρος της λιποταξίας της Γαλλίας, αλλά απάλυνε και την ευρωπαϊκή πολιτική ανυπαρξία της Ισπανίας και της Ιταλίας.

Τίποτε δεν είναι, βέβαια, τυχαίο: το Λουξεμβούργο έχει στους γενετικούς του κώδικες την αντίσταση στον ηγεμονισμό των Μεγάλων, καθώς εδώ και δύο αιώνες μέχρι και τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο αποτελούσε στόχο του επεκτατισμού πρώτα της Γαλλίας και στη συνέχεια της Γερμανίας.

Η προεδρία του Eurogroup, με δεδομένη τη σκληρή εμπειρία συμβίωσης με τον Γιούνκερ, ήταν μεγάλος πονοκέφαλος για τη Μέρκελ: στην αρχή προσπάθησε να επιβάλλει ως διάδοχό του τον Σόιμπλε και όταν διαπίστωσε ότι αυτό είναι αδύνατο, περιορίστηκε στον άχρωμο Ντάισελμπλουμ, που είναι αναλόγου αναστήματος με τους Μπαρόζο - Ρομπάι.

Οταν την άνοιξη του 2003 οι Σρέντερ - Σιράκ είχαν καλέσει άτυπη συνάντηση στο Παρίσι για μία χειραφετημένη από το ΝΑΤΟ ευρωπαϊκή άμυνα, ο Γιούνκερ προσερχόμενος δήλωσε ειρωνικά ότι φέρνει μαζί του την ισχύ των ενόπλων δυνάμεων της χώρας του... Μερικά χρόνια αργότερα απέδειξε ότι η επάρκεια πολιτικής βούλησης αλλάζει συσχετισμούς.

.Αγκαλιά στην πολυθρόνα

Της Βένας Γεωργακοπούλου 

Λένε για μας τους κοινούς θνητούς, ότι πηγαίναμε όλοι να τρουπώσουμε στο Δημόσιο, ότι σουρνόμαστε σε γραφεία βουλευτών του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας για να μας διορίσουν κι ας ήταν η ψυχούλα μας και η ψήφος μας στα αριστερά. Για τους καλλιτέχνες μας, δεν ακούω τίποτα. Η αίγλη του Δημοσίου εξακολουθεί γι” αυτούς να είναι πολύ μεγάλη, ακόμα και τώρα, που παραπαίει, που δεν έχει μία. Ακόμα και τώρα, που βρίσκεται υπό κατοχήν από τη Μέρκελ και τα στρατεύματά της, από τον Σαμαρά και τους προδότες του…

Πιστεύοντας με πάθος ότι το κράτος οφείλει να στηρίζει την τέχνη και τα ταλέντα, δεν αναφέρομαι, φυσικά, στο κίνημα υπέρ των επιχορηγήσεων κάθε είδους – αν και έχει υποστείλει από σεμνότητα και μέτρο τη σημαία του, σε μια περίοδο που όλος ο ελληνικός πληθυσμός υποφέρει από τα γνωστά.

Σκέφτομαι απλώς τώρα τελευταία κάτι λίγους, ελάχιστους επαναστάτες, που έχουν βγει στα κάγκελα εναντίον μνημονίων, καπιταλισμού, Ευρώπης και κυβέρνησης, που έχουν κάνει κατά κόρον το κομμάτι τους σε πλατείες, συνεντεύξεις, ραδιόφωνα, τηλεοράσεις, παραστάσεις και συναυλίες, και ξαφνικά, σαν τα καλά παιδιά, παίζουν παιχνίδι με το διεφθαρμένο, πουλημένο κράτος τού Μπένι και του Σαμαρά.

Ας πούμε: γνωστός και αγαπημένος συνθέτης, που του είχε κολλήσει πριν από λίγο καιρό ότι έχουμε χούντα, δεν είχε κανένα πρόβλημα να συμμετάσχει σε φεστιβάλ που επιχορηγείται από το χουντικό κράτος και τον φορολογούμενο στα όρια της εξαθλίωσης πολίτη. 

Απ” ό,τι θυμάμαι επί χούντας, αν έβριζες δημόσια τη χούντα, δεν σε καλούσε στις γιορτές της. Σε καλούσε μια βόλτα από το… τμήμα. 
Ο ίδιος, μάλιστα, είχε χθες ραντεβού με τον χουντικό υπουργό Πολιτισμού. Ελπίζω να μην έπεσε πάνω σε άλλον υπουργό της ίδιας χουντικής κυβέρνησης, αυτόν που είχε κάνει το βρακί της γυναίκας του ωραίο τραγουδάκι.

Ας πούμε: γνωστός, ιδιοφυής και λαοφιλής θεατρικός συγγραφέας και κωμικός ηθοποιός, που όλο τον χειμώνα καλούσε από την εκπομπή του σε ιδιωτικό κανάλι τον λαό σε αντίσταση, ετοιμάζεται τον χειμώνα να λάμψει στην πρώτη κρατική μας σκηνή.

Προσκεκλημένος του νέου καλλιτεχνικού διευθυντή, εκλεκτού του πρωθυπουργού.

 Να σκεφτώ ότι αυτό είναι το μεγαλείο της δημοκρατίας μας, ότι χρηματοδοτεί, δηλαδή, τον ίδιο τον εχθρό της για να τη σατιρίσει και να την ξεφτιλίσει; Μακάρι. 

Πολύ θα μου άρεσε αυτό το σενάριο. Να δω, δηλαδή, μέσα στα βελούδα τού Τσίλερ ένα θέαμά του, από τα γνωστά τηλεοπτικά, απλώς λίγο πιο δουλεμένο και σοφιστικέ – κι ας μην είναι της αισθητικής και της ιδεολογίας μου.

Κάτι, όμως, μου λέει ότι ο καλός αυτός συγγραφέας κάτι πιο σοβαρό και ολοκληρωμένο θα γράψει για το Εθνικό. Θα αφήσει τη Μέρκελ και τον καλό της, τον Σαμαρά, και τη λεηλασία των φτωχών και αδυνάτων, τα συνθήματα και τις μπροσούρες, και θα θελήσει να αποδείξει για ακόμα μία φορά το ταλέντο του. Με μια πολιτική, βέβαια, κωμωδία, από εκείνες που τόσο καλά ξέρει να γράφει.

Μόνο μία απορία έχω. Γιατί δεν έμεινε έξω από την αγκάλη του Δημοσίου, ελεύθερος και ωραίος, να του σούρνει τα εξ αμάξης και να μην του οφείλει ούτε ένα ευρουλάκι; Τόσο ζόρι τραβάει η ιδιωτική θεατρική πιάτσα, που ούτε αυτός, ο σούπερ σταρ, μπορεί πια να κάνει πράξη τα θεατρικά του οράματα;

Εκτός κι αν τον έπεισε ο διορισμένος από τη μνημονιακή κυβέρνηση διευθυντής του Εθνικού. Οχι μόνο γιατί πιστεύει στο ταλέντο του, αλλά και για τα έσοδα που ονειρεύεται να φέρει στα ταμεία του.

.Ο Αξέχαστος Ηγέτης ! Ο Αντρέας ζει - αυτός μας οδηγεί!

Τελικά, ο Αντρέας είναι πανταχού παρών εξακολουθώντας να  μας ενώνει και να μας χωρίζει. 

 Η εν ζωή  πολιτική του δράση άλλα  και η μετά θάνατο ιστορική του παρουσία ουδέποτε μας άφησε αδιάφορους -  αδιαμφισβήτητη απόδειξη ότι υπήρξε ένας αξέχαστος ηγέτης!  Ένας άξιος λόγου ηγέτης, όπως είναι αυταπόδεικτο,  έκτος από φανατικούς οπαδούς,  διαθέτει και φανατικούς αντιπάλους, ότι ακριβώς χρειάζεται για να μένει κανείς ολοζώντανος στην Ιστορία. 

Τους δεύτερους, τους βρήκε πρόσφατα  στο πρόσωπο του χουντικού  πολιτευτή, αξιότιμου κυρίου  Βορίδη ο οποίος έχει καταλαγιάσει πλέον - ύστερα από την περιπλάνησή του σε όλες τις εκδοχές της ακροδεξιάς - στην ανεκτική ΝΔ…  

Το κόμμα του «Εθνάρχη» ιστορικά όταν δεν την εξέφραζε ευθέως, διατηρούσε στενούς δεσμούς με την ακροδεξιά και τις εξτρεμιστικές εκδοχές της.  Απόδειξη ότι στη νεοφιλελεύθερη (υποτίθεται) παράταξη της νυν Νέας Δημοκρατίας, τα  επίλεκτα και προβεβλημένα στελέχη της αν δεν υμνούν την ναζιστική Χρυσή Αυγή, την εξωραΐζουν.  

