.Γιάννης Βαρουφάκης «η Ελλάδα κατέβηκε ένα ακόμη σκαλοπάτι στο δρόμο προς την κόλαση».

Ακόμη δεν μπορεί να πάρει θέση με βεβαιότητα για το αν το Ραδιομέγαρο της ΕΡΤ θα γίνει η «πλατεία Ταξίμ» της Ελλάδας. Το μόνο για το οποίο δηλώνει σίγουρος ο Γιάννης Βαρουφάκης είναι πως με το κλείσιμο της δημόσιας τηλεόρασης, η Ελλάδα «κατέβηκε ένα ακόμη σκαλοπάτι στο δρόμο προς την κόλαση».

Σε κείμενο στην ιστοσελίδα του, ο οικονομολόγος περιγράφει τη νύχτα που πέρασε στην ΕΡΤ, λίγο έπειτα από τη διακοπή του προγράμματός της. Γεγονός το οποίο περιγράφει ως μία.......
σύγχρονη πράξη ολοκληρωτισμού που αναμοχλεύει οδυνηρές αναμνήσεις για όσους μεγάλωσαν στην Ελλάδα των νεο-φασιστών συνταγματαρχών.
«Οταν η οθόνη της τηλεόρασης πάγωσε χθες το βράδυ, μία ώρα πριν από τα μεσάνυχτα, σαν κάποια απαίσια δύναμη από το υπερπέραν να είχε πατήσει το φρικτό κουμπί, ξαφνικά μεταφέρθηκα στη δεκαετία του 60' και τις αρχές του '70, όταν μία διακοπή στο ραδιοφωνικό ή τηλεοπτικό πρόγραμμα ήταν βέβαιο σημάδι ότι ένα πραξικόπημα ήταν προ των πυλών. Η μόνη διαφορά ήταν ότι χθες το βράδυ η εικόνα απλά πάγωσε, με τους δημοσιογράφους να φαίνονται ακόμη βασανιστικά κοντά στο να ολοκληρώσουν την πρότασή τους. 

Τουλάχιστον οι συνταγματάρχες είχαν μία καλή αίσθηση του να εμφανίζουν μία εικόνα της ελληνικής σημαίας, συνοδευόμενη από τον ήχο στρατιωτικών εμβατηρίων», γράφει ο Γιάννης Βαρουφάκης, που διηγείται πως αμέσως στράφηκε στα ιδιωτικά κανάλια, υποθέτοντας πως η είδηση για την ΕΡΤ θα καταγραφόταν και σχολιάζονταν.

«Ούτε λέξη. Σαπουνόπερες, ταινίες δεύτερης διαλογής και εκπομπές. Αυτά είχαμε μόνο. Λες και ο θάνατος της ΕΡΤ, της δημόσιας τηλεόρασης και ραδιοφωνίας δεν ήταν άξιος αναφοράς από τους εμπορικούς αντιπάλους τους. Αμέσως χτύπησε το τηλέφωνο. Ηταν μία φίλη δημοσιογράφος. «Ελα τώρα στην ΕΡΤ. Μαζεύονται χιλιάδες. Θα είναι μεγάλη νύχτα». Και πήγα.

Πράγματι, χιλιάδες μαζεύτηκαν. Και στα δύο ρεύματα της λεωφόρου μπροστά στο κτίριο διακόπηκε η κυκλοφορία καθώς ο κόσμος συγκεντρώνονταν. Μέσα στο κτίριο όλοι οι εργαζόμενοι ήταν εκεί, παρά την εντολή της αστυνομίας να εκκενώσουν την εγκατάσταση. 

Ολα τα στούντιο και τα συστήματα λειτουργούσαν. Μόνο το σήμα βέβαια δεν έφτανε στον έξω κόσμο, κομμένο από τεχνικούς που δούλευαν για την κυβέρνηση. Παρόλα αυτά, οι άνθρωποι της ΕΡΤ κατάφεραν να ανεβάσουν το τηλεοπτικό σήμα σε έναν εγκαταλελειμμένο αναλογικό πομπό και τουλάχιστον κάποιοι Αθηναίοι είχαν εικόνα. Σε αυτό το πλαίσιο με έμπασαν στο στούντιο, όπου μου πήραν συνέντευξη μακιγιαρισμένοι παρουσιαστές, σαν να μην είχε αλλάξει τίποτα.

Τους είπα: «Νιώθω ότι έχω την ηθική εξουσία να είμαι εδώ στηρίζοντας το σκοπό σας: να επικρύνω δριμύτατα το βάρβαρο κλείσιμο της ΕΡΤ. 

Το λέω αυτό γιατί, όπως ξέρετε, τα αφεντικά σας στην κυβέρνηση με είχαν βάλει στη μαύρη λίστα για αυτό το σταθμό από τη στιγμή που αρνήθηκα να σιωπήσω σχετικά με τη χρεωκοπία της Ελλάδας. 

Αυτή η πράξη ολοκληρωτισμού ήταν το πρελούδιο από ακόμη πιο χυδαία που βιώνουμε απόψε. Προφανώς δεν είμαι ο άνθρωπος που θα πει ότι η ΕΡΤ ήταν ένας εκπληκτικός οργανισμός ακηλίδωτος από λογοκρισία, πολιτική παρέμβαση ή διαφθορά. 

Αλλά πιστεύω ότι είμαι ο άνθρωπος με την ηθική εξουσία να σταθώ απόψε μπροστά σας και να πω ότι, παρά τα ελαττώματά της, τρόπος ολοκληρωτισμού με τον οποίο η ΕΡΤ έκλεισε είναι ένα έγκλημα ενάντια σε όλους τους πολιτισμένους ανθρώπους, σε όλο τον κόσμο. 

Σκεφτείτε αυτό: Ο Ρούπερτ Μέρντοχ και οι άνθρωποι του είδους του θα είναι εκστασιασμένοι απόψε. Ποιος μπορεί να πει ότι η διάλυση της ΕΡΤ δεν θα είναι το σχέδιο που θα οδηγήσει στην ιδιωτικοποίηση του BBC, του ABC στην Αυστραλία ή του CBC στον Καναδά».

Βγήκα από το στούντιο, σε ένα άσχημο δίκτυο διαδρόμων και μετά έξω από το ίδιο το κτίριο. Βρήκα χιλιάδες ανθρώπους που είχαν συγκεντρωθεί, μαζί με τους εξαιρετικούς μουσικούς της ΕΡΤ, σε μία συγκινητική αυτοσχέδια συναυλία.

 Οταν έφυγα μετά από μερικές ώρες, λίγο πριν από τις 5 π.μ. περισσότεροι άνθρωποι έφταναν. Είναι αυτή η δική μας πλατεία Ταξίμ; Μόνο ο χρόνος θα δείξει. Ως τώρα το μόνο βέβαιο είναι πως η Ελλάδα κατέβηκε ένα ακόμη σκαλοπάτι στο δρόμο προς την κόλαση».

.H εξέγερση των πιγκουίνων

Σχόλια Τάσος Τέλλογλου  

Το CNN Türk έδειχνε, τη μέρα της «έκρηξης» των διαδηλώσεων στην Κωνσταντινούπολη, ένα ντοκιμαντέρ με πιγκουίνους. Επειδή ανήκει στον ίδιο όμιλο με την τράπεζα Garanti, οι διαδηλωτές αποφάσισαν να τιμωρήσουν την τράπεζα αποσύροντας, από την επόμενη μέρα, μαζικά τα χρήματά τους. 

Μέσα σε ένα διήμερο «σηκώθηκε» ένα διόλου ευκαταφρόνητο ποσό: 40 εκατομμύρια τουρκικές λίρες. Στη συνέχεια ο διευθύνων σύμβουλος της τράπεζας αποφάσισε, για να μη χάσει άλλες καταθέσεις, να δηλώσει ότι υποστηρίζει τις διαδηλώσεις.

Χθες το βράδυ ο πρωθυπουργός Ερντογάν έμαθε αυτές τις δηλώσεις και εξήγησε στον διευθύνοντα της Τράπεζας να προσέχει τι λέει διότι στην τράπεζά του υπάρχουν ορισμένες εκκρεμότητες. Η ιστορία είναι χαρακτηριστική αυτού που γίνεται σήμερα στην Τουρκία. 

Είναι κάτι που καμιά εξουσία δεν είναι σε θέση να ενσωματώσει στη λογική της: το 70% των διαδηλωτών δεν πρόσκεινται σε κάποιο κόμμα, ενώ -όπως μου είπαν, χθες το βράδυ, φίλοι- στις γραμμές τους υπάρχουν ακόμα και χιλιάδες γυναίκες με μαντήλες που απλά διαφωνούν με το αυταρχικό μοντέλο διακυβέρνησης. 

Είναι ένα κύμα εξέγερσης των πόλεων και όπως συμβαίνει στη Μέση Ανατολή, ο Ερντογάν θα μπορούσε να επιστρατεύσει τους ανθρώπους της υπαίθρου που τον υποστηρίζουν μαζικά-οικονομικά είναι παραπάνω από ικανοποιημένοι- και να συγκροτήσει αντιδιαδηλώσεις στις πόλεις σαν και εκείνες που επιχείρησε στην Αίγυπτο ο Μουμπάρακ.

Στη Σμύρνη το δοκίμασε κιόλας. Αρκετές χιλιάδες κατέβηκαν με στειλιάρια για να συνετίσουν τους διαδηλωτές. Όμως φωτογραφήθηκαν από τα κινητά τηλέφωνα των «πιγκουίνων», συγγνώμη, των διαδηλωτών και δεν ξανακατέβηκαν. 

Το πιθανότερο είναι ότι θα ξανακατέβουν. Αν δεν κουρασθούν οι νεότατοι διαδηλωτές των μεγάλων αστικών κέντρων, που κλείνουν μια εβδομάδα διαμαρτυρίας. 

Αυτό το Σαββατοκύριακο, στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση της γείτονος, έχουν προγραμματισθεί εξετάσεις και οι γονείς που έχουν δώσει τις ευλογίες στα παιδιά τους να διαδηλώσουν, τα καλούν τώρα να σκεφτούν τις εξετάσεις. Και αυτό η εξουσία το γνωρίζει…

.Ο Σαμαράς και τα ξένα κόλλυβα

Σχόλια Γιώργος Καρελιάς  

Αυτό που συμβαίνει με τον Αντώνη Σαμαρά είναι πρωτοφανές στην πολιτική ιστορία της Ελλάδας. Όχι, δεν εννοούμε την εντυπωσιακή εκτόξευσή του από την (επί μια δεκαετία) πολιτική αφάνεια στην πρωθυπουργία. Αυτό είναι μεγάλη μαγκιά (του). Εννοούμε το γεγονός ότι καταφέρνει να κρατιέται στην κορυφή οικειοποιούμενος (κοινώς, κλέβοντας) επιτυχίες των αντιπάλων του. Κατά το κοινώς λεγόμενον, κάνει μνημόσυνα με ξένα κόλλυβα.

