.Θα είναι το «τελευταίο τανγκό»;

Πριν από το... «τανγκό στο Παρίσι» του Σεπτεμβρίου με την τρόικα, προς το παρόν θα... βολευτούμε με το «τανγκό στον... πάγκο της Εφορίας»! Με το «πρώτο τανγκό» ο... καλλιτέχνης επιδιώκει την «αποδραματοποίηση» του γνωστού έργου, ενώ στο «δεύτερο τανγκό» κυριαρχεί ο... δραματικός ρεαλισμός! 

Εν πάση περιπτώσει, αν και οι «δείκτες» δείχνουν αποκλιμάκωση της ύφεσης και προσδοκούμε μια μικρή ανάκαμψη στο τέλος του έτους, η καθημερινότητα της ευρείας πλειοψηφίας παραμένει δύσκολη και... ανέπαφη προς το παρόν από τους βελτιωμένους (επιλεκτικούς) «δείκτες». Το λέμε αυτό γιατί την ίδια...περισσότερα »

.Ελλάδα και Κύπρος σε τεντωμένο σχοινί

*Οσα συμβαίνουν* στην ευρύτερη γειτονιά μας, από την Ανατολική Μεσόγειο μέχρι την Ουκρανία, μας αφορούν και μας επηρεάζουν, διότι εμπλέκονται οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Ρωσία και το Ισραήλ, χώρες με τις οποίες η Ελλάδα και η Κύπρος συνεργάζονται, διατηρούν καλές σχέσεις και σε μεγάλο βαθμό τις έχουν ανάγκη. 

Η Αθήνα και η Λευκωσία έχουν αναπτύξει αναβαθμισμένες σχέσεις με την Ουάσιγκτον και το Τελ Αβίβ, χωρίς να επηρεαστεί (ακόμα) η σχέση με τη Μόσχα, η οποία -στην περίπτωση της Κύπρου- ανήκει και στο «κλαμπ» των δανειστών, ενώ συνεχίζει να την εξυπηρετεί στον ΟΗΕ. *Η παραπάνω πραγμ...περισσότερα »

.Πέρα από τη Γάζα

Η Γάζα* είναι η αιματηρή και τραγική πρόσοψη μιας πρωτοφανούς στη σύγχρονη εποχή συνολικής κατάρρευσης της περιφερειακής σταθερότητας στην Ευρύτερη Μέση Ανατολή. Στο Ιράκ η προέλαση των τζιχαντιστών έχει δώσει τη χαριστική βολή στην έστω και προσχηματική ενότητα της χώρας: Ο ασθενής είναι κλινικά νεκρός και δεν μένει παρά να υπογραφεί το πιστοποιητικό θανάτου, η τριχοτόμηση δηλαδή της χώρας. 

Οι εξελίξεις στο Ιράκ επιταχύνουν την ήδη κυρίαρχη δυναμική πολυδιάσπασης της Συρίας σε θρησκευτική-κοινοτική βάση, μια εξέλιξη που θα έχει άμεσες επιπτώσεις και στον γειτονικό Λίβανο. *Σ... περισσότερα »

.Η περί «συμμαχιών» συζήτηση...

Οι συμμαχίες* για την Αριστερά ήταν πάντα ένα... «σέξι» θέμα. Τις περισσότερες φορές, μέσω της συζήτησης αυτής, εμφανίζονταν ή «κρύβονταν» βαθύτερες ιδεολογικοπολιτικές διαφορές και συγκρούσεις. *Στην ιστορία* της Αριστεράς υπάρχουν επιτυχημένα μοντέλα ευρύτερων συμμαχιών (π.χ. ΕΑΜ, ΕΔΑ) αλλά και αποτυχίες (π.χ. η «Συμμαχία», «το '89» κ.λπ). 