Λαμπρά και ανερυθρίαστα παραδείγματα, ο πολύς Βύρων Πολύδωρας - ο οποίος επί τη ευκαιρία θα μπορούσε να τους παραδώσει μερικά μαθήματα  ελληνικών  ώστε  να μην γρυλίζουν  αλλά να ομιλούν στοιχειωδώς τα ελληνικά - τουλάχιστον σαν τους Αλβανούς μετανάστες ή τους Νιγηριανούς μικροπωλητές. 

Ο έτερος λαμπρός εκφραστής της νεοδημοκρατικής προσέγγισης προς το ναζιστικό (κατά τον πρωθυπουργό) εξάμβλωμα, είναι ο λαμπρός πολιτικός άνδρας,  Νίκος Παναγιωτόπουλος,  βουλευτής Καβάλας - για όσους επιθυμούν να τον τιμήσουν εκ νέου με την ψήφο τους…
Στον αντίποδα,  ο Αλέξης Τσίπρας στη διάρκεια ομιλίας του στην Πάτρα - ιστορική έδρα του λαοφιλούς ηγέτη -  αναφέρθηκε στο ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου για να επιτεθεί στον Μάκη Βορίδη. 

«Ο κ. Βορίδης ξεσάλωσε πριν λίγες μέρες στο συνέδριο της ΝΔ. Και μέσα στην αντιδημοκρατική φούρια της δεξιάς και των αναμνήσεών του από τα φοιτητικά του χρόνια στην ακροδεξιά, μας παρέδωσε μαθήματα ιστορίας για τον Ανδρέα Παπανδρέου και την πολιτική του το 1981-85. 

Ξέρετε γιατί; Το είπε ο ίδιος: Γιατί θέλουν να ξεμπερδέψουν με την ιδεολογική ηγεμονία της αριστεράς! Που πάει να πει, να επαναφέρουν το καθεστώς των διακρίσεων και της εθνικοφροσύνης. 

Το καθεστώς της μειωμένης δημοκρατίας για την πλειοψηφία του ελληνικού λαού».
Αυτά τα ρηξικέλευθα ιστορικά ανοίγματα του ΣΥΡΙΖΑ μας συγκινούν, το δίχως άλλο,  μιας και μας θυμίζουν με την ευκαιρία τις ιστορικές επιλογές του 1989 οι οποίες μοιάζουν σήμερα να …αναθεωρούνται!  

Οι επανεκτιμήσεις κι οι εκ νέου ιστορικές αποτιμήσεις δείχνουν, αν μη τι άλλο, …διάθεση εκσυγχρονισμού.
Τέλος, όσον αφορά στην ταλαιπωρημένη μνήμη του Ανδρέα Παπανδρέου που ενέσκηψε αιφνιδίως παρεμβατικά στην επικαιρότητα, ότι …απέμεινε στο βενιζελικό ΠΑΣΟΚ, παρεξηγήθηκε από τις δηλώσεις Τσίπρα κατά τρόπο πρωτοφανή!

Η υπό μετακόμιση  Ιπποκράτους και η εκ νέου Χαρίλαου Τρικούπη διατηρεί «αποκλειστικά δικαιώματα» στην μνήμη του Αντρέα Παπανδρέου και απαγορεύει τις ιστορικές επισημάνσεις για το έργο της περιόδου του;  Πόσο μάλλον όταν αυτό δια στόματος του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, του κ. Τσίπρα, μοιάζει σαν μια ομολογία και επανεκτίμηση  του ιστορικού λάθους να σπιλωθεί η πολιτική προσωπικότητα του ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ. 

Η δήλωση Τσίπρα σε μια πολιτική αντιπαράθεση θα έπρεπε να εκληφθεί ως μια μετά θάνατον δημόσια δικαίωση του Αντρέα Παπανδρέου και του πολιτικού του φορέα, δηλαδή του ΠΑΣΟΚ, από αυτούς ακριβώς που επεδίωξαν την πολιτική του εξόντωση. Αντί αυτού, το ΠΑΣΟΚ παραδόξως φέρεται σαν παρεξηγημένη  γεροντοκόρη που της έβαλαν …χέρι στην προίκα.

Εν κατακλείδι, η ανάγκη να επαναφέρουν τον Αντρέα για άλλη μια φορά στο προσκήνιο - θετικά ή αρνητικά - διατρανώνει το προφανές:  ότι ο Αντρέας ζει  στις καρδιές μας και μας φλογίζει η ανάμνηση του! 

.Από την αρχή…

Σχόλια Τάσος Τέλλογλου  

Την ώρα που η απασχόληση στο νότιο Αιγαίο και το Ιόνιο, σύμφωνα με το σύστημα ΕΡΓΑΝΗ του υπουργείου Απασχόλησης, μοιάζουν να αυξάνονται, με 11.000 θέσεις σερβιτόρων να έχουν δημιουργηθεί τον περασμένο μήνα, οι θέσεις στη μεταποίηση και το εμπόριο, ιδιαίτερα στις μεγάλες πόλεις της χώρας, γίνονται είδος προς εξαφάνιση. 

Ταυτόχρονα το ΙΟΒΕ, με χθεσινή διόρθωση της πρόβλεψής του, καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η ύφεση θα ξεπεράσει κατά μισή μονάδα τις αρχικές προβλέψεις των δανειστών μας, φτάνοντας και πάλι το 5%.

Παρά τη δραματική μείωση των μισθών στον ιδιωτικό τομέα, τα κόστη δανεισμού και ενέργειας καθιστούν το κόστος παραγωγής από τα υψηλότερα στην Ευρώπη, με αποτέλεσμα μία επιχείρηση να χάνει όσο περισσότερους εργαζόμενους απασχολεί. Σε αυτό, η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών δεν άλλαξε κάτι.

Ταυτόχρονα, παρά τον ακτιβισμό του επικεφαλής της κυβέρνησης, η χώρα απέχει από τα να γίνει πραγματικά ελκυστική. Οι διαδικασίες δεν έχουν απλοποιηθεί, οι φόροι είναι ψηλοί, το τραπεζικό σύστημα πληγωμένο ακόμα από την κρίση και η πολιτική αστάθεια ενδημική. 

Τα εμπόδια εισόδου στην αγορά υψηλά, καθώς όσοι είναι μέσα δεν προτίθενται να αφήσουν άλλους να μπουν στο σοβαρότερο ελληνικό -και ευρωπαικό- πολιτικό πρόβλημα. Η κατάσταση αποτυπώνεται στις αποκρατικοποιήσεις που δεν προχωρούν, παρά τις μεγάλες προσπάθειες της κυβέρνησης, καθώς ουδείς «τρελαίνεται» για «ασημικά» που μόνο εμείς πιστεύουμε ότι πρέπει να κοστίζουν πανάκριβα. 

Είναι χαρακτηριστικό ότι σε όλους τους διαγωνισμούς μέχρι σήμερα υπάρχει ένας κατ’ ουσίαν υποψήφιος με τον οποίον γίνονται συνομιλίες παραχώρησης του κάθε φορά περιουσιακού στοιχείου, κάτι που ενθουσιάζει τους κυρίους από την Ασία οι οποίοι έχουν συνηθίσει να αγοράζουν χωρίς διαγωνισμούς.

Το επόμενο δίμηνο φαίνεται ότι θα έχουμε μία καλή τουριστικά χρονιά που, βοηθούσης της φοροδιαφυγής, θα ανακουφίσει λίγο τα πράγματα. Αλλά όποιος πιστεύει ότι η χώρα είναι παραγωγικά πιο ισχυρή και με προϊόντα που θα της φέρουν περισσότερη αξία από ενδεχόμενες εξαγωγές, μάλλον πρέπει να αναθεωρήσει.

 Η κρίση αφήνει ένα νεκροταφείο από επιχειρηματικά κουφάρια που ουδείς τραπεζικός δανεισμός θα μπορέσει να αναστήσει. Γιατί, άλλωστε; Αυτή την Ανάσταση θα την «πληρώσουν οι φορολογούμενοι». 