Επιπλέον, παραμένει στην κορυφή λέγοντας και κάνοντας τα ακριβώς αντίθετα από αυτά που έλεγε μόλις πριν από έναν χρόνο. Τέτοια οργιώδης πολιτική μεταστροφή δεν έχει συντελεστεί ποτέ σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα, γεγονός που αποδεικνύει ότι το εκλογικό σώμα, το οποίο, κατά τα άλλα, «έχει πάντα δίκιο», τοποθετεί το κριτήριο της πολιτικής συνέπειας, στον πάτο των επιλογών του.

Ας δούμε δυο παραδείγματα:

Ως γνωστόν, ο κ. Σαμαράς κατηγορούσε με σφοδρότητα τους προκατόχους του, του ΠΑΣΟΚ, ότι «φούσκωσαν» το έλλειμμα του 2009, με αποτέλεσμα «να δυσφημιστεί η χώρα, να μπούμε στο Μνημόνιο» κτλ. Δείτε εδώ τι έλεγε, για παράδειγμα, ο τότε εκπρόσωπος της ΝΔ.

Και δεν είναι μόνο αυτό. Ο ίδιος ο Σαμαράς είχε ρητά υποσχεθεί ότι, ως κυβέρνηση, θα συγκροτήσει «μια και μόνο Εξεταστική Επιτροπή», για το πώς μπήκαμε στο Μνημόνιο (εδώ).

Και τι έγινε; Τα πήρε όλα πίσω. Στις 5 Απριλίου του 2012 έδωσε μια συνέντευξη στη Wall Street Journal, στην οποία παραδεχόταν ότι το έλλειμμα του 2009 ήταν 15% (εδώ). Τότε ήταν αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Εχει και συνέχεια. 

Στις 28 του περασμένου Απριλίου ψηφίστηκε το Πολυνομοσχέδιο (ας πούμε το τρίτο Μνημόνιο) της κυβέρνησης Σαμαρά. Στην εισηγητική του έκθεση αναφέρεται ότι το έλλειμμα του 2009 ήταν 15%. 

Το ψήφισαν όλοι οι βουλευτές της ΝΔ, ακόμη και όσοι παλιότερα έσκιζαν τα ρούχα τους ότι το έλλειμμα του 2009 (κυβέρνηση Καραμανλή) «φουσκώθηκε» από τη μετέπειτα κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Εχει και καλύτερο: το πολυνομοσχέδιο ψήφισε και ο Κώστας Καραμανλής!

Εχει και συνέχεια (για τον Σαμαρά, πάλι).Την περασμένη Παρασκευή μίλησε σε εκδήλωση του Κέντρου Ευρωπαϊκών Σπουδών, όπου είπε τα εξής καταπληκτικά:

• Πρώτον, ότι «…καταφέραμε να ολοκληρώσουμε μέσα σε τρία χρόνια πάνω από τα δυο τρίτα της δημοσιονομικής μας προσαρμογής, μειώνοντας το έλλειμμα κατά 10 ποσοστιαίες μονάδες του ΑΕΠ».
• Δεύτερον, ότι «…μέσα σε τρία μόλις χρόνια εξαλείψαμε το χάσμα ανταγωνιστικότητας, που είχε συσσωρευτεί τα τελευταία δέκα χρόνια». Και
• Τρίτον, ότι «…το 2010 δεν είχαμε Μηχανισμό Σταθερότητας. Τώρα έχουμε και ήδη στηρίζει τέσσερα μέλη της ευρωζώνης: Ελλάδα, Ιρλανδία, Πορτογαλία και Κύπρο» (Όποιος δεν πιστεύει ότι τα είπε ας κοιτάξειεδώ).

Ο κ. Σαμαράς χρησιμοποιεί πρώτο πληθυντικό πρόσωπο («καταφέραμε» κα), για να είναι τυπικά εντάξει, αλλά είναι σαν να λέει ότι ο ίδιος και η κυβέρνησή του τα κατάφερε. Να είναι τόσο μεγαλόψυχος που αναγνωρίζει ότι, πριν από αυτόν, τα είχαν καταφέρει οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ; Μπα, τότε έλεγε τα ακριβώς αντίθετα. 

Κάθε φορά που συγκρουόταν με τον Παπανδρέου και τον Βενιζέλο, μόνιμη επωδός του ήταν «κόβετε μισθούς και συντάξεις, βάζετε χαράτσια, καταστρέφετε τη χώρα».

Δια ταύτα: από τα μέσα του 2010 μέχρι σήμερα (ακριβώς τρία χρόνια) έγιναν όλα αυτά. Και μισθοί - συντάξεις κόπηκαν και χαράτσια μπήκαν και, με τη συμβολή όλων αυτών, η χώρα σώθηκε (με ή χωρίς εισαγωγικά, όπως προτιμά ο καθένας). 

Στα δύο πρώτα χρόνια, που κυβερνούσαν άλλοι, ο Σαμαράς τους κατακεραύνωνε, λέγοντας ότι η χώρα καταστρέφεται. Σήμερα, που κυβερνάει ο ίδιος, λέει πονηρά «τα καταφέραμε», για να φτάσει στο δικό του success story. Και καταφέρνει να κρατιέται στην κορυφή.

Μέχρι πότε; Η απάντηση στο ερώτημα αυτό έχει ως εξής: μπορείς να κοροϊδεύεις λίγους για πάντα ή πολλούς για λίγο. Αλλά είναι αδύνατο να κοροϊδεύεις πολλούς για πάντα.

Υ.Γ.: Η πολιτική αντιπαράθεση επιτρέπεται να έχει όση ένταση θέλουν οι εμπλεκόμενοι. Αρκεί να μην ξεπερνιούνται κάποια αυτονόητα όρια. Είναι απαράδεκτο να λέει πολιτικός αρχηγός ότι ο αρχηγός του αντίπαλου κόμματος και τα στελέχη του "μισούν αυτόν τον τόπο". Και είναι διπλά απαράδεκτο και ανεύθυνο όταν το λέει ο πρωθυπουργός. 

Ο κ. Σαμαράς μπορεί να κατηγορήσει τον κ. Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ για πολλά. Είναι, όμως, αδιανόητο να κάνει διακρίσεις μεταξύ όσων "αγαπούν" και όσων "μισούν" τον τόπο. Είναι ένα νέο είδος "ελληνόμετρου", που παραπέμπει στις χειρότερες στιγμές της παλιάς Δεξιάς, τότε που χώριζε τους Έλληνες σε καλούς (εθνικόφρονες) και κακούς (μιάσματα). Να μην το επαναλάβει.

.Τα «δώρα» των Ρώσων

Σχόλια Τάσος Τέλλογλου  

Σήμερα ανοίγουν οι προσφορές για τη ΔΕΠΑ και τη ΔΕΣΦΑ, το σύστημα εμπορίας και μεταφοράς του φυσικού αερίου στη χώρα μας. Το 55% του αερίου που διακινείται μέσα από αυτό το σύστημα είναι αέριο της GAZPROM. 

Οι Ρώσοι δεν είναι απλά ένα μονοπώλιο της αγοράς, αλλά ένα φυσικό μονοπώλιο. «Ένα τέρας που πρέπει να τιθασευτεί», όπως έλεγε ο υφυπουργός Ενέργειας κ. Μάκης Παπαγεωργίου, ως πρόεδρος της ΔΕΠΑ.

 Όμως οι Ρώσοι κάνουν την καλύτερη προσφορά και η Ελλάδα επείγεται να πουλήσει ένα σύστημα που μπορεί να αποφέρει 2 δισεκατομμύρια ευρώ. Για την ακρίβεια, δεν υπάρχουν άλλες προσφορές αυτού του ύψους. 

Εκτός από τη ρωσική Gazprom, η επίσης ρώσικη Sintez θέλει να κάνει προσφορά που φθάνει στο 1 δισ. για το σύστημα μεταφοράς του φυσικού αερίου. Οι Ρώσοι θα είναι προμηθευτές, έμποροι και μεταφορείς. Αν τους το επιτρέψει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα ελέγχουν όχι μόνο την προμήθεια του προϊόντος, αλλά και τους όρους διανομής του προϊόντος στην Ελλάδα.

Πάνω από το 20% του ηλεκτρικού ρεύματος στην Ελλάδα παράγεται από φυσικό αέριο στα λεγόμενα εργοστάσια του συνδυασμένου κύκλου και οι ηλεκτροπαραγωγοί χρωστούν στη ΔΕΠΑ. Αν δεν εξοφλήσουν φοβούνται ότι τα χρέη τους θα μετοχοποιηθούν και έτσι ένα μέρος του συστήματος παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας θα περάσει σε ρώσικα χέρια. 

Στελέχη του ΤΑΙΠΕΔ επισημαίνουν ότι αυτός ο κίνδυνος είναι μία καλή δικαιολογία για τους ηλεκτροπαραγωγούς ώστε να μην αλλάξει τίποτα στο σύστημα εμπορίας και διανομής του αερίου. Δύο ακόμα ηλεκτροπαραγωγοί όμιλοι διεκδικούν το σύστημα εμπορίας και διανομής, αλλά δίνουν πολύ λιγότερα χρήματα απ' ό,τι οι Ρώσοι.

Ο Γερμανός επίτροπος Ενέργειας έχει δηλώσει ότι δεν πρόκειται να εμποδίσει μία ιδιωτικοποίηση της ΔΕΠΑ στην οποία θα πλειοδοτήσει η Gazprom. Η Gazprom εχει δεσμευθεί, από την άλλη, απέναντι στον Αντώνη Σαμαρά ότι θα μπορούσε να πουλάει στην Ελλάδα φυσικό αέριο μέχρι και 30% φθηνότερο. 

Το τέταρτο τρίμηνο του 2012 οι ελληνικές βιομηχανίες προμηθεύονταν το ακριβότερο φυσικό αέριο στην Ευρώπη (προ ΦΠΑ) και οι καταναλωτές το δεύτερο ακριβότερο.

Οι επικριτές της επιλογής της Gazprom τονίζουν ότι αν οι Ρώσοι αποκτήσουν το ελληνικό σύστημα διανομής και εμπορίας φυσικού αερίου, θα αυξήσουν τις τιμές κρατώντας την αγορά κλειστή. Ταυτόχρονα, θα είναι σε θέση να εμποδίσουν την ανάπτυξη άλλων αγωγών στην περιοχή με εναλλακτικούς τρόπους προμήθειας του καυσίμου.

