.Αν ο Τσίπρας γινόταν …πρωθυπουργός

Ας υποθέσουμε ότι γίνεται το «ατύχημα» τους επόμενους μήνες, πάει η χώρα σε εκλογές για να απαλλαγεί από την «κακή» κυβέρνηση και βγαίνει ο ΣΥΡΙΖΑ. Είτε αυτοδύναμος είτε με ολίγη βοήθεια από δεξιά κι αριστερά ο κ. Τσίπρας γίνεται πρωθυπουργός. Αρχίζει λοιπόν η εποχή της αριστερής διακυβέρνησης και προφανώς ως πρώτη κίνηση του νέου πρωθυπουργού είναι η κατάργηση του Μνημονίου. Έτσι έχει πει τουλάχιστον, οπότε δεν πρέπει να τον διαψεύσουμε. 

Θα εφαρμόσει το αριστερό του πρόγραμμα το οποίο περιλαμβάνει επαναπρόσληψη όλων όσων απολύθηκαν,αυξήσεις στις συντάξεις, κατάργηση της κινητικότητας – διαθεσιμότητας, κανένας πλειστηριασμός δεν θα γίνει (αυτό είπε χθες), θα κρατικοποιηθούν όλες οι εταιρείες που πουλήθηκαν, θα βρεθούν 650 εκατ. ευρώ για να πάρει πίσω το κράτος τον ΟΠΑΠ ενώ μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα θα «καταργηθεί» και η ανεργία στην Ελλάδα.

Δε νοείται αριστερή κυβέρνηση με τόση ανεργία. Ο κ. Τσίπρας, ως μεγάλη προσωπικότητα με διεθνή εμβέλεια, θα πάει στο εξωτερικό με τα «τσάτρα – πάτρα» αγγλικούλια του, θα χτυπήσει το χέρι στο τραπέζι και θα ζητήσει διαγραφή χρέους. Φυσικά οι δανειστές θα του δείξουν αυτό που για λόγους ευπρέπειας δε λέμε, οπότε θα έχει δύο επιλογές. Ή μονομερώς θα κάνει παύση πληρωμών οπότε θα χάσουν μεν οι ξένοι, αλλά θα χάσουν περισσότερα οι Έλληνες ή τελικά θα πάει σε διαπραγματεύσεις με τους ξένους, κι αυτό είναι το πιο πιθανό.

Μάλιστα,δεν αποκλείεται να πετύχει καλύτερους όρους και μια συμφωνία με τους δανειστές που μπορεί να έχει μικρότερα επιτόκια, περισσότερο χρόνο αποπληρωμής ή ακόμη και διαγραφή χρέους. Αλλά για να γίνουν όλα αυτά θα ζητήσουν και οι ξένοι κάποια εχέγγυα. Επομένως, θα υπογραφεί ένα νέο μνημόνιο (που δεν θα το λένε έτσι, διότι η αριστερή διακυβέρνηση θα καταργήσει από το λεξικό τέτοιες κακές λέξεις). 

Συμπεραίνουμε, επομένως, ότι δεν θα μπορεί να ισχύσει το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ και θα πάει σε ένα άλλο, διαφορετικό από αυτό που υπόσχεται ο κ. Τσίπρας. Ούτε επαναπροσλήψεις, ούτε αυξήσεις, ούτε μοίρασμα κονδυλίων ούτε τίποτε κι έτσι και ο κ. Τσίπρας θα καταστεί αυτόματα αφερέγγυος.

Βεβαίως,όλα τα παραπάνω προϋποθέτουν ένα βασικό. Να βρεθούν συνομιλητές του κ. Τσίπρα. Διότι όταν έρχεται στην Ελλάδα ο Ασμουσεν και ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ συνεχίζει να παίζει με τα κουβαδάκια του στην Κέρκυρα, με ποιον θα συνομιλήσει; Ο Γερμανός ήθελε να δει κάποιον από την αντιπολίτευση αλλά όλοι την… έκαναν με ελαφρά πηδηματάκια.

Και πάμε στα κοινωνικά. Να υποθέσουμε ότι με κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ κάλλιστα υπουργός Παιδείας θα μπορούσε να γίνει ο Π. Λαφαζάνης. Έτσι, στο Πολυτεχνείο θα επανέρχονταν οι καταληψίες που επί 30 χρόνια είχαν κάνει σπίτι τους τον πανεπιστημιακό χώρο. Θα ξαναστήνονταν τα εργαστήρια παρασκευής μολότοφ και με την προστασία της αριστερής κυβέρνησης θα στήνονταν κι ένα shop για μπάφους. Γιατί να τρέχουν στα Εξάρχεια οι φοιτητές άλλωστε;

Επίσης,να φανταστούμε ότι όλοι οι Έλληνες θα κυκλοφορούν χωρίς εισιτήριο διότι δεν θα υπάρχουν ελεγκτές. Άλλωστε ένας ελεγκτής που τσακώθηκε με ένα 19 χρονο με τα γνωστά αποτελέσματα, είναι μια καλή αφορμή για τον ΣΥΡΙΖΑ να κάνει τα μέσα μεταφοράς ελεύθερα για το λαό.