Ίσως είναι προτιμότερο να αρχίσουμε από την αρχή. Μία αρχή πολύ επώδυνη, αλλά διπλά αναγκαία: Από την αρχή οργανώνεται πιο εύκολα μια αγορά χωρίς εμπόδια εισόδου και η έλλειψή τους καθιστά πιο «φθηνή» την ίδρυση και λειτουργία μια επιχείρησης

."H κυρία Λαοκρατία" του Στ.Θεοδωράκη

Ο Αλέξης Τσίπρας συνομιλεί με τον Ν. Κούνδουρο στο φουαγιέ.

Στην επίσημη πρεμιέρα της μουσικής παράστασης για τη ζωή του Μίκη Θεοδωράκη στο Badminton, οι περισσότεροι ήταν ΣΥΡΙΖΑ. Στις πρώτες σειρές των επισήμων αναφέρομαι (για τους άλλους 2.000 πώς μπορώ να ξέρω;).

Οι Ανεξάρτητοι Έλληνες είχαν τον Χαϊκάλη και την κυρία του. Το ΠΑΣΟΚ τον κ. Πρωτόπαπα, η Νέα Δημοκρατία τον κ. Γκιουλέκα και ο ΣΥΡΙΖΑ είχε τον ίδιο τον Αλέξη Τσίπρα, πλαισιωμένο από βουλευτές και οικονομικούς συμβούλους. 

Βέβαια, από αρχηγούς είχαμε και τον νέο Γραμματέα του Κομμουνιστικού Κόμματος τον Δημήτρη Κουτσούμπα με τη γυναίκα του και δυο βλοσυρούς «συντρόφους» που τον συνόδευαν σε κάθε του βήμα (σε αντίθεση με τον Αλέξη που ήταν χωρίς φρουρούς και μόνο με την Περιστέρα στο πλευρό του). Α, να μην ξεχάσω να σας πω για τον Κωστή Στεφανόπουλο. 

Ήταν και αυτός εκεί! Χρειαζόταν βοήθεια για να περπατήσει, αλλά καμία βοήθεια για να πει τα εύστοχά του. Ίσως ο καλύτερος Πρόεδρος που είχαμε ποτέ. Τι ίσως; Σίγουρα!

Η παράσταση ωραία -η ζωή και τα τραγούδια του Μίκη σαν παραμύθι- αν κι οι ειδικοί μεμψιμοιρούσαν. «Τα χορευτικά ήταν επιπέδου επιθεώρησης», «ο Βαλτινός είναι καλός ηθοποιός, αλλά δεν είναι τραγουδιστής», «αυτός που έφτιαξε τα βίντεο ήταν πιο πολύ φίλος του Φιντέλ Κάστρο παρά του Μίκη»…
Τέλος πάντων, αυτά θα τα ακούσετε ίσως και στα κανάλια, γιατί ήταν όλα εκεί. Κυνηγούσαν τον Μικρούτσικο, τον Σαββόπουλο, τον Μίμη Πλέσσα, τον Νταλάρα, τη Σαπουντζάκη (ναι, τη Zωζώ), τον Νίκο Κούνδουρο (με ένα βαρύ ραβδί στο χέρι αντί για μπαστούνι) και, βέβαια, τον Λευτέρη Παπαδόπουλο που όμως δεν είχε χρόνο για τις κάμερες γιατί έπρεπε να μιλήσει με όλες τις γυναίκες του Badminton.

Σταματώ εδώ γιατί αν συνεχίσω λίγο ακόμη, το protagon θα με στέλνει για ρεπορτάζ στις πρεμιέρες. Στο τέλος, λοιπόν, της παράστασης, 3 ώρες και 30 λεπτά -ευχαρίστως θα έκοβα 40- συνάντησα τη Λαοκρατία. Δεν είναι κρίση μεγαλείου, είναι γεγονός. Η κυρία Λαοκρατία Λάκκα είναι η νονά του Αλέξη. 

Η ίδια είναι βαφτιστήρι του Άρη Βελουχιώτη! Βγαίνουν τα χρόνια; Βγαίνουνε – για να το λέει βγαίνουνε. Συζητούσαμε λοιπόν για το Αθαμάνιο, το χωριό του Αλέξη Τσίπρα στα Τζουμέρκα -έχω κάνει εκπομπή εκεί μαζί του το 2009- ώσπου, ξαφνικά, μου λέει: «και γιατί οι δημοσιογράφοι δεν υποστηρίζετε τους καθηγητές; γιατί δεν καλείτε τον κόσμο να βγει στους δρόμους, να ακυρωθούν οι εξετάσεις και να μην περάσει της κυβέρνησης;». Χαμογελώντας προσπάθησα να εξηγήσω στην κυρία Λαοκρα

τία ότι αυτό δεν είναι ακριβώς το σενάριο που συναρπάζει τον κόσμο (άλλωστε, το 70% του κόσμου διαφωνεί με την απεργία μέσα στις εξετάσεις - δημοσκόπηση της Κapa Research) αλλά η Λαοκρατία δεν με άκουγε. 

Ούτε τη φίλη της δεν άκουγε -της ίδιας ηλικίας και προφανώς της ίδιας πολιτικής παιδείας- που προσπαθούσε και αυτή να της πει ότι «ο κόσμος δεν θέλει απεργία μέσα στις εξετάσεις».
«Ο κόσμος θέλει να βγει στον δρόμο, αλλά δεν τον βοηθάτε», μου φώναξε φεύγοντας. Την ίδια φράση, περίπου, την είχα ακούσει και στο διάλειμμα της παράστασης. Συζητούσαμε με τον Αλέξη Τσίπρα για τα βάσανα των ημερών, όταν μια κυρία πετάχτηκε μπροστά του: «Αλέξη, κάλεσε αύριο τον κόσμο να βγει στους δρόμους. 

Ένα εκατομμύριο κόσμος θα σε ακολουθήσει και θα τελειώνουμε με αυτούς». Λίγο πριν στη σκηνή τραγουδούσαν «Αν θυμηθείς τ' όνειρό μου» -όχι οι Beatles, αλλά ο Θωμαΐδης, ο Μακεδόνας και η Νέγκα, έξοχοι και οι τρεις- και η έκρηξη της κυρίας δε με ξάφνιασε. Ο Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ το αντιμετώπισε με το χιούμορ που έπρεπε: «αν είναι τόσο εύκολο, να το κάνω λοιπόν»… «Να το κάνεις γιατί αυτό θέλει η κοινωνία», επέμεινε η κυρία.

Τι θέλει, λοιπόν, η κοινωνία;
Στα Προπύλαια κάποιοι δάσκαλοι αποδοκίμασαν συνδικαλιστές της ΑΔΕΔΥ φωνάζοντας, ρυθμικά, «πουλημένοι». Αν δει κανείς τα βίντεο στο youtube θα διαπιστώσει ότι ο καβγάς ήταν πάλι για την κοινωνία. Οι δάσκαλοι έλεγαν ότι η κοινωνία θέλει γενική απεργία τις ημέρες των εξετάσεων. 

Οι συνδικαλιστές της ΑΔΕΔΥ, στο τέλος μιας ανεμικής συγκέντρωσης, έλεγαν ότι «με κάτι τέτοια ξεκόβουμε από την κοινωνία». Το ίδιο και στο Τυμπάκι της Κρήτης. Θα έχετε μάθει για τον καβγά. Οι Βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, από το Ρέθυμνο και το Ηράκλειο, διαφωνούν με τη δημιουργία μεγάλου εμπορικού λιμανιού στα Νότια της Κρήτης, οι κάτοικοι όμως της περιοχής λένε "ναι" στο έργο. Το ίδιο και στις Σκουριές (στο όνομα της κοινωνίας αντιδρούν οι κάτοικοι – στο όνομα της κοινωνίας επιμένουν οι εργαζόμενοι). 

Μέχρι και ο Δασκαλόπουλος του ΣΕΒ, ερμηνεύοντας την κοινωνία, είπε ότι «δεν αντέχουμε άλλο» (παρουσία του Τσίπρα το είπε), στη συνέχεια, βέβαια, είπε ότι «η κοινωνία θέλει να αρθεί η μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων» (είχε φύγει ο Τσίπρας και είχε έρθει ο Σαμαράς). Όλοι Πυθίες της κοινωνίας λοιπόν.