Όλα αυτά δεν θα είναι τόσο εύκολα, καθώς το ζήτημα του πώς διακινείται το αέριο στην Ελλάδα δεν είναι μόνο ελληνικό, αλλά βαθύτατα ευρωπαϊκό. Και όσους κινδύνους και αν κρύβουν «τα ρώσικα δώρα» δεν παύουν να είναι τα φθηνότερα προϊόντα ενέργειας στην Ελλάδα μετά τον λιγνίτη.

.Για δέκα δέντρα και μία τυρόπιτα

Σχόλια Οδυσσέας Ιωάννου  

To αξίωμα λέει πως "ποτέ κανείς δεν κατάφερε να προβλέψει μία επανάσταση". Ακόμη κι εκείνοι που τις οργάνωναν, έτρωγαν τα μούτρα τους επάνω στις ακανόνιστες ακολουθίες των αστάθμητων παραγόντων και κατάπιναν τις δυσάρεστες εκπλήξεις, τη μία μετά την άλλη. Τα πιο φωτεινά μυαλά κατάφεραν να διακρίνουν και να τεκμηριώσουν τις αιτίες, την ανάγκη. 

Τα υπόλοιπα τα αναλάμβαναν πάντα κάτι δευτερεύουσες αφορμές που δεν τις έπιανε ούτε το μάτι σου, ούτε η ανάλυσή σου. Η θεωρία του χάους θα μπορούσε κάλλιστα να διατυπωθεί και να «τεκμηριωθεί», παρακολουθώντας μόνο τις κοινωνικές εκρήξεις και εξεγέρσεις.

Ας το πάρουμε και ανάποδα. Αν σου έλεγε κάποιος, πριν τρία χρόνια, ότι θα δεχόμασταν -αδιαμαρτύρητα, σχεδόν- όλα αυτά που έχουμε υποστεί σε αυτούς τους τριάντα έξι μήνες, δεν θα τον έλεγες τρελό; 

Ο μισθός στη μέση ή στο καθόλου, τα δώρα πάπαλα, οι συντάξεις θα γίνονταν χαρτζιλίκι, οι φόροι στον Θεό, οι φασίστες τρίτο κόμμα και όλα αυτά με προοπτική δεκαετιών. Θα απαντούσες σίγουρα «είσαι καλά, ρε; αυτά δεν γίνονται, θα γίνει επανάσταση!». Αλλά όταν ο άνθρωπος μιλάει για επανάσταση, η επανάσταση γελάει - για να παραφράσω το γνωστό με τον Θεό και τα σχέδια των ανθρώπων.

Η Ιστορία θα γράψει πως η αφορμή για ό,τι έγινε στην Τουρκία ήταν δέκα δέντρα σε μία πλατεία. Από πίσω, βέβαια, θα ακολουθήσουν -πολύ σωστά- οι αναλύσεις για τις δεκάδες κρυφές ή φανερότερες διελκυστίνδες που παίζονται σε αυτήν τη μεγάλη χώρα. Και που μέχρι να σκάσει το καπάκι, όλοι τις θεωρούσαν ελεγχόμενες ή εκτός πλάνου για το άμεσο μέλλον.

Bέβαια, η Ιστορία δεν είναι τρελή, δεν παίρνει ανάποδες ξαφνικά χωρίς λόγο, αν και η μπίλια της είναι λίγο πόρνη (βλέπε Όσιμ). Οι μηχανές δουλεύουν νυχθημερόν, μια αέναη ρευστότητα αλλοιώνει κάθε λεπτό τις αναλογίες και τους συσχετισμούς. Και μην πας πολύ μακριά. Πήγαινε στη ζωή σου. 

Πόσα ζευγάρια ξέρεις που χώρισαν επειδή εκείνη ξαφνικά «έσκασε» για λίγα ψίχουλα στο τραπέζι, μερικά άπλυτα, μια ακαταστασία; Αρκετά. Πιστεύει κανείς πως η αφορμή είναι ισομεγέθης με τις αιτίες; Χωρίζεις τον έρωτά σου για ακαταστασία; Καταρχήν και μόνο που την παρατηρείς, σημαίνει πως απλά δεν είναι, πια, ο έρωτάς σου...Το μυαλό σου έχει αρχίσει να εργάζεται προς τη ρήξη, με ιδιαίτερο ζήλο, πολύ καιρό. 

Οι ρότες έχουν αλλάξει, οι φυγόκεντρες κάνουν πάρτι κι εσύ ξυπνάς ένα πρωί σε ένα άδειο σπίτι ψάχνοντας πού στον διάολο έβαζε τόσα χρόνια τις ταμπλέτες για το πλυντήριο!

Είναι μεγάλη η πείνα της Ιστορίας για αλλαγές. Γιατί ξέρει πως μόνο μέσω αυτών υπάρχει. Εν αντιθέσει με εμάς, τους ανθρώπους, που νομίζω πως στο κύτταρό μας είναι πολύ βαθιά ριζωμένη η πληροφορία της στασιμότητας, της συνήθειας, χωρίς αυτό να είναι ανακόλουθο με την επίμονη ονείρωξη μιας ασχημάτιστης αλλαγής.

 Όταν δούμε ένα φουσκωμένο ποτάμι να κατεβαίνει, το ακολουθούμε από φόβο μη μείνουμε έξω από την καινούρια μέρα. Ή ενεργοποιείται εκείνη η λαχτάρα να δούμε κάποτε τη θάλασσα.

Κάποιες φορές, πραγματικά συμμερίζομαι τους εφιάλτες εκείνων που έχουν «έννομο» συμφέρον να διαφυλάττουν την τάξη -όπως την έχουν στο μυαλό τους- γιατί είναι αδύνατον να προβλέψουν από πού θα τους έρθει. 

Παραβλέπω το γεγονός πως είναι κατά βάση αναλφάβητοι φιλοσοφικά -αλλιώς θα ήξεραν πως η «τάξη» πολλές φορές διασώζεται την τελευταία στιγμή επειδή γίνονται ορισμένες άστοχες «αταξίες»- αλλά ούτε ψύλλος στον κόρφο τους, όταν έχουν στραμμένη όλη την προσοχή τους εκεί από όπου δεν φυσάει καθόλου, ενώ μπορεί να την πατήσουν από πέντε πιτσιρικάδες που θα κάνουν φασαρία ένα μεσημέρι σε κάποιο μαγαζί για μια χαλασμένη τυρόπιτα και έναν γλυκό φρεντοτσίνο που τους ήρθε μέτριος.

Μέχρι τώρα οι «τρελές» μπίλιες της ανθρώπινης Ιστορίας έχουν καθίσει οριακά στο καλό - με τα ανάλογα, βέβαια, διαλείμματα του τρόμου. Αυτό το «οριακά», όμως, δεν είναι κάποια νομοτέλεια. 

Και το ποιοι και πόσοι θα στοιχηθούν, μέσω απρόβλεπτων αυτοματισμών, πίσω από τους συγκεκριμένους πέντε εξοργισμένους πιτσιρικάδες και πόσοι θα κοιτάξουν απλά τη δουλειά τους (!) εξαρτάται από μία οπλισμένη πιθανότητα. Και το αποτέλεσμα μπορεί να σε δικαιώσει (στα μάτια ποιου, άραγε;) αλλά και να χλευάσει όλη την προηγούμενη ζωή σου.

.Το...κέρδος του Ερντογάν

Σχόλια του Άλκη Κούρκουλα 

Η διαμαρτυρία της πλατείας Ταξίμ, εγκαινιάζει περίοδο πολιτικής αστάθειας ή είναι κατά -παράδοξο τρόπο- η συμβολική θεμελίωση της πρωτοφανούς ισχύος (και σταθερότητας) που εξασφαλίζει ο πρωθυπουργός, κ. Ταγίπ Ερντογάν και το κόμμα του AKP;
ΣτοΤαξίμ διαμαρτύρονταν οι αντίπαλοι της κυβέρνησης Ερντογάν, το ακροατήριο του Λαϊκού Ρεπουμπλικανικού Κόμματος (CHP), που θεωρεί ότι η «αλαζονεία» της κυβέρνησης έχει ξεπεράσει κάθε όριο. 

(οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι η δημοτικότητα της κυβέρνησης είναι υψηλότερη παρά ποτέ, πάνω από 50%, παρά τα 12 χρόνια εξουσίας (!) και η δημοτικότητα του CHP σταθερά πολύ κάτω από το 20%. Κάτω από τις συνθήκες αυτές η προσεκτικότερη χρήση των όρων «δημοκρατία», «αλαζονεία» και ούτω καθεξής δεν θα έβλαπτε κανέναν).

 Η αφορμή που έκανε ωστόσο τον κόσμο βγει στον δρόμο ήταν η απίστευτη υπερβολή της αστυνομικής βίας στην αντιμετώπιση των διαμαρτυρομένων για την πολεοδομική ανάπλαση του Ταξίμ. Η συμπεριφορά αυτή -που αποδοκιμάσθηκε ήδη από τον πρωθυπουργό- δημιουργεί ερωτηματικά, σαν αυτά που απασχολούσαν τους πολιτικούς διαδρόμους, πολλούς μήνες τώρα. 

Η σύγκρουση ανάμεσα στον Ερντογάν και την ομάδα που αναφέρεται στον δάσκαλο Φετουλάχ, ήταν ο άρτος ο επιούσιος της πολιτικής αγοράς τον τελευταίο χρόνο. (Σημαντικές αλλαγές στην ηγεσία της αστυνομίας στην Κωνσταντινούπολη -με απομάκρυνσή της ομάδας των οπαδών του Φετουλάχ- έγιναν πριν από μόλις μία εβδομάδα, μετά από την απίστευτη «επίδειξη» της Πρωτομαγιάς!).
      
Όλα αυτά (και τα μέτρα ελέγχου της εμπορίας του αλκοόλ) δεν αρκούσαν για να οδηγήσουν τον κόσμο στον δρόμο. Αυτό που ενθάρρυνε τη διαμαρτυρία είναι η γενικευμένη πεποίθηση ότι ο πρωθυπουργός Ερντογάν έχει καταφέρει κάτι που μέχρι τώρα εθεωρείτο ακατόρθωτο, έχει καταφέρει να λύσει το Κουρδικό και, συνεπώς, έχει εξασφαλίσει τις προϋποθέσεις κυριαρχίας (και σταθερότητας) για μια ακόμα δεκαετία!