Εννοείται,βεβαίως ότι θα ξαναλειτουργήσουν τα νοσοκομεία που κλείνουν, ακόμη κι αν έχουν γεμάτα λιγότερα από τα μισά κρεβάτια. Άλλωστε, λεφτά θα υπάρχουν. Για να μην πούμε για την ΕΡΤ η οποία, όπως είπε ο Τσίπρα, θα επανέλθει το παλαιό καθεστώς,φανταζόμαστε και οι 3.000 εργαζόμενοι. Γιατί όχι άλλοι τόσοι;

Με αριστερή διακυβέρνηση βεβαίως θα καταργηθεί και το ΣΔΟΕ διότι δεν μπορεί να πηγαίνει να κάνει ελέγχους στους… φτωχούς ταβερνιάρηδες που δεν κόβουν ούτε μια απόδειξη και που απασχολούν από 2-3 παράνομους μετανάστες.

Νομίζουμε,λοιπόν, ότι πρέπει να ψηφίσουμε όλοι ΣΥΡΙΖΑ για να βγει αυτοδύναμος. Έτσι θα έχουμε μια μοναδική ευκαιρία στη ζωή μας να ζήσουμε στην περίφημη Νεφελοκοκκυγία.Όχι του Αριστοφάνη, του Τσίπρα.

.Οι 45αρηδες - Μια γενιά στο περιθώριο

Μια παράπλευρη, εξίσου όμως δραματική και σημαντική συνέπεια της εκτίναξης του ποσοστού ανεργίας, είναι η περιθωριοποίηση σχεδόν μιας ολόκληρης γενιάς. Όχι, δεν πρόκειται για τους νέους, για τους οποίους η υψηλή ανεργία έχει ως συνέπεια την καθυστέρηση ένταξης στην αγορά εργασίας, αλλά για τους ανθρώπους ηλικίας άνω των 45 που κινδυνεύουν, βάσει των μελετητών, να μείνουν για πάντα εκτός αγοράς. 

Πρόκειται για έναν ιδιότυπο κοινωνικό - ηλικιακό ρατσισμό, με δραματικές συνέπειες τόσο στους ίδιους τους άνεργους, όσο και στην οικονομία. Είναι χαρακτηριστικό, ότι βάσει των εκτιμήσεων του...περισσότερα »

.Οι «Βλαχοδήμαρχοι», ο Αλέξης και..μεις

Ανδρέας Παπαδόπουλος 

Ο χώρος της Τοπικής Αυτοδιοίκησης αποτελεί, ως γνωστόν, τη μικρογραφία της χώρας. Με τα αρνητικά της και τα θετικά της. Με τη διαφθορά, τη σπατάλη, τη γραφειοκρατία, το πελατειακό κράτος, αλλά και δήμους που κάνουν μεγάλη προσπάθεια να συμμαζέψουν τα οικονομικά τους, με σημαντικό κοινωνικό έργο, με εξωστρεφείς πολιτιστικές δράσεις, που κάνουν αγώνα να περιορίσουν τη χαρτούρα ή αποτελούν πρότυπο στην απορροφητικότητα των κοινοτικών κονδυλίων.

Δεν είναι τυχαίο, ωστόσο, το γεγονός ότι οι δήμαρχοι με θετικό πρόσημο στο έργο τους, έχουν, ως επί τω πλείστον, αναφορά στην κεντροαριστερά. Τα πιο ελπιδοφόρα μηνύματα από την πλευρά της τοπικής αυτοδιοίκησης βρίσκουν αποτύπωμα στη λεγόμενη «κίνηση των πέντε δημάρχων», ήτοι στον Γ. Καμίνη, στον Γ. Μπουτάρη, στον Π. Σκοτινιώτη, στον Φ. Φίλιο και στον Γ. Δημαρά. Είναι (και) αυτοί που ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ ονόμασε «βλαχοδήμαρχους». 

Η επιλογή του κ. Τσίπρα να στοχοποιήσει τους συγκεκριμένους δηλοί δύο πράγματα: πρώτον, την ανάγκη να σπεύσουν άμεσα οι προοδευτικές δυνάμεις να εκφράσουν τη στήριξή του σε αυτούς, αλλά και σε πολλούς άλλους δημάρχους που έχουν εκλεγεί υπό την ομπρέλα της κεντροαριστεράς. Και δεύτερον, καταδεικνύει την αντίθεση-αντίδραση του ΣΥΡΙΖΑ σε οτιδήποτε αποπνέει αέρα προόδου, μεταρρύθμισης, κοσμοπολιτισμού, αλλά και νομιμότητας.

Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ επιθυμεί αυτοδιοικητικούς παράγοντες που το μόνο που θα κάνουν είναι να υψώνουν το λάβαρο του αντιμνημονιακού αγώνα, με μόνο στόχο να μην αλλάξει τίποτα, ακόμα και τα…όρια των δήμων τους. (Ας θυμηθούμε μόνο τον αγώνα-απεργία πείνας- που έκανε ο κ. Κορτζίδης για να μην ενωθεί το Ελληνικό με την Αργυρούπολη).