Αλλά πώς ξεστράτισα έτσι; Και από τον Μίκη (που απέδωσε έξοχα κατά την άποψή μου ο Άρης Λεμπεσόπουλος – άψογος όσο και η «μητέρα» του, η Φιλαρέτη Κομνηνού) έφτασα στον ΣΕΒ; Η
Λαοκρατία φταίει

.Η μαφία της Αθήνας

Σώτη Τριανταφύλλου  

Τον περασμένο Ιανουάριο συνελήφθησαν στη Νέα Υόρκη τριάντα δύο άτομα, μεταξύ των οποίων ο περιβόητος μαφιόζος «Papa Smurf» κι ένας συνταξιούχος αστυνομικός των ειδικών δυνάμεων: επρόκειτο για δακτύλιο μελών τριών οικογενειών της μαφίας -των Γκαμπίνο, Τζενοβέζε και Λουκέζε- που, παραμερίζοντας τις διαφορές τους, συνεργάζονται στις ιδιωτικές εταιρείες αποκομιδής, διαχείρισης και επεξεργασίας των σκουπιδιών. 

Εδώ και κάμποσες δεκαετίες οι επιχειρήσεις αυτές της ευρύτερης περιοχής της Νέας Υόρκης και του Νιού Τζέρζι έχουν τεθεί, μέσω εκβιασμών και εχθρικών εξαγορών, υπό τον έλεγχο της μαφίας.

Η Νέα Υόρκη έχει wise guys, εμείς έχουμε συνδικαλιστές. Η πρώτη διαφορά είναι ουσιαστική: οι μαφιόζοι κάνουν τη δουλειά - κι επειδή ο ανταγωνισμός είναι σκληρός, την κάνουν καλά. Η διαχείριση των σκουπιδιών στη Νέα Υόρκη θεωρείται επιτυχημένη και η ανακύκλωση έχει προχωρήσει αρκετά. 

Ακριβώς επειδή η επιθυμία του κέρδους είναι ακαταμάχητη, οι Σοπράνος της Νέας Υόρκης αξιοποιούν το παραμικρό αξιοποιήσιμο σκουπίδι: για παράδειγμα, στο Στάτεν Άιλαντ -έναν από τους τόπους ανακύκλωσης της περιοχής- τίποτα δεν πάει χαμένο: μπαταρίες, βαφές τοίχων, φίλτρα λαδιού αυτοκινήτων, λάμπες φθορίου, ελαστικά, ψευδαργυρούχα προϊόντα, βινύλια. 

Και παρ' όλ' αυτά, κάμποσα πράγματα πρέπει να αλλάξουν: ο δήμος της Νέας Υόρκης και των προαστίων δεν έχει απαλλαγεί από τα μεγάλα και βρόμικα χέρια της μαφίας.

Στην Αθήνα ο δήμος βρίσκεται στα μεγάλα και βρόμικα χέρια των συνδικαλιστών° και επιπλέον η δουλειά δεν γίνεται. Οι συνδικαλιστές στήνουν ρινγκ σε κάθε συνεδρίαση, σε κάθε διαπραγμάτευση: κι όπως συμβαίνει στα θορυβώδη ολονύκτια πάρτι, στο τέλος σπάνε ανθρώπους και πράγματα. 

Μολονότι, η νεοϋορκέζικη μαφία μπλέκεται στις δουλειές του Mάικλ Μπλούμπεργκ δεν τίθεται ζήτημα επίθεσης εναντίον του: η καθύβριση του δημάρχου της Νέας Υόρκης, εκτός του ότι είναι αδιανόητη, θα μπορούσε να τιμωρηθεί με σύλληψη και φυλάκιση. Παρά την εγκληματικότητα -και εξαιτίας της- στις ΗΠΑ, οι προπηλακισμοί απαγορεύονται, άρα τιμωρούνται. Αν κάποιος έχει παράπονα από τον δήμαρχο, προχωρεί σε μηνύσεις, κινείται μέσω των θεσμών.

Επαναλαμβάνω συχνά ότι μας λείπουν τα πρότυπα ή ότι διατηρούμε, με χωριάτικο πείσμα, πρότυπα τουρκικά και μεσανατολικά. Το ότι σημειώνονται ξυλοδαρμοί στην τουρκική βουλή μάς καθησυχάζει, το ότι στην Αίγυπτο εκτυλίσσεται αιματοχυσία μάς δημιουργεί την ψευδαίσθηση ότι είμαστε, τελικά, ανώτεροι. 

Στην Ελλάδα δεν εκτυλίσσεται αιματοχυσία, εκτυλίσσεται καθημερινός πόλεμος χαμηλής έντασης ανάμεσα σε διαφορετικές ομάδες του Κατεστημένου καθώς και ανάμεσα στο Κατεστημένο και στις λιγοστές δυνάμεις της μεταρρύθμισης. Ο συνδικαλισμός είναι μέρος αυτού του Κατεστημένου και αντιστοιχεί, εν πολλοίς, με το Κατεστημένο της μαφίας.

Το δεύτερο ζήτημα, η δεύτερη διαφορά από τη νεοϋορκέζικη πραγματικότητα, είναι ότι στην Ελλάδα οι μεταρρυθμιστές φαίνονται πελαγωμένοι μέσα στο γενικό πλαίσιο του Κατεστημένου και επιδεικνύουν έλλειψη πείρας στα προβλήματα της γενικής διαχείρισης. 

Ο Μπλούμπεργκ είναι επιτυχημένος δήμαρχος όχι μόνον επειδή εφαρμόζει με πραγματισμό την εμπειρία του στον ιδιωτικό τομέα, αλλά και επειδή το γενικό πλαίσιο τού αφήνει χώρο να κινηθεί. Στην Ελλάδα, αν, για παράδειγμα, ο δήμαρχος της Αθήνας τολμούσε να εφαρμόσει τεχνικές του «καπιταλιστικού» μάνατζμεντ -τη μοναδική μέθοδο λήψης και πραγματοποίησης αποφάσεων- θα γινόταν θύμα διασυρμού περισσότερο από όσο γίνεται τώρα. 

Εξάλλου, μέρος του Κατεστημένου είναι οι συγκεχυμένες αρμοδιότητες, η γραφειοκρατία που αναχαιτίζει την εφαρμογή μεταρρυθμίσεων και, εν τέλει, η λειψή εξουσία που έχουν οι εκλεγμένοι. Τέλος, το συνδικαλιστικό Κατεστημένο, αντιθέτως προς τη μαφία, κινείται στο φάσμα της νομιμότητας ή της ημι-νομιμότητας όπως την αντιλαμβανόμαστε στην Ελλάδα° είναι δύσκολο να αντιμετωπιστεί όπως αντιμετωπίζεται η μαφία.

Για να επανέλθω στο θεωρητικό πρότυπο της Νέας Υόρκης - παρότι ανάμεσα στη Νέα Υόρκη και την Αθήνα οι αποκλίσεις είναι περισσότερες από τις συγκλίσεις - η δημαρχία, αν και έχει να αντιμετωπίσει τη μαφία και πλήθος παρανομιών, διαθέτει εξουσία σε καίριους τομείς: στη δημόσια παιδεία, στη δημόσια υγεία, στο περιβάλλον, στη μετανάστευση, στην αστυνόμευση, στη στέγαση, στην τεχνολογία, στην πολεοδομία. Ο δήμαρχος είναι επικεφαλής της τοπικής αυτοδιοίκησης, όχι μόνον προϊστάμενος μερικών υπηρεσιών όπως η διεύθυνση απορριμματοφόρων ή οι δημοτικοί βρεφονηπιακοί σταθμοί. 

Το στοίχημα της δημοκρατίας στη Νέα Υόρκη δεν είναι ο κατακερματισμός των εξουσιών, οι σύντομες θητείες (στην Ελλάδα απειλούμε όλους τους εκλεγμένους με μια σφαιρική φυλακή χρόνου) και η διαρκής αντικατάσταση των αρμοδίων με άλλους, καινούργιους» ή «νέους»: αντιθέτως, είναι η τοποθέτηση ειδημόνων σε θέσεις που τους ταιριάζουν, η πίστωση χρόνου, οι αξιολογήσεις, η αποφυγή αλλαγών όπου τα πράγματα λειτουργούν σωστά. Για παράδειγμα, ο Μπλούμπεργκ είναι για τρίτη φορά δήμαρχος - βρίσκεται σ' αυτό το αξίωμα από το 2002. Και δικαίως.

Για μια ακόμη φορά, υπάρχει η νομοθεσία για την προώθηση των μεταρρυθμίσεων και τον περιορισμό των θλιβερών φαινομένων. Αυτό που λείπει είναι η ερμηνεία και η εφαρμογή της. Επίσης, λείπει εκείνο το είδος αβλαβούς πατριωτισμού που τοποθετεί το γενικό καλό πάνω από τα επιμέρους συμφέροντα και που επιβάλλει τη συνεργασία των κυβερνήσεων, των κοινοβουλίων και των τοπικών εξουσιών. 