Το πώς έγινε αυτό, είναι μια άλλη ιστορία. Η διαμαρτυρία του Ταξίμ, θα στρέψει (επιτέλους) την προσοχή μας στις εξελίξεις που συντελέστηκαν αθόρυβα (συμφωνία με τον Οτσαλάν και το ΠΚΚ) και έχουν δραματικά αλλάξει όλες τις ισορροπίες στην Τουρκία (αλλά και στη Μέση Ανατολή) και έχουν ακόμα περισσότερο περιθωριοποιήσει το CHP.Τώρα που το Κουρδικό είναι, πλέον, ιστορία (ο Οτζαλάν έχει προσχωρήσει σε νέες αντιλήψεις για εθνικό κράτος και τον εθνικισμό), η προστασία και η κατοχύρωση των δικαιωμάτων όλων, εξασφαλίζεται μόνο από την εύρυθμη λειτουργία ενός σύγχρονου κράτους δικαίου, μόνο ένα νέο Σύνταγμα. 

Ένα Σύνταγμα που θα περιγράφει μία περισσότερο αποκεντρωμένη, Δημοκρατική Πολιτεία, οργανώνοντας ένα λειτουργικό μωσαϊκό, μέσα στο οποίο θα γίνονται σεβαστές δευτερεύουσες τοπικές, εθνοτικές και θρησκευτικές ταυτότητες.

Οι διαμαρτυρόμενοι, (που συχνά έχουν περιγραφεί και ως «λευκοί Τούρκοι») φοβούνται, πλέον, ότι χωρίς ικανή πολιτική εκπροσώπηση, καταρρέει η θέση τους στην κοινωνία και ο τρόπος της ζωής τους.

Όμως, η διαμαρτυρία του Ταξίμ μπορεί εύκολα έτσι να ενταχθεί στη στρατηγική Ερντογάν. Οι διαμαρτυρόμενοι μπορεί να κάνουν ό,τι δεν κάνει η ηγεσία του CHP: 

Να διαπραγματευθούν ένα κοινά αποδεκτό σημείο ισορροπίας, συμμετέχοντας ενεργά στη δημιουργία του νέου Συντάγματος, αντί να περιορίζονται σε μια καταγγελτική και αρνητική αποχή.

Η πορεία αυτή δεν είναι εγγυημένη, δεν είναι καν εύκολη. Αλλά οι ηγετικές ικανότητες του Ερντογάν, δίνουν μεγάλες ελπίδες ότι αυτή θα είναι, τελικά, η πορεία της Τουρκίας.

.Έτσι κι αλλιώς, τα ξέρουμε όλα...

Σχόλια Γιάννης Παντελάκης  

Όπως είναι γνωστό, ως λαός τα ξέρουμε όλα. Αν όχι όλα, τα περισσότερα. Δεν θα μπορούσε, φυσικά, να απουσιάζει η βαθιά μας γνώση για όσα συμβαίνουν στην Τουρκία εδώ και λίγα εικοσιτετράωρα. 

Σύμφωνα, λοιπόν, με τις εκφρασμένες απόψεις μεγάλου μέρους της Ελληνικής κοινωνίας στο διαδίκτυο, οι επικρατέστερες ερμηνείες για τις ταραχές στη γειτονική μας χώρα, είναι οι εξής δύο: 

1) Ο Ερντογάν έστησε όλη αυτή την ιστορία με στόχο να δημιουργηθεί μεγάλη ταραχή, να προκληθεί ένα αδιέξοδο και η κρίση αυτή να εξαχθεί στην Ελλάδα. Βαθύτερη προσδοκία να εισβάλλει στη χώρα μας και φυσικά να οικειοποιηθεί τον πλούσιο ορυκτό πλούτο μας, φυσικό αέριο, πετρέλαια κ.λπ.

Μπορεί ο τελευταίος ακόμα να μην έχει εντοπισθεί σε όλη την έκταση, αλλά αυτό δεν σημαίνει τίποτα. Οι Τούρκοι σπεύδουν για να προλάβουν. 2) Πίσω από τις εξεγέρσεις βρίσκονται οι στρατηγοί της Τουρκίας. 

Με τις βαθύτερες ίδιες τελικές επιδιώξεις και αυτοί. Ν' ανατρέψουν τον Ερντογάν, τον προδότη που έχει κάνει και κουμπαριές με τον Καραμανλή και εν συνεχεία να επιτεθούν στη χώρα μας. 

Δεν είναι τυχαίο, λένε οι απόλυτα σίγουροι για την εκτίμησή τους οπαδοί της δεύτερης εκδοχής, πως οι στρατηγοί έστειλαν το Σάββατο την πυραυλάκατο ΖΙΡΚΙΝ και τη φρεγάτα YILDIRIM στα χωρικά μας ύδατα, ανατολικά της Αμοργού. Θέλουν να βρίσκονται κοντά, ώστε την κατάλληλη στιγμή να επέμβουν.

Αν είχα υπομονή και ψυχραιμία, θα μπορούσα να καταγράψω δεκάδες ακόμα συμπληρωματικές ερμηνείες των γεγονότων στην Τουρκία, αλλά μάλλον δεν χρειάζεται. 

Όλες έχουν μια κοινή συνισταμένη, την επίθεση στη χώρα μας! Την κατάληψή της, ιδιαίτερα τώρα που λόγω οικονομικής κρίσης βρίσκεται σε αντικειμενική αδυναμία. Το πρόβλημα δεν θα ήταν μεγάλο, αν τις προαναφερόμενες ερμηνείες (που αρχίζουν να με ψυλλιάζουν ότι πράγματι κάτι συμβαίνει με εκείνους τους ψεκασμούς) δεν τις υιοθετούσε ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας. 

Και το χειρότερο, ανάμεσα σ' αυτό το μέρος και άνθρωποι που λόγω θέσης θα έπρεπε να είναι προσεκτικοί. Αναφέρομαι σε καθηγητές και δημοσιογράφους, ειδικά κάποιους από τους τελευταίους οι οποίοι, χωρίς γνώση και εφόδια, έσπευσαν από τις πρώτες ώρες να ερμηνεύσουν, σχεδόν με απόλυτο τρόπο, όσα συμβαίνουν στην Τουρκία. 

Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που γνωρίζουν τα πάντα και αναλύουν με περίσσια άνεση το οικονομικό πρόβλημα της χώρας, την καταστροφή του πλανήτη λόγω υπερθέρμανσης, τα αίτια των τυφώνων στην Οκλαχόμα και τους απώτερους στόχους του 23χρονου που έφυγε μ' ένα 13χρονο κορίτσι.

Το στοιχείο που ανέδειξε το συγκεκριμένο χαρακτηριστικό μας αυτή τη φορά, ήταν ότι τα γεγονότα στην Τουρκία συνέβησαν Σάββατο. Για την ακρίβεια, οι ταραχές στην Κωνσταντινούπολη κορυφώθηκαν το Σάββατο. 

Και το Σάββατο δεν είναι μια καλή ημέρα για μας. Οι σαββατιάτικες και κυριακάτικες εφημερίδες -που κυκλοφορούν από το Σαββατόβραδο- δεν είχαν προλάβει τα γεγονότα, είναι η τεχνική αδυναμία ο λόγος. 

Τα κανάλια, τα Σάββατα επαναλαμβάνουν σίριαλ και έχουν και κάτι εκπομπές λαϊκής κατανάλωσης οι οποίες φυσικά δεν μπορούν να διακοπούν για να ενημερωθούμε σε βάθος (πέρα από τα δελτία εντυπώσεων) για όσα μπορούν να συμβαίνουν εκείνη την ημέρα. Άρα; Άρα, θ' ανατρέξουμε στο διαδίκτυο.

 Και εκεί, η ενημέρωσή μας ή θα αποκτήσει έναν χαοτικό χαρακτήρα (ο καθένας θ' αναφέρει ό,τι νομίζει) ή θ' αντληθεί από τις απόψεις "ειδικών", με αποτέλεσμα τις προαναφερόμενες ερμηνείες. Αν, μάλιστα, προστεθούν και κάποιες φωνές που είδαν πίσω από τα γεγονότα στην Τουρκία μια συνέχεια των κινημάτων της Ευρώπης, ε τότε τα πράγματα ξεφεύγουν λίγο. 

Τόσο μάλιστα, ώστε να εμφανίζονται φωτογραφίες των Αγανακτισμένων της πλατείας Συντάγματος και δίπλα των εξεγερμένων Τούρκων, ως μια λογική συνέχεια της επανάστασης που ξεκίνησε! Ενδιάμεσα, πέρασε από την Αίγυπτο, την Πορτογαλία και μερικές ακόμα χώρες που δεν θυμάμαι τώρα. 

Και το γενικευμένο χάος ολοκληρώθηκε, όταν ένα site γνωστής εφημερίδας, παρουσίασε μια εντυπωσιακή φωτογραφία από πορεία Τούρκων στη γέφυρα του Βοσπόρου ως γεγονός της ημέρας. Μόνο που ανήκε σε μια άλλη ημέρα η φωτογραφία -έναν χρόνο πρινν και αφορούσε στον μαραθώνιο που είχε γίνει στην Κωνσταντινούπολη...

Φοβάμαι, πως αυτές τις παραστάσεις και "πληροφορίες" ένα κομμάτι της κοινωνίας τις υιοθετεί ως πραγματικότητα. Και με βάση αυτή, σκέφτεται, προβληματίζεται, αντιδρά. Αν το σκεφτούμε λίγο, ίσως δώσουμε και μερικές καλές απαντήσεις γιατί συμπεριφερόμαστε όπως συμπεριφερόμαστε, πολύ συχνά, σε βασικές μας επιλογές...

.Ιστορία; Απαγορεύεται

Σχόλια Δημήτρης Καμπουράκης 

 Κάνετε λάθος κύριοι. Δεν είναι η Χρυσή Αυγή που πρέπει να αντιμετωπιστεί με έναν σκληρό αντιρατσιστικό νόμο. Δεν είναι τα ναζιστικά μορφώματα που πρέπει να εκδιωχθούν από τους συντεταγμένους θεσμούς της κοινωνίας και της πολιτείας. Άλλος είναι ο εχθρός. Η ιστορική έρευνα κύριοι. Αυτή είναι που πρέπει να αντιμετωπιστεί μ’ έναν εθνικοτιμωρητικό  νόμο, αυτή είναι που πρέπει να  βγει τάχιστα στην παρανομία.

Εφ’ εξής, πριν διατυπωθεί μέσα στην ελληνική κοινωνία άποψη για οποιοδήποτε μικρό ή μεγάλο ιστορικό γεγονός από την εποχή του χαλκού ως σήμερα, θα πρέπει να περνά πρώτα από τον Παναγιώταρο για έγκριση. Επίσης από τον Θεσσαλονίκης Άνθιμο, τον Πειραιώς Σεραφείμ κι από δυο-τρεις προσεκτικά επιλεγμένους τηλε-ραδιοφωνικούς σχολιαστές. 