Και την ίδια ώρα, κάποια ΜΜΕ «παίζουν» με τους υποψηφίους της Χρυσής Αυγής, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα την υποδοχή της ενδεχόμενης υποψηφιότητας του Κασιδιάρη για το Δήμο Αθηναίων. Παρουσιάζουν, δηλαδή, το ναζιστή με το σχετικό τατουάζ στο μπράτσο, ως μια υποψηφιότητα που ταράζει τα νερά. Καλλιεργούν ένα κλίμα ότι η Χρυσή Αυγή θα σαρώσει στις εκλογές και το κάνουν περισσότερο ως ευχή(;) παρά ως απειλή.

Απέναντι σε αυτές τις δυο εκδοχές, οι οποίες προφανώς και απέχουν εντελώς η μία από την άλλη, επιβάλλεται οι δυνάμεις της ευρωπαϊκής αριστεράς, της σοσιαλδημοκρατίας, της οικολογίας να δείξουν τα ίδια ανακλαστικά με αυτά του 2010. Τότε που ο αυτοδιοικητικός χάρτης βάφτηκε με τα χρώματα της προόδου. Να σπεύσουν άμεσα να ενισχύσουν τις υποψηφιότητες εκείνες που τόλμησαν και πέτυχαν πράγματα, που πήγαν κόντρα στις κατεστημένες πρακτικές δεκαετιών.

 Να στηρίξουν τους έμπειρους δημάρχους, με σαφή αναφορά στην κοινωνία των πολιτών, που συνέβαλλαν ώστε μια σειρά από πόλεις να αλλάξουν εικόνα, αλλά και νέους δημάρχους σε απομονωμένες περιοχές που κατάφεραν να μετατρέψουν τις πόλεις τους σε πρότυπο για το τι μπορεί να κάνει ένας νέος δήμαρχος αν έχει όραμα και μεράκι. Και βεβαίως, όπου δεν υπάρχουν, να δημιουργήσουν αυτοδιοικητικές κινήσεις με τα παραπάνω χαρακτηριστικά. 

Τα παραδείγματα των επιτυχημένων αυτοδιοικητικών είναι πολλά και γνωστά. Χωρίς κομματικά γυαλιά, λοιπόν, ας τους ενισχύσουμε. Άλλωστε, πολλές φορές η αυτοδιοίκηση έχει δείξει τι πρέπει να γίνει και σε κεντρικό επίπεδο!

.Γιατί πάω ΙΣΤΑΜΕ;

Σχόλια Νίκος Μπίστης 

Μια απάντηση θα ήταν γιατί με κάλεσαν και είμαι ευγενικός άνθρωπος. Λάθος. Ούτε όπου με καλούν για ομιλητή πάω ούτε τόσο ευγενικός είμαι. Αν η εκδήλωση ήταν επετειακού χαρακτήρα και μύριζε μούχλα θα αρνιόμουν αγενώς την πρόσκληση. Η σωστή απάντηση είναι ότι η εκδήλωση αυτή καθ’ εαυτή έχει θεματολογικό ενδιαφέρον και κυρίως ότι συνδέεται άμεσα με το επόμενο βήμα που είναι η συγκρότηση της μεγάλης μεταρρυθμιστικής κεντροαριστεράς. 

Δεν πρόκειται μόνο για ένα διήμερο κατά το οποίο θα γίνει προσπάθεια αξιολόγησης και επανεκτίμησης της πορείας ενός κόμματος που ... περισσότερα »

.Ανδρέας Παπανδρέου : Ο ιδρυτής του ΠΑΣΟΚ

Ανδρέας Παπανδρέου. Ένα όνομα, μια ιστορία. Για την ακρίβεια, ένα μεγάλο κομμάτι της ελληνικής ιστορίας από τη Μεταπολίτευση μέχρι σήμερα.Ηγέτης με ευρύτατη λαϊκή αποδοχή, έχαιρε εκτιμήσεως ακόμα και από τους πολιτικούς του αντιπάλους ή ξένους ηγέτες που «πολεμούσε» πολιτικά, εντός και εκτός συνόρων.

Ιδρυτής του ΠΑΚ και αργότερα του ΠΑΣΟΚ, του οποίου η ιδρυτική διακήρυξη συμπυκνώνεται στο τρίπτυχο «Εθνική Ανεξαρτησία – Λαϊκή Κυριαρχία – Κοινωνική Απελευθέρωση», διετέλεσε πρωθυπουργός τις περιόδους 1981-1989 και 1993-1996, συμπληρώνοντας ρεκόρ διάρκειας στο αξίωμα για τη μεταπολιτευτική Ελλάδα. Γιος του «Γέρου της Δημοκρατίας» Γεωργίου Παπανδρέου και της Σοφίας Μινέικο, αρνήθηκε να «κληρονομήσει» την Ένωση Κέντρου, κόμμα με το οποίο κυβέρνησε την Ελλάδα προδικτατορικά ο πατέρας του.