Αν ο Ρούντι Τζουλιάνι δεν είχε την υποστήριξη του αμερικανικού υπουργείου εσωτερικών δεν θα είχε σώσει τη Νέα Υόρκη όπως την έσωσε: κοντολογίς, δεν την έσωσε μόνος, όπως άφησε να εννοηθεί αργότερα° κανείς δεν μπορεί να προβεί σε διασώσεις τέτοιας εμβέλειας χωρίς εκτεταμένες συμμαχίες και γενική συναίνεση. Εμείς εδώ στην Ελλάδα δεν δυναμιτίζουμε μόνο τις συμμαχίες, είμαστε έτοιμοι να δυναμιτίσουμε την ίδια μας την πόλη.

.Οι μέτριοι

Σχόλια Δημήτρης Κυριακόπουλος  

Αν μπεις σε ένα λαϊκό καφενείο θα ακούσεις τους θαμώνες να στολίζουν με βαριές εκφράσεις τους πολιτικούς - "άχρηστοι", "προδότες" και "ανίκανοι", είναι εκφράσεις καθημερινές. Από την άλλη, αν βρεθείς σε μία συνάντηση με ανθρώπους της «υψηλής» κοινωνίας θα ακούσεις να τους περιγράφουν ως "ανεπαρκείς", "χαμηλού επιπέδου" και "διεφθαρμένους".

Μπορεί, λοιπόν, να συμφωνούν όλοι ότι οι πολιτικοί μας είναι κακοί, να είναι δηλαδή ένα αξίωμα των νεοελλήνων αλλά οι πολιτικοί έχουν μια σκληρή απάντηση. Οι πολιτικοί μπορεί να είναι ό,τι είναι αλλά εκλέγονται από το λαό, άρα οι χαρακτηρισμοί που ακούγονται για τους πολιτικούς αφορούν και τους εκλέκτορές τους. Πικρή αλήθεια ή εξίσωση τύπου όργανο, μπουζούκι και αστυνομικός;

Είναι, όμως, αυτό το πρόβλημά μας; Για αυτά που ζούμε φταίνε αποκλειστικά οι πολιτικοί; Από τη μεταπολίτευση και μετά ψάχνω να βρω έναν Έλληνα που κατάφερε να αναρριχηθεί στην κορυφή της Ελληνικής Αστυνομίας, του Πανεπιστημίου Αθηνών ή του ΙΚΑ και πραγματικά να έκανε τη διαφορά. 

Να κατάφερε να τσακίσει την εγκληματικότητα, να έκανε το Πανεπιστήμιο να ξεχωρίζει σε Ελλάδα και Ευρώπη ή να δημιούργησε έναν ασφαλιστικό οργανισμό - παγκόσμιο πρότυπο, να έγραψε Ιστορία, βρε αδελφέ. Όμως δεν υπήρξε δικαστικός, στρατιωτικός ή Ιερέας που να ήταν τόσο ξεχωριστός που το παράδειγμά του να δημιουργούσε ένα κίνημα προκοπής. 

Η απάντηση θα έρθει σαν καραμέλα, το σύστημα προωθεί τους δικούς του και οι άξιοι μένουν πάντα εκτός ή αλλοτριώνονται. Αλήθεια; Πόσο καλοί είναι αυτοί που δεν μπορούν να φέρουν μια αλλαγή όχι στο έθνος αλλά έστω στον τομέα τους; Πόσο άριστοι είναι αυτοί που τελικά κατάφεραν να αναρριχηθούν στην κορυφή καθαροί αλλά εκείνη τη στιγμή εντάχθηκαν τελικά στο σύστημα; Μήπως δεν είναι αρκετά ξεχωριστοί; Μήπως δεν είναι αρκετά φωτισμένοι;

Η ΕΛ.ΑΣ. δεν μπορεί να εξασφαλίσει ότι θα γίνει ένας αγώνας μπάσκετ με ασφάλεια για τους πολίτες που τον παρακολουθούν, το ΣτΕ βγάζει χρησμούς αντί για αποφάσεις τις ημέρας και τις ώρες που συνεδριάζουν οι πολιτικοί αρχηγοί για την ΕΡΤ και οι πρυτάνεις δεν δέχονται να αξιολογηθούν ούτε αυτοί ούτε τα ιδρύματά τους.

Όταν ο τόπος δεν παράγει προικισμένους ηγέτες, φωτισμένες προσωπικότητες που δημιούργησαν αλλαγή στον τομέα τους πώς και από πού ζητάμε να προκύψουν μετά άξιοι πολιτικοί;

Ο Ουίνστον Τσόρτσιλ είπε ότι η Ιστορία θα είναι ευγενική μαζί μου, σκοπεύω να τη γράψω.

Στην περίπτωσή μας νομίζω ότι οι ιστορικοί μετά από 200 χρόνια θα πλήττουν αφόρητα, μιας και δεν διακρίνω μικρούς ή μεγάλους ηγέτες που φιλοδοξούν να γράψουν Ιστορία, μόνο εξαιρετικά μορφωμένους και βολεμένους μέτριους που διαχειρίζονται μια κατάσταση παρακμάζουσας ευημερίας. Τι μου θυμίζει… Τι μου θυμίζει;

.Δείξε μου τον βουλευτή σου να σου πω ποιος είσαι

Εδώ και έναν μήνα περίπου περιηγούμαι στην Αμερική, ανακαλύπτοντας διαφορετικές πτυχές μιας χώρας που κρύβει πολλές αντιθέσεις, καθώς ο Βορράς και ο Νότος, οι ακτές και το μέσον, οι πόλεις και η ύπαιθρος, λειτουργούν με εντελώς διαφορετικό τρόπο. Αυτό το ταξίδι δεν το κάνω μόνος. 

Είμαι τυχερός να έχω είκοσι συνταξιδιώτες από ολόκληρη την Ευρώπη. Ανάμεσά τους είναι και τέσσερις βουλευτές, όλοι κάτω των 40. Ταξιδεύοντας μαζί τους, μαζί με τις αντιθέσεις της Αμερικής, είχα τη δυνατότητα να επιβεβαιώσω, για ακόμα μια φορά, και τις αντιθέσεις που κρύβει μέσα της η Ευρώπη.

Οι τέσσερις βουλευτές προέρχονται από τον Βορρά, το Νότο, τη Δύση και την Ανατολή και παρότι κάποιοι από αυτούς εντάσσονται στην ίδια ευρύτερη πολιτική ευρωπαϊκή οικογένεια (χριστιανοδημοκράτες, σοσιαλδημοκράτες κ.λπ.) εκφράζουν πολύ έντονα τις διαφορές των περιφερειών που εκπροσωπούν.

Ο Νότιος βουλευτής θα μπορούσε κάλλιστα να είναι Έλληνας. Επαγγελματίας πολιτικός, δεν έχει ασχοληθεί με τίποτα άλλο μέχρι στιγμής στη ζωή του. 

Ξεκίνησε όταν ήταν ακόμα μαθητής από την κομματική νεολαία, και έχει ακολουθήσει μια σταθερή και προδιαγεγραμμένη πορεία. Πιστό παιδί του κόμματος, δεν αποκλίνει ποτέ από την κομματική γραμμή, ακόμα και όταν διαφωνεί, ακόμα και όταν πρόκειται για ζητήματα που άπτονται των προσωπικών πεποιθήσεων, όπως για παράδειγμα τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων. 

Καλό παιδί αλλά φαφλατάς, προσπάθησε να καπελώσει κάθε συζήτηση που είχαμε με Αμερικάνους πολιτικούς ή επιχειρηματίες προκειμένου να προσελκύσει επενδυτές και να αποδείξει την ευρυμάθειά του, όχι σε επίπεδο γνώσεων, αλλά γνωριμιών, καταλήγοντας συχνά γραφικός και εξοργίζοντας τους Βόρειους συνταξιδιώτες μας. Στον ελεύθερο χρόνο του έβγαζε και ανέβαζε στο Facebook φωτογραφίες που ήλπιζε ότι θα εντυπωσιάσουν τους ψηφοφόρους, όπως το να κάνει κεφαλιές στο ποδόσφαιρο ή να οδηγεί μία Camaro.

Η Βόρεια βουλευτής ξεκίνησε και αυτή από την κομματική νεολαία αλλά εκεί άρχιζαν και τελείωναν οι ομοιότητές της με τον Νότιο βουλευτή. Ειλικρινής και ωμή μέχρι παρεξηγήσεως, εξέφραζε πάντοτε ευθέως την άποψή της, χωρίς να ασχολείται με το ποιον θα στεναχωρήσει ή ποιος θα την αντιπαθήσει, κάτι που έκανε τόσο στο ταξίδι μας, όσο και στο κοινοβούλιο της χώρας της όπου συχνά έχει συγκρουστεί με το ίδιο της το κόμμα. 