Πάντα γύρω απ' αυτά τα θέματα αντιπαρατίθεται μια πιο «πολιτική» και μια πιο «κοινωνική» αντίληψη, που η ορθότητα τελικά κρίνεται από πολλούς παράγοντες. Ασε, που πολλές φορές οι έννοιες των λέξεων που χρησιμοποιούνται για να αποτυπωθούν οι ...περισσότερα »

.Θέλει μόνο «το καλό μας» ο γιατρός;

Η πρόσφατη ιστορία με τον γιατρό στον Ευαγγελισμό, οι καθημερινές πλέον ιστορίες με το «φακελάκι» (βλ. εξαιρετικόάρθρο του Βασίλη Βενιζέλου) και οι άπειρες -δηλωμένες και κυρίως μη δηλωμένες- περιπτώσεις ιατρικής αμέλειας (malpractice) εμπεδώνουν μία άκρως αρνητική εικόνα για τον ιατρικό κλάδο στην Ελλάδα. 

Η κοινή γνώμη θορυβήθηκε πρόσφατα όταν πληροφορήθηκε ότι διευθυντής του δημόσιου νοσοκομείου άφησε έναν ασθενή να πεθάνει επειδή δεν του έδινε «φακελάκι». Προσωπικά νομίζω ότι αυτό δεν ήταν το χειρότερο που μπορούσε να είχε συμβεί στον μακαρίτη. Ακόμα χειρότερο θα ήταν αν τον είχ... περισσότερα »

.Ο δεύτερος πόλεμος

Ένα από τα χαριτωμένα των εφημερίδων είναι ότι κρεμούν την ιστορία από μανταλάκια. Και όταν πρόκειται για το τέλος της, η εικόνα επιτρέπει στη μέρα να βγάλει τη γλώσσα μπροστά στην αιωνιότητα. Εκείνη τη μέρα τη θυμάμαι. Κυριακή, του 1990, σχεδόν 25 χρόνια πριν, 1/4 του αιώνα -για να πάρω το κύρος που σου δίνει, ως αντάλλαγμα, ο χρόνος. 

Στεκόμουν μπροστά στο περίπτερο και έβλεπα τον κύριο τίτλο από «Το Βήμα». «Το τέλος της ιστορίας», από τον καθηγητή-διανοητή Φράνσις Φουκουγιάμα. Ήταν μια εποχή που εύκολα σε έβαζε να γράψεις τέτοιο δοκίμιο, πόσο μάλλον να αγοράσεις την εφημερίδα. Ε... περισσότερα »

.Στα 40 της Δημοκρατίας

Με την αποκατεστημένη Δημοκρατία είμαστε συνομήλικοι. Για την ακρίβεια η Δημοκρατία μού ρίχνει μερικούς μήνες. Γεννήθηκα στη μεταπολίτευση, μεγάλωσα στη μεταπολίτευση, σπούδασα στη μεταπολίτευση και εργάστηκα στη μεταπολίτευση. Μόνο αυτή την Ελλάδα γνώρισα. Για πολύ καιρό επέτρεψα στις μεγαλύτερες από εμένα γενιές να με κάνουν να αισθάνομαι μειονεκτικά για αυτό. «Δεν ήσουν εκεί. 

Δεν ξέρεις. Δεν αγωνίστηκες. Εσείς τα βρήκατε όλα έτοιμα». Για πολλά χρόνια άφησα τις μεγαλύτερες γενιές και φυσικά την περίφημη γενιά του Πολυτεχνείου να έχουν το ηθικό προβάδισμα και να το εξαργυρώνουν μ...περισσότερα »

.Αμάν η γκρίνια!

Καθώς περνούν τα χρόνια μου σκέφτομαι πως αν έκανα μιαν ευχή, αυτή θα ήταν να μη καταντήσω σαν τους γκρινιάρηδες γέροντες του Μάπετ σόου. Να μην ξινίζω με τις νεότερες γενιές, να μη γενικεύω ανοήτως, να μη χλευάζω όσους δεν συμφωνούν μαζί μου, διαλαλώντας, εμμέσως αλλά σαφέστατα, ότι εγώ ανήκω -φυσικά!- στους πεφωτισμένους και στους ακέραιους. Τέτοιες ισοπεδωτικές απόψεις, δεν απογυμνώνουν μόνο τις προθέσεις των γκρινιάρηδων (ελάχιστα μ’ ενδιαφέρει), αλλά στερούν και τους νεώτερους από το όφελος ενός αφιλοκερδούς απολογισμού σαράντα ετών και μιας ψύχραιμης και «υποκειμενικά έντιμης»...περισσότερα »