Ιστορικά, ως μέγιστες πολιτικές του πράξεις έχουν καταγραφεί η κατάργηση του πολιτικού διαχωρισμού των πολιτών σε εθνικόφρονες και κομμουνιστές, η αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης, ο εκδημοκρατισμός του συνδικαλιστικού κινήματος και των Ενόπλων Δυνάμεων, η δημιουργία του Εθνικού Συστήματος Υγείας και του ΑΣΕΠ και η συνταγματική αναθεώρηση του 1985-1986 που περιόρισε σημαντικά τις εξουσίες του Προέδρου της Δημοκρατίας, η καθιέρωση της ισότητας των δύο φύλων, η ψήφος στα 18, η εισαγωγή του μονοτονικού συστήματος, η άδεια επιστροφής στην Ελλάδα των πολιτικών προσφύγων του Δημοκρατικού Στρατού κ.α.

Γεννημένος στη Χίο το 1919 και μεγαλωμένος στην Αθήνα, δεν σταμάτησε να κρατά δεσμούς με το Καλέντζι Αχαΐας, το χωριό του πατέρα του, που μετέπειτα έγινε η εκλογική του περιφέρεια. Σε ηλικία μόλις 15 ετών, το 1934, δημιούργησε με τρεις συμμαθητές του το μαρξιστικό περιοδικό «Ξεκίνημα», όπου συχνά έγραφε για τις ιδέες του Σοσιαλισμού. Για αυτό και τιμωρήθηκαν με διαγωγή «επίμεμπτο» στο ενδεικτικό τους, μετά από ανακρίσεις που διέταξε το υπουργείο Παιδείας, παρά το γεγονός ότι δύο χρόνια νωρίτερα στην πολιτική ηγεσία του βρισκόταν ο πατέρας του, Γεώργιος Παπανδρέου.

Το 1937 ο Ανδρέας Παπανδρέου εισήλθε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, αλλά δύο χρόνια αργότερα, μετά από τη σύλληψή του από τη δικτατορία του Μεταξά, αναχώρησε για τις ΗΠΑ, όπου και ολοκλήρωσε της σπουδές του. Το 1943 έλαβε το διδακτορικό του στα Οικονομικά και τη Φιλοσοφία από το Χάρβαρντ, όπου και δίδαξε στη συνέχεια ως αναπληρωτής καθηγητής. 

Το 1947 ήταν πια επίκουρος και στη συνέχεια τακτικός καθηγητής του πανεπιστημίου της Μινεσότα και του Μπέρκλεϊ στην Καλιφόρνια, ενώ στα χρόνια της δικτατορίας στην Ελλάδα, εκείνος εργαζόταν ως καθηγητής Οικονομικών στα πανεπιστήμια της Στοκχόλμης και του Γιορκ, ενώ παράλληλα ηγείτο του ΠΑΚ. 

Νωρίτερα, το 1961, οπότε και είχε επιστρέψει οικογενειακώς στην Ελλάδα, ανέλαβε πρόεδρος του νεοσύστατου τότε Κέντρου Προγραμματισμού και Οικονομικών Ερευνών (ΚΕΠΕ), μετά από πρόταση του τότε πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Καραμανλή, ενώ εργάστηκε και ως σύμβουλος στην Τράπεζα της Ελλάδος. 

Τρία χρόνια αργότερα, το 1964 εξελέγη βουλευτής για πρώτη φορά με την «Ένωση Κέντρου», ενώ διετέλεσε υπουργός Προεδρίας και Αναπληρωτής υπουργός Συντονισμού στην κυβέρνηση του πατέρα του. Το 1965 κατηγορήθηκε ως εμπνευστής και αρχηγός στην υπόθεση «ΑΣΠΙΔΑ» και το συνωμοτικό «Σχέδιο Ελικών».

Από το 1961 μέχρι τη χούντα των συνταγματαρχών το 1967, ο Ανδρέας Παπανδρέου δεν σταματούσε να καταγγέλλει το «σύστημα εξουσίας», κάνοντας λόγο για παρακράτος, συνωμοτικές οργανώσεις και τρομοκράτηση της επαρχίας από τη Χωροφυλακή και τα Τάγματα Εθνικής Ασφαλείας. Γρήγορα έγινε ιδιαιτέρως δημοφιλής ως πολιτικός και ήρθε σε σύγκρουση ακόμα και με στενούς συνεργάτες του πατέρα του.

Με το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967 συλλαμβάνεται και φυλακίζεται, ενώ δεν αφήνεται ελεύθερος παρά τον Δεκέμβριο του ίδιου χρόνου, και μετά από έντονες διαμαρτυρίες ακαδημαϊκών και διανοουμένων των ΗΠΑ στον τότε Αμερικανό πρόεδρο Λίντον Τζόνσον. Τον Ιανουάριο του 1968 φεύγει από τη χώρα και τότε είναι που ιδρύει το Πανελλήνιο Απελευθερωτικό Κίνημα (ΠΑΚ) στη Στοκχόλμη της Σουηδίας.