Οργανωμένη και συστηματική, είχε την ανάγκη να γνωρίζει ανά πάσα στιγμή το πρόγραμμα και το χρονοδιάγραμμά μας. Ξυπνούσε νωρίτερα από όλους για να πάει για τρέξιμο ή να γυμναστεί, και ήδη, παρότι είναι κάτω από 40 ετών, σχεδιάζει πράγματα που θέλει να κάνει εκτός πολιτικής και κοινοβουλίου.

Ο Δυτικός βουλευτής εξέφραζε την εσωτερική σύγκρουση που βιώνει η Δυτική Ευρώπη στις μέρες μας, καθώς η ανάπτυξη του παρελθόντος ερχόταν σε αντίθεση με την αβεβαιότητα και την κρίση του παρόντος. Καλλιεργημένος και κοσμοπολίτης, κατέφευγε συχνά στο χιούμορ προκειμένου να κρύψει την αμηχανία του, καθώς και στον αυτοσαρκασμό. Έκανε συχνές και καίριες ερωτήσεις και ήταν πάντοτε πολύ προσεκτικός στις διατυπώσεις του. Στο κοινοβούλιο ψηφίζει πάντοτε κατά συνείδηση.

Ο Ανατολικός βουλευτής, υπήκοος μιας χώρας που προέκυψε από τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, ήταν ο πιο απόμακρος από όλους. Συχνά εξαφανιζόταν για να καπνίσει και σπάνια άνοιγε το στόμα του. Είχε ανάγει την οικονομία δυνάμεων σε τέχνη και με μία και μόνο χειρονομία ή λέξη εξέφραζε την άποψή του, χωρίς να επιχειρηματολογεί ή να την αναλύει. 

Σε ολόκληρο το ταξίδι πρέπει να έκανε μόνο μία ή δύο ερωτήσεις κατά τη διάρκεια 80 τουλάχιστον συναντήσεων που κάναμε ανά την Αμερική. Ποτέ δεν κατάλαβα αν αυτά που έβλεπε του προξενούσαν ενδιαφέρον ή αν τα θεωρούσε άχρηστα και πληκτικά μέχρι αηδίας.

Ανέκαθεν με ενοχλούσαν τα στερεότυπα και αυτού του τύπου η γενικευμένη προσέγγιση, και γι’ αυτό μου πήρε πολύ καιρό να αποδεχτώ ότι, ακόμα και σήμερα, υπάρχουν κάποιες ξεκάθαρες διαφοροποιήσεις στην κοινωνική και άρα και την πολιτική συμπεριφορά, βάσει της γεωγραφικής προέλευσης. 

Ξαφνικά οι διαφωνίες εντός της ΕΕ άρχισαν να φαίνονται περισσότερο βασισμένες σε πολιτισμικές και όχι σε οικονομικές διαφορές. Άρχισα να αναρωτιέμαι αν και εμείς στην Ελλάδα είμαστε καταδικασμένοι να συμπεριφερόμαστε σαν γραφικές καρικατούρες όπως ο Νότιος συνταξιδιώτης μου. Υπάρχουν άλλωστε αρκετές μέσα στη Βουλή των Ελλήνων.

Με ποιον τρόπο μπορεί κανείς να σπάσει αυτόν τον φαύλο κύκλο; Πώς μπορεί ένα έθνος να αρχίσει να φιλτράρει τα χαρακτηριστικά του κρατώντας τα χρήσιμα και ουσιαστικά και πετώντας τα άχρηστα; 

Θεωρητικά αυτό πρέπει να γίνεται αυτόματα, μέσα από μία Δαρβινικού τύπου εξέλιξη των ειδών, όταν όμως το παλιό είδος είναι τόσο στοχοπροσηλωμένο όχι στην ανανέωσή του αλλά στη διατήρηση του status quo με κάθε δυνατό τρόπο, τότε η πιθανότητα βελτίωσης περιορίζεται σημαντικά, ενώ οι φωνές από Βορρά και Νότο, Ανατολή και Δύση για διάσπαση πολλαπλασιάζονται και η πιθανότητα μίας ουσιαστικής ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης απομακρύνεται.

.Τροϊκανή ταπείνωση

Σχόλια του Απόστολου Διαμαντή 

Η επιμονή της τρόικα σε άμεσες απολύσεις 25.000 δημοσίων υπαλλήλων, δείχνει ότι αυτό που τους ενδιαφέρει πρωτίστως είναι η πλήρης υποταγή της παρούσας κυβέρνησης, η εξυπηρέτηση των εκλογικών σχεδίων της Μέρκελ που ωφελείται από την επίδειξη πυγμής στην Αθήνα, αλλά και το σαφές μήνυμα που πρέπει να σταλεί στην επόμενη κυβέρνηση του Σύριζα, ότι δεν υπάρχει κανένα περιθώριο διαπραγματεύσεων.

Αυτό είναι το συμπέρασμα των εντελώς ανεξήγητων απαιτήσεων της τρόικα. Διότι, πολύ απλά, κανένας δεν μπορεί να πάρει στα σοβαρά την υπόθεση ότι απαιτούνται απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων στην Ελλάδα και μάλιστα υπαλλήλων που θα αντικατασταθούν από άλλους! Πρόκειται για πραγματική παρωδία διακυβέρνησης. 

Όλοι γνωρίζουν ότι το δημοσιονομικό όφελος απλώς δεν υπάρχει, ενώ το πιθανότερο είναι ότι το δημόσιο θα επιβαρυνθεί, διότι προβλέπονται αποζημιώσεις και συνταξιοδοτήσεις, αλλά και νέες προσλήψεις, διότι προφανώς δεν γίνεται να αδειάσει ο δημόσιος τομέας, ο οποίος ήδη έχει έλλειψη υπαλλήλων. 

Επομένως όλα αυτά γίνονται για συμβολικούς λόγους α) Για να τρομοκρατηθεί ο χώρος των συνδικάτων, αλλά γενικά και ο λαός β) για να υποταχθεί πλήρως η κυβέρνηση, αναγνωρίζοντας καθαρά πλέον την διακυβέρνηση της τρόικα και γ) για να υποβαθμιστεί ακόμη περισσότερο το δημόσιο, ώστε να διευκολυνθεί η διαδικασία εκποίησής του.

Μετά το βίαιο κλείσιμο της ΕΡΤ ήρθε το κλείσιμο της Δημοτικής Αστυνομίας. Λένε ότι θα πάνε στην ΕΛ.ΑΣ. Ψέμα. Θα πάνε λίγοι. Οι άλλοι θα μπούνε σε δήθεν κινητικότητα και μετά θα απολυθούν. Πρόκειται για μια βίαιη αλλαγή των εργασιακών σχέσεων -εντελώς παράνομη, φυσικά- που θυμίζει τις σταλινικές βίαιες μεταρρυθμίσεις, στον βιομηχανικό και τον αγροτικό τομέα. Η διαφορά με τον Στάλιν είναι ότι τουλάχιστον εκείνη η σοβιετική κυβέρνηση αποφάσιζε μόνη της.

 Στη δική μας περίπτωση η βίαιη αυτή επέμβαση στη ζωή χιλιάδων συμπολιτών μας και η διάλυση του κράτους γίνονται με αποφάσεις ξένων δυνάμεων. Διότι δεν πιστεύει βεβαίως κανείς ότι αποφασίζει ο Κυριάκος με τον Στουρνάρα αυτοβούλως! Η κυβέρνησή μας είναι μία ατραξιόν του ΔΝΤ και της ΕΕ, η οποία ανεβάζει κάθε φορά νέο έργο, ανάλογα με τις αποφάσεις των δανειστών.

Τι μπορούμε να κάνουμε απέναντι σ’ αυτή την πραγματική λαίλαπα; Η απίθανη κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, των κομμάτων δηλαδή που πτώχευσαν την Ελλάδα, προσπαθεί να κρατηθεί με τα δόντια, με ξένα δεκανίκια. Όσο παραμένει στην εξουσία τα πράγματα χειροτερεύουν δραματικά. Όλα τα νούμερα του προϋπολογισμού βρίσκονται σε τροχιά τρόμου. 