.Το μεγάλο φαγοπότι

Κάθε φορά που βλέπω την Όλγα (Κεφαλογιάννη) να χαίρεται αναφέροντας εκατομμύρια τουριστών που θα έρθουν στη χώρα και να χτίζει πολιτική καριέρα πάνω στα ρεκόρ που επιτυγχάνονται κάθε χρόνο, μου ‘ρχεται να την πιάσω από το σινιέ γιακαδάκι της και να της πω: «Ξέρεις σε ποιον χρωστάς τις σημερινές επιτυχίες κυρία μου; 

Σ’ αυτόν που έριξε τα μπετά στα θεμέλια του οικοδομήματος το οποίο σήμερα ονομάζουμε βαριά βιομηχανία της χώρας. Στον μπάρμπα μου τον Γιάννη. Μάλιστα. Και για να μη νομίζεις ότι αερολογώ, σε ενημερώνω ότι τα μπετά αυτά έπεσαν τον Αύγουστο του 1969 ή 1970, όταν έσκασαν ξ... περισσότερα »

.40 χρόνια από τη μεταπολίτευση

Η 40ή επέτειος* από την επιστροφή της Δημοκρατίας στην Ελλάδα, ως αποτέλεσμα της κατάρρευσης της προδοτικής χούντας υπό το βάρος της κυπριακής τραγωδίας, βρίσκει τη χώρα υπό τα «δεσμά» των δανειστών της, οι οποίοι επέβαλαν αβάστακτα μέτρα στον λαό. Η φτώχεια και η εξαθλίωση των πολιτών παραπέμπουν σε εποχές μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και τον Εμφύλιο. 

Οι συνθήκες* κάτω από τις οποίες οι στρατιωτικοί παρέδωσαν την εξουσία στους πολιτικούς είναι λίγο-πολύ γνωστή, με μεγάλο ερωτηματικό, ακόμα και σήμερα, πώς μπόρεσε ο Ευάγγελος Αβέρωφ να αλλάξει τις αποφάσεις και να επιβάλει τον Κω... περισσότερα »

.Εμείς και η γενιά μας

Η σχέση του νέου με το παλιό, του καινούργιου με το δοκιμασμένο, του άγνωστου με το οικείο είναι κυρίαρχο στοιχείο στην πολιτική διαδικασία. Ισως είναι το σημαντικότερο αν και συχνά δεν διεξάγεται με αυτούς τους όρους. Η ανανέωση πάντα έχει κάτι το ελκυστικό, αλλά δεν οδηγεί μόνη της πάντα στα υπεσχημένα θετικά αποτελέσματα. 

Η εμπειρία και η γνώση του πολιτικού παιχνιδιού συχνά κερδίζει το παιχνίδι, αλλά πάλι δεν ωφελεί πάντα την κοινωνία. Η μείξη των δύο στις σωστές αναλογίες είναι η «ευτυχία» της Δημοκρατίας, αλλά και αυτή δεν είναι πάντα στα «καλύτερά της». Η σύγκρουση του νέ... περισσότερα »

.Θιασώτες αναξιοκρατίας

Ο λαϊκισμός για άλλη μία φορά στο απόγειο. Ως έκφραση πολιτικής υποκουλτούρας διαβρώνει τα πάντα. Καθίσταται τροχοπέδη για τις αυτονόητες αλλαγές και μεταρρυθμίσεις στο κράτος και στην οικονομία. Οι σφοδρές αντιδράσεις για την αξιολόγηση στο Δημόσιο δείχνουν πως και εν μέσω κρίσης το παθογενές κομματικό σύστημα παραμένει υποχείριό του. 

Την αναγκαιότητα αξιολόγησης δεν την αμφισβητούν μόνο οι κρατικοδίαιτες συνδικαλιστικές ηγεσίες, αλλά και τα αποκαλούμενα «προοδευτικά κόμματα». Το ΠΑΣΟΚ και ο ΣΥΡΙΖΑ, υιοθετώντας πολιτικές που δεν συνάδουν με την ανάγκη εκσυγχρονισμού του κράτους...περισσότερα »