Επιστρέφοντας από εκεί λίγες ημέρες μετά τη Μεταπολίτευση, την αντιμετωπίζει με κάποια δυσπιστία στην αρχή. Λίγο αργότερα, όμως, ανακοινώνει την ίδρυση νέου, σοσιαλιστικού κόμματος, του ΠΑΣΟΚ. Τη «Διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη», όπως ονομάστηκε το κείμενο διακήρυξης του νέου φορέα από την ημέρα της ίδρυσής του το 1974, επιμελούνται στενοί συνεργάτες του ως τότε, μεταξύ των οποίων τρία ηγετικά στελέχη του ΠΑΚ, ο Ιωάννης Ζαφειρόπουλος, ο Δαμιανός Βασιλειάδης και ο Μανώλης Παπαθωμόπουλος, αλλά και ο μετέπειτα πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου οδηγεί το ΠΑΣΟΚ στις εκλογές της 17ης Νοεμβρίου 1974, όπου λαμβάνει 13,58% και εκλέγει 12 βουλευτές, αποτέλεσμα που προκάλεσε απογοήτευση στα στελέχη του. Έναν μήνα αργότερα, όταν από το βήμα της Βουλής ο πρωθυπουργός τότε Κωνσταντίνος Καραμανλής επιλέγει να πει πως «η Ελλάς ανήκει στο δυτικό κόσμο», ο Ανδρέας Παπανδρέου απαντά «προτιμούμε να ανήκουμε στους Έλληνες», «σύνθημα» που διατηρείται μέχρι σήμερα, ελαφρώς μεταποιημένο και γνωστό ως «η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες».

Ο Ανδρέας δεν το βάζει κάτω. Οδηγεί το ΠΑΣΟΚ στις εκλογές του 1977, οπότε και εκλέγει 93 βουλευτές, φέρνοντας το «νέο κόμμα» στη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης με 25,34%. Από εκεί και πέρα, ξεκινά η πορεία προς την «Αλλαγή». Το σύνθημα που τον καθιέρωσε και τον ανέδειξε πρωθυπουργό το 1981, με το θεαματικό ποσοστό του 48,1%.

 Όσοι την έζησαν, δεν ξεχνούν την πιο εντυπωσιακή πολιτική συγκέντρωση από τη Μεταπολίτευση μέχρι σήμερα, στην Αθήνα, λίγο πριν από τις εκλογές του 1981, όταν εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου, παραληρούσαν στο άκουσμα συνθημάτων όπως «Εδώ και τώρα αλλαγή» και «Η Ελλάδα στους Έλληνες». Ό,τι και αν ακολούθησε σε επίπεδο πολιτικών συγκεντρώσεων, ακόμα και στις πιο πολωμένες στιγμές της ιστορίας του τόπου, έμελε να συγκρίνεται με αυτήν…

.Να βγούμε στην ταραγμένη θάλασσα της κρίσης

 Δύσκολη εποχή. Δύσκολοι καιροί. Όλοι οι καιροί είναι δύσκολοι θα μου πείτε. Πράγματι. Όμως υπάρχουν στιγμές καμπής. Η γραμμική εξέλιξη διαταράσσεται. Το επαναλαμβανόμενο χάνει την αυτονόητη αναμενόμενη συνέχειά του. Τα στερεότυπα κλονίζονται. 

Οι σταθερές θρυμματίζονται. Το κυοφορούμενο εισβάλλει αιφνίδια στο προσκήνιο. Και η εποχή γίνεται ακόμη πιο δύσκολη, περίπλοκη, σκοτεινή και δυσνόητη, όπως η σημερινή Ελλάδα. 

Δύσκολη, γιατί όλα τα προβλήματα φάνηκαν ξαφνικά στη στροφή της κρίσης. Περίπλοκη, γιατί το ύφασμα των σχέσεων είναι πιο μπερδεμένο από ότι νομίζαμε. Σκοτεινή, σαν τη συ...περισσότερα »

.Η πίστη και οι πλειστηριασμοί

Τάσος Τέλλογλου

 «Αφού θα πουλήσουν που θα πουλήσουν το χρέος από το στεγαστικό μου δάνειο στο 1/6 ή 1/7 της αξίας του γιατί δεν μου το προσφέρουν να το αγοράσω;» αναρωτιέται ο Β.Π., ένας γνωστός μου από το Ωραιόκαστρο Θεσσαλονίκης, που χρωστάει 350.000 ευρώ από στεγαστικό που έχει πάρει το 2008. 

Η απάντηση είναι μάλλον απλή, διότι σε εκείνη την περίπτωση που η Τράπεζα θα το έκανε θα διέλυε τη βάση της δραστηριότητάς της που λέγεται «πίστη». 

Το να δανείζεσαι δεν είναι ανθρώπινο δικαίωμα, το να χρωστάς είναι κοινωνική υποχρέωση. Το πολιτικό παιγνίδι με τους πλειστηριασμούς είναι παιγ...περισσότερα »

.Νέο κούρεμα, Παλαιό Δόγμα

Σχόλια Γιάνης Βαρουφάκης 

Επιμήκυνση αποπληρωμών με παράλληλη μείωση επιτοκίου εστί «κούρεμα» χρέους. (1) Αυτό το γνωρίζει όποιος έχει δανείσει ή δανειστεί. Όσοι λοιπόν διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους ότι η Ελλάς δεν έχει ανάγκη κουρέματος χρέους  επειδή θα γίνει επιμήκυνση με παράλληλη μείωση επιτοκίου (βλ. πρόσφατα δημοσιεύματα «αναλυτών», της Alpha Bank κ.λπ.) είτε είναι αδαείς είτε προσπαθούν, άλλη μια φορά, να παραπλανήσουν. 