Τα έσοδα έχουν πέσει έξω, η ανεργία καλπάζει στο 28%, τα ασφαλιστικά ταμεία καταρρέουν, οι υπάλληλοι απολύονται χωρίς συζήτηση, οι αποκρατικοποιήσεις δεν περπατάνε, ο δημόσιος τομέας διαλύεται μέρα με τη μέρα, οι επιχειρήσεις κλείνουν, η αγορά ακινήτων έχει παγώσει και το δημόσιο χρέος εξακολουθεί να αυξάνει, ενώ η χώρα συνεχίζει να δανείζεται μανιωδώς. Το μοντέλο είναι πραγματικά για κλάματα.

Το μόνο που μπορεί να γίνει αυτή τη στιγμή είναι να βγει μια σοβαρή κυβέρνηση εθνικής ενότητας, να διακόψει αμέσως τις συζητήσεις με την τρόικα και να υποβάλει ένα δικό της σχέδιο στους Γερμανούς: πάγωμα των εσπευσμένων αποκρατικοποιήσεων, διαγραφή μεγάλου μέρους του χρέους, αναστολή αποπληρωμής ομολόγων για 10 χρόνια με ρήτρα ανάπτυξης και κονδύλια δημοσίων επενδύσεων. 

Οι Γερμανοί θα διαπραγματευθούν σκληρά, αλλά στο τέλος θα βρεθεί φόρμουλα, διότι κανείς δεν θέλει να ξεσπάσει τραπεζική κρίση στην Ευρώπη αυτή τη στιγμή. 

Εάν απέναντί τους είναι μια σοβαρή διαπραγματευτική ελληνική ομάδα, η οποία θα καταστήσει σαφές ότι δεν πρόκειται να δεχθεί άλλο μνημόνιο και θα επιμείνει μέχρι τέλους, είναι σίγουρο ότι η Γερμανία θα αντιληφθεί ότι το πράγμα δεν μπορεί να πάει άλλο και θα δεχθεί μια συμβιβαστική φόρμουλα.

Εάν παρά ταύτα, διακοπεί η χρηματοδότηση της Ελλάδας -πράγμα που μοιάζει απίθανο- τότε δεν υπάρχει άλλη δυνατότητα: η Ελλάδα θα πρέπει να εκπονήσει ένα δικό της εθνικό σχέδιο σωτηρίας.

Αυτή είναι η κατάσταση. Τα πράγματα δεν πάνε άλλο. Η Ελλάδα βουλιάζει. Η απερίγραπτη αυτή κυβέρνηση, που απλώς υπογράφει μνημόνια χωρίς να βγάζει άχνα, πρέπει να ανατραπεί άμεσα.

.Το τέλος του Μόρσι

Νικόλας Βαφειάδης 

 Καταιγιστικές οι εξελίξεις στην Αίγυπτο όπου η μια επανάσταση έριξε την κυβέρνηση που ανέδειξε ο προηγούμενος λαϊκός ξεσηκωμός. Και στις δυο περιπτώσεις και στο άνθισμα της Αραβικής Άνοιξης και τώρα στο πραξικόπημα που ήρθε ως επιστέγασμα της λαϊκής οργής και των μαζικών διαδηλώσεων ένα χρόνο μετά την ανάληψη της εξουσίας από τον Μοχάμετ Μόρσι, κομβικό ρόλο έπαιξε ο στρατός. 

Η κοσμοπλημμύρα της γιορτής, που έχει κατακλύσει την πλατεία Ταχρίρ και με τα βεγγαλικά δίνει ψήφο εμπιστοσύνης στους πραξικοπηματίες, αφήνει μικρό χώρο για ερμηνεία των ιστορικών γεγονότων που οδήγησαν στη θορυβώδη πτώση της Μουσουλμανικής Αδελφότητας και του Μοχάμετ Μόρσι από την εξουσία.

Η ζωντανή εμφάνιση στην κρατική τηλεόραση του επικεφαλής του αιγυπτιακού στρατού, στρατηγού Αμπντουλφατάχ Αλ Σίσι, που παρουσίασε οδικό χάρτη προς νέες πρόωρες προεδρικές εκλογές ήταν προσεκτικά χορογραφημένη. Η παρουσία αλλά και οι ομιλίες του μουσουλμάνου ιμάμη και του Πάπα των Χριστιανών Κοπτών προσέδωσαν θρησκευτική και κοινωνική νομιμοποίηση στο στρατιωτικό πραξικόπημα.

 Η ανακοίνωση ότι ο επικεφαλής του Συνταγματικού Δικαστηρίου θα αναλάβει τις προεδρικές εξουσίες έθετε αυτόματα στο περιθώριο τον Μοχάμετ Μόρσι.
Από τη στιγμή που εξέπνευσε το τελεσίγραφο των στρατηγών στον εκλεγμένο Πρόεδρο κι όσο η αναταραχή στους δρόμους συνεχιζόταν ο άλλοτε αφανής κι άλλοτε εμφανής ρυθμιστής των εξελίξεων στην Αίγυπτο, ο στρατός, κινητοποιήθηκε με σχέδιο. 

Κατέλαβε την κρατική ραδιοτηλεόραση, έθεσε υπό περιορισμό τον Πρόεδρο κι έκλεισε αμέσως μετά το διάγγελμα του Αλ Σίσι όλα τα μέσα ενημέρωσης που πρόσκεινται στη Μουσουλμανική Αδελφότητα.

Στους δρόμους όμως, εκτός από τα τανκς και τους εκατοντάδες χιλιάδες αντιπάλους του Μόρσι που γιορτάζουν, έχουν βγει και δεκάδες χιλιάδες υποστηρικτών του που είναι οργισμένοι από την τροπή που πήραν τα πράγματα. Η βία των τελευταίων ημερών θα μπορούσε να είναι απλώς η αρχή μιας ταραγμένης περιόδου. Μέσω τουίτερ ο Μόρσι κάνει έκκληση στους Αιγυπτίους να τηρήσουν το Σύνταγμα και τους νόμους και να μην υποκύψουν στο πραξικόπημα.

Ο στρατός ελπίζει ότι με τη σιδηρά του πυγμή θα μπορέσει να ελέγξει τα πλήθη των Αδελφών Μουσουλμάνων. Κι ίσως το καταφέρει. Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές τεθωρακισμένα του αιγυπτιακού στρατού κατευθύνονται προς το Πανεπιστήμιο του Καΐρου στην Γκίζα όπου γίνεται μαζική διαδήλωση υπέρ του Μόρσι, σε μια προφανή επίδειξη δύναμης. 

Πώς θα μπορέσει όμως να εξοστρακίσει από την πολιτική αρένα τις ιδέες της Μουσουλμανικής αδελφότητας; Και τι θα γίνει αν στις επόμενες εκλογές το ισχυρό κίνημα του πολιτικού Ισλάμ ξανακερδίσει;
Ο Μοχάμετ Ελ Μπαραντέι, που μίλησε μετά τον στρατηγό και τους θρησκευτικούς ηγέτες έκανε λόγο για ένα φρέσκο ξεκίνημα της επανάστασης του 2011. 

Ο εν αναμονή πρόεδρος Άντλι Μανσούρ ορκίζεται την Πέμπτη και η Αίγυπτος ανοίγει ένα νέο κεφάλαιο. Οι πληροφορίες κάνουν λόγο για μεταβατική κυβέρνηση με πολιτικό χαρακτήρα και αντιπροσωπευτικότητα ώστε να αμβλυνθούν οι αντιδράσεις.

Η περίοδος Μόρσι που ξεκίνησε με ελπίδες, γρήγορα έδειξε ότι δεν μπόρεσε να προχωρήσει τις απαραίτητες οικονομικές μεταρρυθμίσεις, ούτε να διαφυλάξει την κοινωνική συνοχή και οδήγησε την Αίγυπτο στα μονοπάτια του θρησκευτικού φανατισμού και της μισαλλοδοξίας. 

Οι μαζικές διαδηλώσεις της εξέγερσης ξαναζωντάνεψαν από τις εκατοντάδες χιλιάδες των ανέργων και τις διαψευσμένες ελπίδες εκατομμυρίων. Κι ο στρατός που καραδοκούσε ανέλαβε τα ηνία. 

Τώρα η «Αραβική Άνοιξη» σαρώνεται από τους ανεμοστρόβιλους της Ιστορίας, μπαίνοντας σε νέα φάση. Κι όλα δείχνουν ότι οι εξελίξεις στην Αίγυπτο θα αποτελέσουν θρυαλλίδα για ευρύτερες ανακατατάξεις στην εύθραυστη Μέση Ανατολή.