Δεν είναι απαραίτητο να έχουν διαβάσει ή σπουδάσει, αρκεί να έχουν δει τον Χρήστο Πολίτη και την Κάτια Δανδουλάκη στους «Σουλιώτες», καθώς και  τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ στον «Παπαφλέσσα». Όπου υπάρχουν αμφισβητήσεις, για δευτεροβάθμια επιτροπή θα οριστεί μια ντουζίνα από αντι-Κεμαλικές μαμάδες μαθητών από τη βόρεια Ελλάδα.

Εξυπακούεται ότι ο εθνικοτιμωρητικός αυτός νόμος θα απαγορεύσει δια παντός τα έργα διαφόρων αθλίων όπως ο Κορδάτος, ο Κόκκινος, ο Βουρνάς, ο Ψυρούκης ή ο Βερέμης. Πιθανότατα ο νομοθέτης να προνοήσει και το κάψιμο τους στις πλατείες, προς παραδειγματισμόν. 

Εδώ που τα λέμε, κι αυτός ο Παπαρηγόπουλος, καλό θα είναι να δεχτεί ένα ξεσκονισματάκι, διότι σε μερικά σημεία δείχνει μια υπόπτως ελευθεριάζουσα τάση. Καψίματα, κοψίματα και εθνικά ρετουσαρίσματα μπορούν να ανατεθούν από κοινού στον Καιάδα και στη Ζαρούλια, τη γυναίκα του Μιχαλολιάκου.

Επίσης, του Μακρυγιάννη του ‘χουν ξεφύγει κάτι παράξενα αντεθνικά κι ελαφρώς κομμουνιστικά μέσα στα απομνημονεύματα του. Αυτόν, ας αναλάβει να τον χτενίσει ο Καραϊσκάκης, λόγω ιστορικής σκηνικής παρουσίας. Βέβαια μαζεύεται πολύ πράμα, διότι υπάρχουν και κάτι Γκάτσοι και Χατζηδάκηδες γνωστοί εθνοπροδότες που έχουν γράψει και τραγουδήσει τα άντερα τους. 

Οπότε εν ανάγκη βρε αδερφέ, ας βάλουν στην εθνική επιτροπή και κανέναν απόστρατο. Όχι της ευελπίδων που μπορεί να έχει μολυνθεί από τη συνάφεια του με καθηγητές και επιστήμονες. Απόστρατο καραβανά επιλοχία να βάλουν ή κανέναν συνταξιούχο ενωμοτάρχη.

 Εν’ ολίγοις, αυτά που ξέρατε να τα ξεχάσετε. Μία είναι η εθνική μας ιστορία, καθορισμένη ως την τελευταία της λεπτομέρεια από τον Καλαβρύτων Αμβρόσιο. Παρεκβολές, αμφισβητήσεις, ερωτήματα, απορίες και σκεπτικισμοί, απλώς απαγορεύονται. Κι όχι μόνο στον δημόσιο λόγο. Και στις ιδιωτικές συζητήσεις απαγορεύονται. Και στις σκέψεις επίσης. Κυρίως στις σκέψεις.

Σ’ αυτό το τελευταίο περί σκέψεων, υπάρχει πρόβλημα. Δυστυχώς, το υπάρχον σύστημα Δικαίου της χώρας δεν είναι επαρκές. Αυτά τα νομικά εκτρώματα της Ευρωπαϊκής Αναγέννησης που μας ήρθαν φυτευτά και τιμωρούν -λέει- μόνο τις πράξεις, είναι απαράδεκτα. 

Ένα μόνο Δίκαιο είναι ικανό να ανταποκριθεί στην υπέρτατη αυτή εθνική αποστολή. Το Δίκαιο της Ιεράς Εξέτασης. Τι πράξεις και κουραφέξαλα… Οι σκέψεις θα δικάζονται και θα καταδικάζονται. Διαφορετικά, αν αφήσεις τον άλλον να ερευνά και να σκέφτεται, πόσο θαρρείς ότι θέλουν οι σκέψεις για να καταλήξουν πράξεις;

Για να είμαστε ειλικρινείς, το περίφημο Δίκαιο της Ιεράς Εξέτασης, παρά τον αιρετικό Ρωμαιοκαθολικό του χαρακτήρα, είχε φθάσει σε ανυπέρβλητο σημείο τελειότητας. Οι άνθρωποι είχαν καταφέρει να δικάζουν και να καταδικάζουν όχι μόνο γι’ αυτό που κάνεις και που σκέφτεσαι, αλλά και γι’ αυτό που δεν κάνεις και δεν σκέφτεσαι. 

Όποιος κατά την κρίση των ιεροεξεταστών δεν πίστευε βαθιά μέσα του στον Θεό, ακόμα κι αν δεν το διατύπωνε, ήταν de facto ένοχος και καιγόταν. Μωρέ ας είχαμε εμείς ένα τέτοιο εργαλείο υπεράσπισης των εθνικών ιδεωδών και παραδόσεων και θα βλέπατε πόσο αποτελεσματικότερα θα γινόταν η δουλειά.

Δεν χρειάζονται όμως απογοητεύσεις. Σιγά-σιγά. Θα ξεκινήσουμε από τα απλά και τα εύκολα, για να πάμε μετά στα πολύπλοκα και σοβαρά. Ας λύσουμε σήμερα δια πυρός και σιδήρου το θέμα του Ζαλόγγου και μετά θα λογαριαστούμε με κάτι θεωρίες ότι δεν μας έπλασε ο ελληνορθόδοξος Θεός αλλά καταγόμαστε από τους ουρακοτάγκους. 

 Ας ισοπεδώσουμε τώρα όποιον τολμήσει να κάνει οποιαδήποτε έρευνα στην ελληνική ιστορία και μετά θα καθαρίσουμε μια και καλή και με κάτι άλλους που ερευνούν τα μπονζόνια στις φυσικές και τις χημείες ή χρησιμοποιούν ως δούρειους αντεθνικούς ίππους κάτι δήθεν ποιήματα, λογοτεχνήματα και θεατρικά.

Α ρε αθάνατη ελληνική αυτοκρατορία των σκοταδιστών, των αγράμματων και των φανατικών. Πόσο εύκολα και γρήγορα αναγεννήθηκες. Σαν τον φοίνικα μέσα απ’ τις στάχτες του…

.Εξήντα οπλοφόροι στη Βουλή! Ε, και;

Σταύρος Θεοδωράκης 

Το ότι είμαστε οι ειδικοί στον να διυλίζουμε τον κώνωπα και να καταπίνουμε την κάμηλο, είναι γνωστό από παλιά. Το ότι θα συνεχίσουμε να το κάνουμε ενώ η χώρα προσπαθεί να συνέλθει από την overdose κρίση (θα) είναι άξιο μελέτης για τους ιστορικούς του μέλλοντος. Τελευταίο κρούσμα, ο αγώνας που δίνουν τα κόμματα του συνταγματικού τόξου για τον αφοπλισμό των βουλευτών όταν είναι μέσα στη Βουλή.

Ηρωικές δηλώσεις στα «παράθυρα», διθυραμβικές αναλύσεις στις εφημερίδες για την ιστορική απόφαση του προεδρείου της Βουλής να αφοπλίσει τους 60 κουμπουροφόρους. Το νούμερο αποκάλυψε ο Ελεύθερος Τύπος -έβαλε και 35 ονόματα (10 Χρυσαυγιτών αλλά και 19 Νεοδημοκρατών  - 3 ΚΚΕ - 2 ΠΑΣΟΚ – 1 Σύριζα- από τον Μάκη και τον Άρη μέχρι την Λίνα και τον Στάθη), ενώ για το Έθνος οι νόμιμοι οπλοφόροι βουλευτές είναι 51. 

Σύμφωνα δε, με τα αναλυτικά ρεπορτάζ, ο ανιχνευτής μετάλλων μεταφέρθηκε αυθημερόν από τον εξωτερικό διάδρομο στην εσωτερική πόρτα. Τς-τς-τς. Θρίαμβος! Λες και οι βουλευτές του συνταγματικού τόξου τον μετέφεραν στην πλάτη τους.

Λοιπόν, με όλο τον σεβασμό στο συνταγματικό τόξο, ρωτώ: "τι μας νοιάζει που οι βουλευτές δεν θα οπλοφορούν εντός της Βουλής;". Ναι, ξέρω, κάποιοι είναι «παρανοϊκοί, ακραίοι και επικίνδυνοι». Αν όντως έχουμε παρανοϊκούς, ακραίους και επικίνδυνους βουλευτές -που έχουμε- το θέμα είναι να μην οπλοφορούν στην κοινωνία και όχι στο Κοινοβούλιο.

 Αυτοί, δηλαδή, που κινδυνεύουν είναι όσοι διασταυρώνονται καθημερινά μαζί τους στους δρόμους, στα στενά και τις πλατείες και όχι οι βουλευτές των διπλανών εδράνων. Η Βουλή είναι το πλέον φρουρούμενο κτήριο της χώρας. Έχει παντού κάμερες -έχει παντού φώτα- έχει παντού αστυνομικούς.

 Οι κουμπουροφόροι, λοιπόν, εκεί, παρακολουθούνται. Αν κάποιος από αυτούς πάει να χρησιμοποιήσει όπλο, θα τον δούνε. Κι αν το χρησιμοποιήσει, θα τον πιάσουνε. Δεν μας αρκεί αυτό; Τι είναι, δηλαδή, η Βουλή; Παιδικός σταθμός με ανυπεράσπιστα παιδιά που θέλουν ειδική προστασία;

 Και οι αληθινά ανυπεράσπιστοι πώς θα προστατευθούν; Με ποια λογική δηλαδή -επαναλαμβάνω το ερώτημα- τους αφοπλίζουμε στη Βουλή και τους ξαναδίνουμε τα όπλα όταν φεύγουν από το Κοινοβούλιο, αν όντως πιστεύουμε ότι είναι «παρανοϊκοί, ακραίοι και επικίνδυνοι»;

Η νόμιμη οπλοφορία λοιπόν των βουλευτών -ακόμη και των ακραίων- μέσα στη Βουλή δεν είναι το μείζον πρόβλημα. Πρόβλημα είναι τα άλλα «όπλα» που χρησιμοποιούν οι «ακραίοι» μέσα στην κοινωνία. 

Εκεί πρέπει να αντιμετωπισθεί η δράση τους και όχι στα σαλόνια της Βουλής. «Όπλα» με τα οποία προσηλυτίσουν φοβισμένους πολίτες αλλά και «όπλα» που απειλούν όσους δεν τους είναι αρεστοί.

 Με αυτά πρέπει να ασχοληθούν οι μαχητές του συνταγματικού τόξου. Και να αφήσουν την αρμοδιότητα για τα σιδερικά στην αστυνομία και στους ψυχιάτρους που υπογράφουν τις ιατρικές βεβαιώσεις οπλοκατοχής.