Όπερ μεθερμηνευόμενον, ένα τρίτο κούρεμα ήταν δεδομένο από την ώρα που συμφωνήθηκε το δεύτερο (πέρσι τον Δεκέμβρη – με την επονομασία «επαναγορά χρέο...περισσότερα »

.Ο ισλαμικός φονταμενταλισμός και η πολιτισμική σύγκρουση στις ακτές της Μεσογείου

του Δημήτρη Β. Τριανταφυλλίδη 

Μετά την αμφιλεγόμενης πατρότητας επίθεση με χημικά όπλα στο προάστιο της Δαμασκού, η κατάσταση κλιμακώνεται επικίνδυνα με ταχύτατους ρυθμούς. Παρά τη συγκρατημένη στάση των ΗΠΑ και του Μπαράκ Ομπάμα, Γαλλία και Μεγάλη Βρετανία επιδεικνύουν μια ακατανόητη σπουδή για στρατιωτική επέμβαση στη Συρία, η οποία σπαράσσεται εδώ και δύο χρόνια από έναν αιματηρό εμφύλιο πόλεμο.

Οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοι τους στη Δύση, ευθύς εξαρχής υποστήριξαν τους εξεγερμένους και τη συριακή αντιπολίτευση, εγκλωβισμένες στην πολιτική θεώρηση της Μέσης Ανατολής που διαμορφώθηκε από τις προηγούμενες αμερικανικές κυβερνήσεις και έχοντας κατατάξει το καθεστώς του Μπαράρ Άσαντ στον «άξονα του κακού». 

Την ίδια στιγμή, η Συρία είναι ο βασικός σύμμαχος του Ιράν, το οποίο με την υλοποίηση του πυρηνικού του προγράμματος έχει προκαλέσει μεγάλο εκνευρισμό στη Δύση, και το οποίο, ουσιαστικά, όπως πιστεύουν πολλοί αναλυτές, είναι ο πραγματικός στόχος της προετοιμαζόμενης επίθεσης των χωρών του ΝΑΤΟ στη Συρία.

Ο κόσμος θα είναι πολύ εύκολα κατανοητός αν τα πράγματα χωρίζονταν σε άσπρα και μαύρα. Κανείς δεν αμφιβάλει για το χαρακτήρα του καθεστώτος του Μπασάρ Άσαντ στη Συρία. Κανείς, επίσης, δεν μπορεί να κλείσει τα μάτια στην ποιότητα και το είδος των ανταρτών της επονομαζόμενης συριακής αντιπολίτευσης. 

Η Συρία, είτε μας αρέσει είτε όχι, αυτή τη στιγμή είναι η πρώτη γραμμή μετώπου στην επέλαση του ισλαμικού φονταμενταλισμού προς δυσμάς. Οι εμπειρογνώμονες τονίζουν πως το καθεστώς του Μπάαθ στη Συρία, από τον πατέρα του σημερινού προέδρου, στηριζόταν στη συνεργασία των Νεστοριανών, των Καθολικών, των Μαρωνιτών, των Αλεβιτών, οι οποίοι ήταν και το ανάχωμα στην κοινότητα των Σουνιτών, οι οποίοι ανέκαθεν είχαν στενές πνευματικές, ιδεολογικές και πολιτικές σχέσεις με το Ιράν. 

Το αυταρχικό καθεστώς της οικογένειας Άσαντ εδώ και πέντε και πλέον δεκαετίες έβαζε φραγμό στις βλέψεις των φανατικών μουσουλμάνων για τη δημιουργία ενός χαλιφάτου στην ακτογραμμή της Μεσογείου με πρόσβαση στα διυλιστήρια της περιοχής. 

Το κοσμικό καθεστώς της Συρίας, προφανώς δεν ήταν της αρεσκείας των θεοκρατικών καθεστώτων του κόλπου, συνεπώς, κάθε άλλο παρά τυχαία είναι η ενεργός ανάμιξη τους στη συριακής σύγκρουση και η γενναιόδωρη υποστήριξη τους προς τις ομάδες του Μουτζαχεντίν που μάχονται εκεί και μετακόμισαν, καθ’ όλες τις ενδείξεις από τα βουνά του Αφγανιστάν.  

Η κατάσταση περιπλέκεται ακόμη περισσότερο, αν λάβουμε υπόψη μας τη σφοδρή σύγκρουση των Αδελφών Μουσουλμάνων με τους οπαδούς του κοσμικού κράτους στην Αίγυπτο, καθώς επίσης και την εκρηκτική κατάσταση στο Σινά, όπου οι διαφαινόμενες σχέσεις της Αδελφότητας με τη Χαμάς έχουν μετατρέψει την περιοχή σε πρώτη γραμμή του μετώπου με το στρατό να διεξάγει αντιτρομοκρατικές επιχειρήσεις έναντι εισαγόμενων Μουτζαχεντίν.

Απέναντι σε αυτή την κατάσταση η ελληνική πολιτεία για του υπουργού των Εξωτερικών της περιορίστηκε σε μια απλή δήλωση, συσκεπτόμενη παράλληλα για να δει τους όρους συμμετοχής στις νατοϊκές επιχειρήσεις και τα ανταλλάγματα που μπορεί να εκμαιεύσει. 