.Συντριβή της Χρυσής Αυγής στο μπάσκετ από χιμπαντζήδες

Νίκος Ζαχαριάδης  

Σε πανωλεθρία εξελίχθηκε το μονό 3Χ3, που οργάνωσε το κόμμα του Νίκου Μιχαλολιάκου, εναντίον μιας ομάδας χιμπαντζήδων, προκειμένου να δείξει ότι αν δώσεις μια μπάλα μπάσκετ σε έναν Χρυσαυγίτη, γίνεται Μάικλ Τζόρνταν! Από τα πρώτα λεπτά του αγώνα, στο υπαίθριο γηπεδάκι, φάνηκε ότι οι παίκτες της Χρυσής Αυγής δεν θα είχαν ένα εύκολο απόγευμα, απέναντι στους χιμπαντζήδες. 

Δεν έφταιγε μόνο το σωματικό τους βάρος και η έλλειψη ύψους, που έφερναν τους εθνικοσοσιαλιστάς σε μειονεκτική θέση. Σημαντικό ρόλο στην ήττα έπαιξε, από ό,τι φαίνεται, και η αδυναμία τους να αναπτύξουν μια ολοκληρωμένη στρατηγική παιχνιδιού.

Βλέποντας ότι το παιχνίδι γυρίζει εναντίον τους και κινδυνεύουν με διασυρμό και διάψευση της θεωρίας ότι οι Χρυσαυγίτες είναι ανώτεροι από τους χιμπαντζήδες, οι παίκτες και οι φίλαθλοι του Νίκου Μιχαλολιάκου επιχείρησαν να εκφοβίσουν τους αντιπάλους τους, με απειλητικά συνθήματα.

 Όμως, ούτε η μέθοδος αυτή έπιασε, καθώς οι χιμπαντζήδες απαντούσαν με τις γνωστές μπουνιές στο στήθος, επιστρέφοντας την πρόκληση.

Τέλος, σε μια απέλπιδα προσπάθεια, επιστρατεύθηκε ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος κ. Χρήστος Παππάς, που χρησιμοποίησε το μυστικό του όπλο: Άρχισε να κατουράει μέσα στο γήπεδο, ώστε να προκαλέσει πρόβλημα στους αντιπάλους – αλλά το μόνο που κατάφερε, ήταν να προκαλέσει προβλήματα στη δική του ομάδα, καθώς άρχισαν να γλιστρούν στο βρεγμένο παρκέ και οι δικοί του συμπαίκτες.

Με τη λήξη του Αγώνα, ο αρχηγός της χαμένης ομάδας, κ. Νίκος Μιχαλολιάκος, προσπάθησε να εγγράψει τους θριαμβευτές χιμπαντζήδες στη Χρυσή Αυγή, βάσει του σκεπτικού, ότι αν δώσεις σε ένα χιμπαντζή έναν αρχαιοελληνικό Μαίανδρο, γίνεται αμέσως Χρυσαυγίτης.
  
(Σημείωση: Το κείμενο αυτό και η φωτογραφία που το συνοδεύει, αποτελούν προϊόν επινόησης με στόχο τη σάτιρα και σε καμία περίπτωση δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Καταναλώστε τα υπεύθυνα)

.Σκουπίδια by Mykonos

Σταύρος Θεοδωράκης

Είναι συγκινητικό. Περπατάς βράδυ στα σοκάκια της Μυκόνου. Στο χέρι σου έχεις ένα τυλιχτό και μια μπύρα -το ξέρω, δεν είναι και πολύ σικ, αλλά συμβαίνει- τρως και ό,τι μένει το πετάς στο καλάθι των αχρήστων. Ε, μετά από μερικούς μήνες, τα σκουπίδια σου έχουν έρθει στην Αθήνα. 

Όχι στο σπίτι σου -αυτό θα ηχούσε σαν τιμωρία- αλλά στην Ελευσίνα. Όπως αποκάλυψε προ ημερών το ecoeleusis.com, το οχηματαγωγό «ΜΑΡΙΑ Π» ξεφόρτωσε ήδη στο Καλυμπάκι τριάντα containers με απορρίμματα της Μυκόνου με προορισμό το εργοστάσιο Ανακύκλωσης στον Ασπρόπυργο και μετά τον ΧΥΤΑ της Φυλής.

Δεν ξέρω αν παρακολουθείτε τα νέα των σκουπιδιών, αλλά έχουν μεγάλο ενδιαφέρον. Προδιαγράφουν αν είσαι προσεκτικός ακόμη και το μέλλον της χώρας. Περισσότερο ίσως και από το συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας, την Κεντρική Επιτροπή της ΔΗΜΑΡ, της ανακοινώσεις του Βαγγέλη, τα χαμόγελα του Γεωργιάδη και τον προσυνεδριακό διάλογο του ΣΥΡΙΖΑ. 

Η Φυλή την Άνοιξη του 2015 θα κορεστεί πλήρως. Δεν ξέρω αν κατανοείτε την αξία της ανακοίνωσης. Στη Φυλή -στα ορεινά της Δυτικής Αττικής- καταλήγει σήμερα το 95% των σκουπιδιών της Αττικής και το 40% των σκουπιδιών όλης της χώρας! Ναι, δεν είναι μόνο η Μύκονος. 

Είναι και η μισή Πελοπόννησος, τα δύο τρίτα της Στερεάς, λίγο από Θεσσαλία και Ήπειρο, ο Αργοσαρωνικός, οι Σποράδες, οι Κυκλάδες... Βέβαια, η άλλη λυπητερή ιστορία είναι πού πάει το άλλο 60% των σκουπιδιών που παράγουν στα νησιά και τις επαρχιακές μας μεγαλουπόλεις. Στη θάλασσα, στα ποτάμια, στις ρεματιές, στις βουνοκορφές… 

Τα ψάρια στο Αιγαίο έχουν πλέον όλα – σύμφωνα με τους ερευνητές στο «Αρχιπέλαγος»- ίχνη πλαστικού στο στομάχι τους, το Συμβούλιο της Ευρώπης καταδίκασε την Ελλάδα για τη μόλυνση του Ασωπού με βιομηχανικά απόβλητα, τα «ίδια» και στο Μαίναλο, στο Διόκαστρο, στον Τσικνιά της Τήνου… αλλά ας επικεντρωθούμε σήμερα στη Φυλή. 

Τον Μάιο του 2014 τελειώνουν οι δόσεις των δανείων και τον Μάιο του 2015 τελειώνουν τα «κύτταρα» της Φυλής. 

Θα φύγει, δηλαδή, η τρόικα και θα μείνουμε μόνοι μας με τα σκουπίδια μας. Πόσα; Γύρω στα 3 εκατομμύρια τόνους σκουπίδια! Γιατί τόσα πολλά; Γιατί η Ελλάδα δεν ανακυκλώνει και όταν ανακυκλώνει δεν διαχωρίζει και όταν διαχωρίζει δεν αξιοποιεί, αλλά ξαναθάβει τα παραγόμενα της ανακύκλωσης στη Φυλή! Ναι. 

Το καύσιμο Rdf και το κομπόστ που παράγεται στο εργοστάσιο της Φυλής δεν διοχετεύεται στην αγορά και, συνήθως, καταλήγει και αυτό στον ΧΥΤΑ. Σε δουλειά να βρισκόμαστε, δηλαδή. Η Ευρώπη θάβει το 36% των σκουπιδιών που παράγει. Η Ελλάδα θάβει το 82%.

Και τι κάνουν τα κόμματα για όλα αυτά; Καλά είναι. Ο αγωγός φυσικού αερίου θα καταστήσει την Ελλάδα ενεργειακό κόμβο της Ευρώπης. Οι Κινέζοι θα πάρουν τον ΟΣΕ, οι Τσέχοι τον ΟΠΑΠ, ενώ υπάρχει βέβαια και ο δρόμος της ΔΗΜΑΡ. 

«Η ΕΡΤ πρέπει να ανοίξει τώρα με 3.000 εργαζόμενους». Και, βέβαια, η ξεκάθαρα δυναμική απάντηση από τον ΣΥΡΙΖΑ - Άνω Λιοσίων, Ζεφυρίου, Φυλής,  ο οποίος, με αφορμή τα σκουπίδια της Μυκόνου, καλεί τον λαό του δήμου Φυλής σε κοινή πορεία, για το οριστικό κλείσιμο της χωματερής Άνω Λιοσίων-Φυλής! Αλήθεια ο ΣΥΡΙΖΑ – Μυκόνου, τι λέει;