.Απο την Άλωση στη Γενοκτονία: το Βυζαντινό μάθημα

Του Παντελή Σαββίδη

Πριν από λίγες ημέρες, στις 19 Μαίου, τιμήσαμε τα θύματα της γενοκτονίας του 
Ποντιακού Ελληνισμού. Σε δύο ημέρες, θα θυμηθούμε για άλλη μια φορά, χωρίς ποτέ να μπορέσουμε να ξεχάσουμε, την Άλωση της Πόλης. 

Της Πόλης που με την ακτινοβολία της διατήρησε για μία χιλιετία και πλέον τον ελληνικό τρόπο, την ελληνική πρόταση ζωής. Την Πόλη που επηρέασε ακόμη και τη διάδοχη της Βυζαντινής, την Οθωμανική Αυτοκρατορία.

Η Βυζαντινή κληρονομιά, το «Βυζάντιο μετά το Βυζάντιο», θα ζήσει τον ανθρωπισμό που μετουσίωσε το αρχαίο μάθημα, η αρχαία Ελλάδα, δηλαδή, μπολιάζοντάς το με το χριστιανισμό, αυτό το μάθημα που μετέφεραν στη Δύση, φεύγοντας, οι διανοούμενοι της Κωνσταντινούπολης.

Οι πόλεις και οι πολιτισμοί, γεννιούνται, εξελίσσονται και παρακμάζουν, για να αναγεννηθούν πάλι, όσες πόλεις και όσοι πολιτισμοί έχουν μια διαχρονική πρόταση.

Και δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία πως η ελληνική πρόταση είναι και διαχρονική και οικουμενική.
Δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς την οικουμενικότητά της.

Ό,τι την διαμόρφωσε από την αρχαία εποχή ως και τις ημέρες μας διακρίνεται από αυτό που έχει ανάγκη η ανθρωπότητα. Πνευματικότητα, ανοχή, αγάπη για τη ζωή, επικοινωνία με τον άνθρωπο τον οποίο θέτει στο κέντρο του ενδιαφέροντός της.

Διοίκηση ρωμαϊκής έμπνευσης, θρησκεία και εκκλησία χριστιανική και ελληνόφωνη, ελληνοπρεπής πνευματική κίνηση και διανόηση είναι τα θεμελιώδη χαρακτηριστικά του Βυζαντίου.Η πτώση της Κωνσταντινούπολης αποτελεί χαρακτηριστική περίπτωση στην οποία συνέτρεξαν όλες οι προϋποθέσεις παρακμής και κατάρρευσης.

Και όσοι, σήμερα, λαοί, διαθέτουν ευαίσθητες κεραίες και ικανές ηγεσίες, αντιμετώπισαν από νωρίς τον κίνδυνο της παρακμής και της πτώσης.

Πριν μερικά χρόνια, στην ΕΡΤ3, κάναμε μια εκπομπή με βάση ένα ντοκυμαντέρ του ρώσου Αρχιμανδρίτη Τύχωνα για τα μαθήματα από την Άλωση της Κωνσταντινούπολης και με προσκεκλημένο τον ίδιο το ρώσο ιερωμένο.

Ο Τύχων, ο οποίος είναι ηγούμενος της φημισμένης μονής Σρέντεσκι (Υπαπαντής), στο Κέντρο της Κόκκινης Πλατείας, δεν είναι ένας τυχαίος κληρικός. Είναι πνευματικός του ρώσου ηγέτη. Και έχει αναλάβει ευρύτερες δραστηριότητες οι οποίες δεν είναι της παρούσης.

Με το ντοκυμαντέρ, που είχε μεγάλη απήχηση και στους συμπατριώτες του και στο εξωτερικό, ήθελε να δείξει τις συνέπειες που έχει η κατάρρευση μιας αυτοκρατορίας. Ήθελε να προειδοποιήσει τους Ρώσους για τις συνέπειες από τη διαλυτική τακτική ορισμένων νεόπλουτων και πολιτικών της πατρίδας του.

ΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΟ

Το Βυζάντιο έφτασε στη μέγιστη ακμή του κατά τον 7ο αιώνα, περίπου, επι Ηρακλείου, και άρχισε να κλονίζεται, ουσιαστικά, όταν ο αυτοκράτορας Ρωμανός Διογένης ηττήθηκε στο Ματζικέρτ το 1071.
Από το 1204 δεν υπάρχει πλέον ισχυρό βυζαντινό κράτος και αυτό δεν έχει να κάνει με τους οθωμανούς, αλλά με τη Δύση.

Οι Οθωμανοί ηγέτες, χρησιμοποίησαν αποτελεσματικά το όπλο της θρησκείας για να πετύχουν τους κατακτητικούς τους στόχους. Δεν είναι τυχαία η επιλογή του σουνιτικού ισλάμ ως επίσημης θρησκείας τους, αφού, έχει τα πιο επιθετικά χαρακτηριστικά.
Ισλάμ ή ξίφος ήταν το σύνθημα των μουσουλμάνων της εποχής. Το ίδιο σύνθημα βλέπουμε και ακούμε και σήμερα στους δρόμους των ευρωπαϊκών μεγαλουπόλεων.

Η αρχική θρησκεία των καθημερινών τούρκων δεν ήταν ο σουνιτισμός αλλά ο αλεβιτισμός. Ένα κράμα σαμανισμού (αρχικής θρησκείας των τούρκων νομάδων), σιιτισμού και στοιχείων αρχαιοελληνικής φιλοσοφίας. Αλλά το κράμα αυτό δεν εξυπηρετούσε την επιθετικότητα την οποία είχαν ανάγκη οι σουλτάνοι. Το άφησαν στις λαϊκές μάζες και επισήμως, η ηγέτιδα τάξη υιοθέτησε το σουνιτισμό.

ΤΟ ΟΝΟΜΑ

Το όνομα Βυζάντιο ουδέποτε χρησιμοποιήθηκε την εποχή εκείνη από αυτούς που ορίζει σήμερα.

Η Αυτοκρατορία ονομάσθηκε- όπως λέει η Αρβελέρ- Βυζαντινή, το πρώτον από καθολικούς ιερωμένους, οι οποίοι αρνήθηκαν για λόγους ιδεολογικούς να ονομάσουν την αυτοκρατορία των σχισματικών-κατ αυτούς- ορθοδόξων χριστιανών, με το επίσημο όνομά της, που ήταν το Ρώμη και ρωμαϊκή πολιτεία.

Ρώμη η αυτοκρατορία, Ρωμανία τα εδάφη που την απαρτίζουν και βέβαια Ρωμαϊκή πολιτεία, Ρωμαϊκό κράτος, και Ρωμαίοι οι πολίτες του. 

Ρωμιοί και Ρωμαίοι για τους έλληνες και τους υπόλοπος ορθόδοξους Ρούμ για τους τούρκους. 
Η διαπρεπής βυζαντινολόγος δίνει σε ένα από τα εκλαϊκευμένα βιβλία της τον ορισμό του Βυζαντίου:

«Βυζάντιο είναι η εκχριστιανισμένη και εξελληνισμένη Ρωμαϊκή ανατολική Αυτοκρατορία με την Κωνσταντινούπολη για πρωτεύουσα.»

Οικουμενικότητα χριστιανική και ρωμαϊκή παγκοσμιότητα αποτελούν τους δύο πόλους της βυζαντινής αυτοκρατορικής ιδεολογίας, της μεγάλης οικουμενικής ιδέας.

Τι έγινε όλος αυτός ο κόσμος, ο λαός της Ρωμανίας μετά την Οθωμανική κατάκτηση;; Αφομοιώθηκε από τους τούρκους νομάδες που κατέλαβαν αρχικά τα οροπέδια της Ανατολίας καταδιωκόμενοι από τον Τζεγκίς Χάν;

Ο ελληνισμός δεν χάθηκε από τη Μικρά Ασία. Δεν εξηγείται πως εξαφανίστηκαν τα 8 εκατομμύρια χριστιανών Ελλήνων που αναφέρονται από τον Βρυώνη , από τους 400.000 τούρκους επιδρομείς, κατά τον ίδιο συγγραφέα.
Οι μελέτες σχετικά με την ύπαρξη ρωμαίικων μειονοτήτων στη Μικρά Ασία γίνονται στην εποχή μας όλο και πιο συστηματικές.

Η ΠΑΡΑΚΜΗ

Το βυζαντινό κράτος, την περίοδο της παρακμής του, βρισκόταν σε άθλια οικονομική κατάσταση, αθλιότητα που δημιουργήθηκε από τη μείωση των κρατικών εισπράξεων που πήγαιναν στα ταμεία της φεουδαρχικής αριστοκρατίας και από τις αυξημένες δαπάνες για τους δημόσιους υπαλλήλους και την αυλή. Το ενδιαφέρον για τους συνοριακούς πληθυσμούς ήταν ανύπαρκτο. 

Τους ενδιέφερε μόνο η φορολόγησή τους.
Ο αγροτικός πληθυσμός της Μικράς Ασίας αισθανόταν πως αγνοούνταν και πως είχε αφεθεί απροστάτευτος στις κατακτητικές επιθέσεις των τούρκων.

Ο στρατός ήταν εντελώς παραμελημένος, το αμυντικό σύστημα των ακριτών είχε καταρρεύσει και βοήθεια από τη Κωνσταντινούπολη δεν μπορούσε να περιμένει γιατί η πρωτεύουσα ήταν απασχολημένη με τις εμφύλιες διενέξεις και τις ραδιουργίες γύρω από τη διαδοχή του θρόνου.
Ακόμη χειρότερα ήταν τα πράγματα με τη βυζαντινή πνευματική τάξη και τη φεουδαρχική αριστοκρατία που αλλαξοπιστούσαν για να πάρουν μεγαλύτερα τσιφλίκια.

Κάτι θυμίζουν όλα αυτά.

ΕΞΙΣΛΑΜΙΣΜΟΙ

Η Πόλη αλώθηκε με τη βοήθεια Ελλήνων που διαδραμάτισαν σημαντικό, σημαντικότατο ρόλο στην Άλωση και εντός και εκτός των τειχών.

Από τα προβλήματα που αντιμετώπισαν οι υπόδουλοι, οι εξισλαμισμοί ήταν το μεγαλύτερο. Η απώλεια της πίστης σήμαινε και απώλεια της εθνικής συνείδησης. Η γλώσσα χωρίς τη θρησκεία δεν αποτελούσε ισχυρό δεσμό με το έθνος. Οι κρυπτοχριστιανοί, οι τενεσούρ ρούμ (αυτοί που επέστρεψαν στο χριστιανισμό) και οι σταυρίτες ήταν μερικές κατηγορίες ανθρώπων που βίωναν το υπαρξιακό τους δράμα στην, υποτίθεται πολυεθνική, οθωμανική αυτοκρατορία.