Την ίδια στιγμή, η γνωστή σχολή σκέψης: «για όλα φταίνε οι αμερικανοί» αδυνατώντας λόγω ιδεοληψιών να δουν ότι πρόκειται πλέον ξεκάθαρα για ένα πόλεμο με πολιτισμικές αναφορές και αναγωγές, καλούν τη χώρα να συνταχθεί με τους εχθρούς των αμερικανών, δηλαδή με τους φανατικούς μουσουλμάνους, κάνοντας πως αγνοούν τις καθημερινές επιθέσεις σε χριστιανικούς ναούς, τις απαγωγές και εκτελέσεις ορθόδοξων μητροπολιτών και καθολικών ιερέων, τις απόπειρες σύλησης πανάρχαιων μονών.

Ένα πρόβλημα, μακριά από την παράξενη και αλλοπρόσαλλη καθημερινότητά μας, η συριακή σύγκρουση, φανερώνει τη σχιζοφρένεια ενός τμήματος της ελληνικής κοινωνίας, το οποίο δεν μπορεί να επιλέξει με ποιον είναι, για τον απλούστατο λόγο, επειδή πιστεύει ότι η ερμηνεία της πραγματικότητας γίνεται με θεωρητικές κατασκευές προηγουμένων αιώνων και πως η διεθνής κατάσταση μπορεί να ερμηνευτεί με όρους πολιτικής προπαγάνδας για εσωτερική χρήση. 

Ο διχασμός είναι τόσο βαθύς που στο ερώτημα με ποιον να πάμε και ποιον να αφήσουμε, η απάντηση πολλές φορές μοιάζει με εκείνον που θέλει να κρατήσει κάτω από την ίδια μασχάλη δύο καρπούζια. Αυτή τη στιγμή η κατάσταση στον αραβικό μουσουλμανικό χώρο στις ακτές της Μεσογείου, από τη νότια Μικρά Ασία μέχρι την άκρη της Βόρειας Αφρικής απέναντι από την Ισπανία είναι έκρυθμη και παρατηρείται μια επέλαση των πιο φανατικών και ριζοσπαστικών στοιχείων που με αφορμή την ατυχή «αραβική άνοιξη» θέλουν να εγκαθιδρύσουν θεοκρατικά καθεστώτα. 

Η υπενθύμιση και μόνο ότι από αυτόν τον εφιάλτη μας χωρίζει μια θάλασσα, η Μεσόγειος, και μια χώρα, η Τουρκία, που έχει τα δικά της προβλήματα και την καθιστούν ευάλωτη, αρκεί για να χάσουμε τον ύπνο μας. 

.Η επιστροφή της επίσημης αγαπημένης…

*του Διονύση Δελλή.* *Οι μέρες που διανύουμε είναι αμιγώς ποδοσφαιρικές. Από τη μια οι μεταγραφές που συνεχίζονται μαζί με τις πρώτες στροφές του πρωταθλήματος. Από την άλλη η προσπάθεια του ΠΑΟΚ με την Σάλκε που δεν έφτασε και βέβαια η κλήρωση σήμερα για τον -συνήθη ύποπτο- Ολυμπιακό στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ δεν αφήνουν και πολύ... χώρο στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων. 

Και όμως αν θα έπρεπε να προβάλλουμε κάτι από τα «προσεχώς». Το φόντο λίαν συντόμως γίνεται πορτοκαλί. 

Το Ευρωμπάσκετ της Σλοβενίας, ξεκινά την επόμενη εβδομάδα (4/9) και η Εθνική Ελλάδας όχι απλά θα είναι... περισσότερα »

.Αναζητώντας τη συμπόνια στον αιώνα του μίσους

του Δημήτρη Τριανταφυλλίδη

Γιατί οι άνθρωποι, σύντροφε, ζουν από τη στιγμή πού βρίσκουν μια θέση στη ζωή των άλλων.
Τάσος Λειβαδίτης

Βασική προϋπόθεση για την κοινωνική συμβίωση είναι η συμπόνια. Αν δεν υπάρχει αυτή, τότε πολλές από τις σταθερές της ζωής καταλύονται και ο βίος του ανθρώπου μετατρέπεται σε ένα διαρκή αγώνα απέναντι στην εχθρότητα, το μίσος και τη δυσανεξία του άλλου.

Η απλή, καθημερινή συμπόνια, η ανιδιοτελής αγάπη για τον άλλον, το αίσθημα ότι συμπάσχεις με το διπλανό στο δύσκολο άθλο της βιωτής.

Αυτή η συμπόνια εξέλειπε από το τόπο εδώ και χρόνια. Η απουσία της όμως έγινε ιδιαίτερα αισθητή με το ξέσπασμα της κρίσης. Όταν απογυμνώθηκε το φκιασιδωμένο κορμί μιας κοινωνίας που βρισκόταν σε χαύνωση ή, κατ' άλλους, ζούσε το όνειρο της αέναης, κρατικά εγγυημένης, σε δανεικά στηριγμένης, ευμάρειας, η ανάγκη για συμπόνια έγινε ακόμη μεγαλύτερη.