Δεν θα ήταν υπερβολή να ειπωθεί ότι σχεδόν όλοι οι μουσουλμάνοι της περιοχής του πόντου προέρχονται από εξισλαμισμούς.

Οι τούρκοι ήταν και παρέμειναν μια πολεμική ομάδα που με τη δύναμη των όπλων κρατούσε σε υποταγή πολλά έθνη και λαούς.

Οι ίδιοι δεν είχαν εθνική συνείδηση, αλλά τρόμαξαν όταν είδαν να αναπτύσσονται τα εθνικά κινήματα .

Η οθωμανική αυτοκρατορία ήταν πατρίδα διαφόρων εθνοτήτων και εθνών που αν αποκτούσαν εθνική συνείδηση, τότε δεν έμενε χώρος για τους τούρκους.

Η διαπίστωση αυτή γίνεται κατανοητή μετά το ρωσοτουρκικό πόλεμο του 1877-78, προκαλεί τρομερή αντίδραση και οδηγεί τους τούρκους να πάρουν κατασταλτικά μέτρα ενάντια σε όσους είχαν εκφράσει εθνικές απαιτήσεις.

Τότε, στη Μικρά Ασία, οι έλληνες και οι αρμένιοι διεκδικούν εθνική αποκατάσταση. Οι τούρκοι προσπαθούν να πνίξουν αυτά τα κινήματα.

Η ΔΙΑΣΩΣΗ ΚΑΘΙΣΤΑΤΑΙ ΑΔΥΝΑΤΗ

Όπως όλες οι Αυτοκρατορίες έτσι και η Οθωμανική αρχίζει να υποχωρεί μετά τη βασιλεία του Σουλεϊμάν του Νομοθέτη (1520-1566) κατά την οποία έφθασε στη χρυσή εποχή της.

Και για να αντιμετωπίσει την υποχώρησή της άρχισε τον εκδυτικισμό. Το πρώτο κίνημα δυτικοποίησης έγινε την εποχή της γαλλικής επανάστασης, επι Σελήμ Γ! (1789-1807) και συνεχίσθηκε επι Μουράτ Β! (1808-1839), του σουλτάνου της ελληνικής επανάστασης, και αφορούσε κυρίως το στράτευμα, τη δημόσια διοίκηση και τα θρησκευτικά σχολεία.

Η ελληνική επανάσταση του 1821 είχε ως αποτέλεσμα την κατάργηση της οθωμανικής διπλωματικής υπηρεσίας επειδή οι πρόξενοι και διπλωμάτες της αυτοκρατορίας ήσαν όλοι, σχεδόν, έλληνες. Έτσι, ο σουλτάνος αναγκάσθηκε να ιδρύσει και υπουργείο εξωτερικών που μέχρι τότε δεν ήταν αναγκαίο, διότι θεωρούσε ότι οι άλλοι ηγέτες ήσαν κατώτεροι. Υπήρχε, μάλιστα, ένας ιδιαίτερος και γραφικός, όπως φαίνεται σήμερα, τρόπος με τον οποίο επικοινωνούσε μαζί τους, μέσω των εκπροσώπων τους.

ΤΑΝΖΙΜΑΤ

Εκείνο που έχει μεγάλο και καταλυτικό ενδιαφέρον για την εξέλιξη της ιστορίας μας είναι ότι στις 3 Νοεμβρίου 1839 ο υπουργός του νεοσύστατου υπουργείου Εξωτερικών της Αυτοκρατορίας Μουσταφά Ρεσίτ Πασάς εδιάβασε στο πάρκο του παλατιού του Τοπκαπί, που ονομάζεται «ο κήπος με τα τριαντάφυλλα», (Γκιουλχανέ) ένα αυτοκρατορικό διάταγμα του σουλτάνου Αμπντυλμετζίτ Α! που είχε μόλις αναλάβει το θρόνο.

Το φιρμάνι αυτό, το Γκιουλχανέ Χατί Χουμαγιούν, γνωστότερο στη δύση ως Χατί Σερίφ ντι Γκιουλχανέ, υπήρξε η πρώτη πράξη σειράς μεταρρυθμιστικών μέτρων που άνοιξε την περίοδο του Τανζιμάτ = Αναδιοργάνωση.

Ο εμπνευστής του φιρμανιού, ο Μουσταφά Ρεσίτ πασάς, είχε χρηματίσει πρέσβης στη Γαλλία και ήταν φανατικός δυτικόφιλος.

Η αρχή της ισότητας όλων των οθωμανών πολιτών, που περιείχε αυτό το διάταγμα, υπέσκαπτε τα θεμέλια του παραδοσιακού συστήματος των μιλλετίων,(στο οποίο βασιζόταν η οργάνωση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας) και ήταν αντίθετο στη δυτική έννοια της ομοιομορφίας, άνοιγε το δρόμο στη θεωρία του «οθωμανικού έθνους» ή οθωμανισμού των Ενωτικών Νεοτούρκων του 1908.

Δηλαδή, η θεωρητική βάση των Νεότουρκων βρίσκεται στο φιρμάνι αυτό και στις αλλαγές που πυροδότησε. Το οθωμανικό κράτος, από αυτοκρατορία την οποία συνέθεταν διάφορες εθνότητες, έπρεπε να αποκτήσει μια εθνική ομοιομορφία και να διαμορφώσει ένα οθωμανικό έθνος. 

Οι τανζιματιστές προήλθαν ιδίως από τις τάξεις των κρατικών λειτουργών , των διπλωματών, των κυβερνητών, των υπουργών.

Μια, όμως, ιντελιγκέντσια που προήλθε από τους κόλπους τους, τους κατηγόρησε ότι είχαν σχηματίσει μια γραφειοκρατική ολιγαρχία, θέλησε να πάρει τη θέση τους και ζήτησε συνταγματικό καθεστώς, το οποίο έγινε πράξη το 1876.

Αυτοί οι συνταγματικοί αριστοκράτες εσχημάτισαν το 1865 την αντιπολιτευόμενη κίνηση των Νεοθωμανών γνωστότερος των οποίων ήταν ο αριστοκράτης συγγραφέας Ναμίκ Κεμάλ (1840-1888).

Και εδώ αρχίζει μια αντιπαράθεση δυτικιστών και αντιδυτικιστών.

Ο Κεμάλ και οι οπαδοί του, έγιναν υπερασπιστές της οθωμανικής πατρίδας στο σύνολό της (και όχι του τουρκικού έθνους): πατρίδος (vatan) και όχι έθνους.

Και οι Έλληνες της οΘωμανικής Αυτοκρατορίας υποστήριξαν πολύ την ιδέα του οθωμανισμού, δηλαδή της διαμόρφωση ενός δημοκρατικού πολυπολιτισμικού κράτους, καθώς και πολλοί Αρμένιοι. Έλληνες και Αρμενίους θα δούμε αρχικά να εντάσσονται στο «Ένωση και Πρόοδος»)

Από την άλλη, αν και ιθύνων νους της συνταγματικής επαναστάσεως υπήρξε ο αγγλόφιλος Μιντχάτ Πασάς, όπως ιθύνων νους του Τανζιμάτ του 1839 υπήρξε ο αγγλόφιλος Μουσταφά Ρεσίτ Πασάς, είχε διαφωνίες με τον Ναμίκ Κεμάλ.

Το σημείο στο οποίο διαφωνούσαν ήταν η στάση τους απέναντι στις Μεγάλες Δυνάμεις .

Ο Μιντχάτ- όπως και η αγγλική κυβέρνηση- υπεστήριζε μια Οθωμανική Αυτοκρατορία με ευρεία αποκέντρωση, ενώ ο Κεμάλ και η πλειοψηφία των τούρκων ήσαν αντίθετοι επειδή πίστευαν πως μια τέτοια αποκέντρωση θα διευκόλυνε το διαμελισμό της αυτοκρατορίας από τις μεγάλες δυνάμεις.

ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Την ίδια περίοδο στην Ελλάδα, που μόλις λίγα χρόνια πριν απέκτησε την ανεξαρτησία της, κυριαρχούσε η ιδεολογία της Μεγάλης Ιδέας.

Το Πρωτόκολλο της Ανεξαρτησίας του 1830 όριζε τα όρια της χώρας στον άξονα Αχελώου-Σπερχειού.

Δύο χρόνια αργότερα, το 1832, με τη Σύμβαση του Λονδίνου την οποία αναγνώρισε και ο σουλτάνος, τα σύνορα μετακινήθηκαν στον άξονα Αμβρακικός-Παγασητικός.

Το 1864 παραχωρούνται στην Ελλάδα τα Επτάνησα και το 1881 η Θεσσαλία.

Από την εποχή αυτή αρχίζουν τα πιο δύσκολα καθώς, στόχος της Ελλάδας ήταν η απελευθέρωση όλων των εδαφών που ζούσαν Έλληνες αλλά τα πράγματα, πλέον, γίνονται πιο σύνθετα.

Στη Μακεδονία, θα χρειασθεί πολύ σκληρός αγώνας εναντίον του βουλγαρικού εθνικισμού , ο οποίος, μάλιστα δόθηκε την επαύριον της καταστρεπτικής ήττας του 1897.

Την εθνική, πολιτική και κοινωνική κρίση που προκάλεσε η ήττα του ’97 ήρθε να διαχειρισθεί η επανάσταση του 1909 η οποία, πριν αποχωρήσει, κάλεσε το Ελευθέριο Βενιζέλο, έναν έλληνα από την επαναστατημένη και εκτός εθνικού κορμού, μέχρι τότε, Κρήτη, να αναλάβει το ηνία.

Το αποτέλεσμα των Βαλκανικών πολέμων είναι γνωστό. Μόλις πέρυσι γιορτάσαμε στη Θεσσαλονίκη την απελευθέρωση της πόλης ενώ φέτος είναι τα 100 χρόνια από τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου αλλά κανείς δεν έχει διάθεση να τη θυμηθεί.

Είναι η παραίτηση από τα στοιχεία εκείνα της εθνικής προσπάθειας που αναπαράγουν τη μνήμη και κρατούν άσβεστη μια κοινή ιδέα, μια κοινή προσπάθεια. Είναι το αποτέλεσμα μιας αποδομητικής αντίληψης που αμφισβητεί, πλέον, την αναγκαιότητα των εθνών- κρατών, ως μονάδων της οργάνωσης της σημερινής διεθνούς κοινωνίας.

Εν πάση περιπτώσει, βρισκόμαστε στο αποκορύφωμα της εθνικής ιδέας στα Βαλκάνια και σε ότι μας αφορά, τρείςισχυροί εθνικισμοί, επρόκειτο να συγκρουσθούν. 

Ο βουλγαρικός, που δεν είναι της παρούσης, ο ελληνικός, που επιδίωκε την πραγμάτωση της Μεγάλης Ιδέας και ο τουρκικός, ο οποίος, άρχισε να διαμορφώνεται όπως περιγράψαμε προηγουμένως και ένα μέρος του, είχε πάρει την απόφαση πως προκειμένου να πετύχει έπρεπε να εξαφανίσει όλους τους χριστιανικούς λαούς της Αυτοκρατορίας.

Και έτσι, άρχισε τη γενοκτονία τους.

Η Ελλάδα, παρά τις μεγάλες απώλειές της είχε μέχρι τότε συνεχείς επιτυχίες.

ΟΙ ΝΕΟΤΟΥΡΚΟΙ

Το επαναστατικό κίνημα που κατέληξε στη στρατιωτική εξέγερση του 1908 είχε αρχίσει να οργανώνεται από το 1889, τόσο στο εσωτερικό της χώρας όσο και στο εξωτερικό.

Στο εσωτερικό ανεπτύχθη στην Κωνσταντινούπολη από το 1889 έως το 1897 και στη Θεσσαλονίκη από το 1906 μέχρι το 1908.

Στο εξωτερικό από το 1889 μέχρι το 1908 στο Παρίσι, τη Γενεύη και το Κάϊρο.

Στις πόλεις αυτές είχαν ιδρυθεί πολλές επαναστατικές οργανώσεις, αλλά μία από αυτές έπαιξε καθοριστικό ρόλο ως μίτος της Αριάδνης για ολόκληρη την περίοδο από το 1889 ως το 1908.

Τα ίχνη της οργάνωσης αυτής εμφανίζονται αρχικά στην Κωνσταντινούπολη, ύστερα στο Παρίσι και τη Γενεύη, και έπειτα στη Θεσσαλονίκη, όπου το όνομά της επιβιώνει κάθε φορά έπειτα από επανειλημμένες συγχωνεύσεις των επαναστατικών ομάδων.

Πρόκειται για την «Οθωμανική Επιτροπή Ενώσεως και Προόδου», υποκινήτριας της επαναστάσεως του 1908.

Όσο για τον όρο «Νεότουρκοι», αυτός καλύπτει το σύνολο των φιλελευθέρων- τότε- που αντετάχθησαν στη σουλτανική δεσποτεία, ήδη από το 1865 (το έτος που ιδρύθηκε στην Πόλη η μυστική εταιρεία των Νεοθωμανών, 1865-1876), όπως είπαμε, έως το 1908.

Έως το 1908, όλες οι επαναστατικές ομάδες των Νεοτούρκων, παρά τις διαφωνίες τους , συμφωνούσαν ότι δεν έπρεπε να αγωνισθούν για κάποιον τουρκικό εθνικισμό αλλά για την οθωμανική πατρίδα.

Το πρόβλημα που τους διαιρούσε και τους διαφοροποίησε στη συνέχεια, ήταν αν το οθωμανικό αυτό «έθνος» έπρεπε να αποκτήσει ενιαία πολιτική δομή όπως και έγινε τελικά κατά την επιθυμία των Ενωτικών, ή ομοσπονδιακή δομή, όπως ζητούσε ένας από τους ηγέτες των Νεοτούρκων, ο πρίγκιπας Σαμπαχεντίν (1877-1948) και οι Φιλελεύθεροι, οι οποίοι, όμως τελικά, δεν μπόρεσαν να επηρεάσουν τις εξελίξεις.

Το σύνολο του ελληνικού λαού, όχι μόνο στο εσωτερικό της αυτοκρατορίας, αλλά και στο κράτος των Αθηνών, υποδέχθηκε την επανάσταση του 1908 με ενθουσιασμό.

Ο θεωρητικός του τουρκικού εθνικισμού, ήταν ο διανοούμενος Ζιγιά Γκιοκάλπ (1876-1924) ο οποίος δεν ήταν δυτικιστής.

Η εθνικιστική του ιδεολογία, ο τουρκισμός, που περιείχε και την υποστήριξη της μουσουλμανικής θρησκείας, τον τοποθετούσε, σε μια ενδιάμεση θέση μεταξύ των οπαδών της ακραίας δυτικοποιήσεως και αυτών που υπεστήριζαν την επιστροφή στην καθαρή ανατολική παράδοση.

Το ιδεολογικό σύστημα του Γκιοκάλπ είχε και κάποια ακραία χαρακτηριστικά που πέρασαν στην κυρίαρχη εθνικιστική τουρκική ιδεολογία και μετατράπηκαν σε κρατική πολιτική

Διατύπωσε μια πρωτόλεια εκδοχή της ναζιστικής κοσμοθεωρίας, όπου βασικό ρόλο στην τελική διαμόρφωσή της -όπως και της νεοτουρκικής βεβαίως σε πολύ απλοϊκότερη εκδοχή- έχουν οι απόψεις του Νίτσε, οι οποίες εκχυδαϊστηκαν και χρησιμοποιήθηκαν εργαλειακά. 

Από τον Γκιοκάλπ ως τον Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ (1881-1938) συνεχίσθηκε ο αγώνας μεταξύ των υποστηρικτών της δυτικής παρατάξεως και αυτών που με διάφορους τρόπους αντετίθεντο στην παρείσδυση της δύσεως.

ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ

Υπήρχε, όμως, για όλους και το πρόβλημα της θρησκείας.

Το Ισλάμ αποτελούσε μέρος της ψυχής του λαού. Ταυτόχρονα, όμως, οι θεσμοί του δημιουργούσαν προσκόμματα στην πρόοδο της πατρίδος .

Μπροστά σ αυτήν τη δυσκολία, σχεδόν αξεπέραστη, από το Ναμίκ Κεμάλ ως τον Ατατούρκ, οι οπαδοί τους βαθμιαία κατέληξαν να απορρίψουν το Ισλάμ για να επιτύχουν την υιοθέτηση του δυτικού πολιτισμού.

Ο Μουσταφά Κεμάλ θα χρησιμοποιήσει με ακραίο τρόπο τη μουσουλμανική πίστη των Οθωμανών για να πολεμήσει τους Έλληνες την περίοδο 1919-1922. Θα κηρύξει «τζιχάντ κατά των απίστων» και ο ίδιος θα αυτοανακηρυχθεί gazi, δηλαδή «ιερός πολεμιστής του Κορανίου» )

Το φαινόμενο αυτό επέτρεψε στη Δύση και στους Τούρκους Φιλελεύθερους μετά το Β! Π.Π., από τον Μεντερές μέχρι τον Τουρκούτ Οζάλ περνώντας από τον Ντεμιρέλ (δηλαδή τους ιδεολογικούς συνεχιστές του πρίγκιπος Σαμπαχετίν), να ιδιοποιηθούν τον Ατατούρκ και να τον βαφτίσουν δυτικιστή οπαδό του φιλελεύθερου καπιταλισμού.

Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ

Οι σοβινιστικές τάσεις των νεότουρκων φαίνονται από πολύ νωρίς. Αρνούνται πως υπάρχει εθνικό ζήτημα στην οθωμανική αυτοκρατορία και επιλέγουν την πολιτική της βίαιης αφομοίωσης των εθνικών μειονοτήτων.

Είναι πλήρως αποδεδειγμένο σήμερα ότι διέπραξαν γενοκτονία σε βάρος των Αρμενίων και των Ελλήνων του Πόντου.

Διαβάζοντας τα κείμενα των μη κεμαλιστών τούρκων ιστορικών, συναντούμε το οργανωμένο σχέδιο του νεοτουρκικού εθνικισμού.

Ενός εθνικισμού που γεννήθηκε στους κόλπους του οθωμανικού στρατεύματος , επηρεάστηκε βαθύτατα από το γερμανικό μιλιταρισμό και προσπάθησε να δημιουργήσει μηχανισμούς ελέγχου της σύνθεσης των πληθυσμών που ζούσαν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία την περίοδο 1913-1918.

Τα κείμενα αυτά αποδεικνύουν ότι οι Νεότουρκοι είχαν εμπνευστεί μια ιδεολογία περιθωριοποίησης και αποκλεισμού των στοχοποιημένων ομάδων του οθωμανικού πληθυσμού και είχαν εκπονήσει με λεπτομέρειες, από το 1913, ένα οργανωμένο σχέδιο, με βάση το οποίο πραγματοποιήθηκε η γενοκτονία των Ελλήνων στην αρχή και των Αρμενίων στη συνέχεια. Εκκαθαρίσεις που κατά περιοχές έλαβαν διαφορετική μορφή και ολοκληρώθηκαν με τη μικρασιατική καταστροφή.

Υπάρχουν καταγγελίες ότι από το 1913 ξεκίνησαν οι μαζικές εκτοπίσεις από την περιοχή των Δαρδανελλίων. Από το 1914 ως το 1918 θα συνεχισθούν με ιδιαίτερη δριμύτητα στο Δυτικό Πόντο (ο Ανατολικός είχε καταληφθεί από τους Ρώσους μετά το 1916) για να συνεχισθούν σε δεύτερη φάση μετά το τέλος του πολέμου, ως το 1922.

Βασικός στόχος ήταν να αποδειχθεί ότι αφ ενός από τους προϊστορικούς χρόνους η Ανατολία κατοικούνταν από τουρκικά φύλα και αφ ετέρου ότι οι περιοχές αυτές την εποχή του ελληνοτουρκικού πολέμου (1919-1922) συγκροτούσαν την αδιαφιλονίκητη τουρκική πατρίδα, που επιβουλεύτηκαν οι ξένοι ιμπεριαλιστές.

Δυστυχώς, η πολιτική σκοπιμότητα, μπορεί να υπερισχύσει της ιστορικής αλήθειας στη διεθνή κοινότητα.

Παρά τις επίμονες προσπάθειές τους που είχαν γενοκτόνα χαρακτηριστικά, οι τούρκοι αγωνίζονται ακόμη και σήμερα να πετύχουν την εθνική ομοιογένεια του Μικρασιατικού χώρου που κατέχουν.

Ανακαλούν την οθωμανική ιδεολογία αλλά, μάλλον, δεν φαίνεται να είναι πειστικοί.

Η Ελλάδα, εδραιώθηκε στα σύνορα της Λωζάννης, το 1923 αλλά, κρίνοντας από όσα ανέφερα, της ταιριάζει περισσότερο μια οικουμενική αντίληψη.

Πρέπει να κάνει ένα βήμα προς τα εμπρός, αλλά, προς τα παρόν, δυστυχώς, δεν φαίνεται να διαθέτει τις δυνάμεις που απαιτούνται για μεγάλα εγχειρήματα.