Μόνο που όταν επί δεκαετίες καλλιεργείς την ανελέητη ατομοκρατία και τον εγωισμό δεν μπορείς να περιμένεις από τη μια μέρα στην άλλη να ξυπνήσει στον άνθρωπο ένα από τα ευγενέστερα συναισθήματα που του δίδαξε η ανθρώπινη εξέλιξη.

Η συμπόνια όμως ως ανθρώπινο συναίσθημα έχει μια βασική και άτεγκτη προϋπόθεση, η οποία δεν είναι άλλη από την αλήθεια.

 Μόνο όταν ο άνθρωπος βρει την αλήθεια μέσα του, μόνο όταν σκύψει πάνω από την αλήθεια που δεν είναι τίποτα άλλο, παρά η συνείδηση της ατομικότητάς του, της σχέσης του με την κοινωνία και της κοινωνίας με αυτόν, μόνο τότε θα μπορέσει, ίσως, να κάνει το μεγάλο βήμα και να δει τον εαυτό του στη θέση του άλλου, όπου άλλος: ο ξένος ή ο διπλανός, ο χειμαζόμενος, ο απόκληρος, ο αποσυνάγωγος. 

Η συμπόνια πέραν της ανθρωπολογικής και της γνωσιολογικής της διάστασης, έχει και μια ακόμη, την κοινωνική, γιατί λειτουργεί ως αντίδοτο στο μίσος και τη δυσανεξία.

Η ελληνική κοινωνία υποφέρει από χρόνια απουσία της συμπόνιας. Και αυτό γιατί η ελληνική κοινωνία δεν έχει μάθει να συγχωρεί και να συγχωρείται.

 Γιατί η ελληνική κοινωνία καταδικασμένη να ζει σε μια σπειροειδή κίνηση τα περασμένα και τα μελλούμενα σε χρόνο παρόντα, δεν έχει μάθει, δεν έχει διδαχθεί την έννοια της συγγνώμης και της συγχώρεσης.
Γιατί η ελληνική κοινωνία πορεύτηκε και πορεύεται, προσπαθώντας να διατηρήσει ζωντανό τον τελευταίο εμφύλιο πόλεμο. 

Οι αντίπαλοι του τελευταίου εμφυλίου πολέμου άφησαν πίσω τους άταφους και άκλαυτους νεκρούς, δικούς τους και των αντιπάλων. Γιατί κανένας νεκρός δεν ησυχάζει αν δε συγχωρέσει και δε συγχωρεθεί από τον αντίπαλο ή ακόμη και το φονιά του.

Γιατί η ελληνική κοινωνία γαλουχημένη με το «ταξικό» ή «εθνικό» μίσος επιμένει, σε πείσμα των καιρών και των αιώνων, να έχει το βλέμμα της στραμμένο προς τα πίσω, με μια νεκροφιλική και μαζοχιστική διάθεση, αντί να ατενίζει το μέλλον και τις προκλήσεις του. Έτσι εξηγείται, αυτό το παλιρροιακό κύμα μίσους που σκέπασε το τόπο, τρώει τα σωθικά του και σταματά κάθε προσπάθεια δημιουργίας.

Γιατί, τέλος, η ελληνική κοινωνία δυσανεκτική απέναντι στην εμπειρία και τη γνώση, επιμένει να βαυκαλίζεται ως ένα κακομαθημένο παιδί της ιστορίας, μη θέλοντας να αντιληφθεί πως η συμπόνια είναι υποχρέωσή της, πως είναι το εισιτήριο της για την είσοδο στην επικράτεια του άλλου, όπου θα γνωρίσει και θα γνωριστεί, θα συγχωρήσει και θα συγχωρηθεί, για να μπορέσει να προχωρήσει παρακάτω.

Η απουσία της συμπόνιας στον αιώνα του μίσους είναι η περίτρανη απόδειξη της ανωριμότητας της ελληνικής κοινωνίας που άγεται και φέρεται από δημαγωγούς και απατεώνες, που υπόσχονται επίγειους παραδείσους και επιστροφή στο χρυσό αιώνα της αμεριμνησίας, χωρίς κόπο και, κυρίως, χωρίς αναστοχασμό για τις αιτίες που μας έφεραν ως εδώ.

.Το σεξ, το εισόδημα και η Ελλάδα της χλίδας

Σχόλια του Άγγελου Φ. Βλάχου 

 Ξεφυλλίζoντας δικτυακά το πάντα ενδιαφέρον Atlantic, έπεσα σε ένα άρθρο με τον -προβοκατόρικο- τίτλο No, Sex Won't Make You Rich. Σ' αυτό, ο συντάκτης σαρκάζει έναν καινοφανή σύνδεσμο που φαίνεται να προωθεί, όχι η λαϊκή θυμοσοφία αλλά η τρέχουσα επιστημονική έρευνα: τον συσχετισμό του σεξ με τις εισοδηματικές απολαβές. 

Το άρθρο βασίζεται σε μια πρόσφατη δημοσίευση (Ιούλιος 2013) ενός οικονομολόγου που υποστηρίζει πως η σεξουαλική δραστηριότητα (όπως οι ενδείκτες σωματικής υγείας και η ψυχική ισορροπία) αντανακλάται στις αποδοχές των εργαζομένων. Π... περισσότερα »