.Κάτι κινείται αριστερά, αλλά τι ακριβώς;

Αυτή τη φορά, η διοργάνωση ήταν στο ΤΙΤΑΝΙΑ, κοντά στην Ομόνοια. Στην πρωτοβουλία που -διεπίστωσε όποιος πήγαινε να συμμετάσχει, ή και απλώς περνούσε να δει περί τίνος επρόκειτο- πήρε η Ομάδα για τη συμπαράταξη Προοδευτικών, Σοσιαλιστικών, Οικολογικών και Αριστερών Δυνάμεων, ανταποκρίθηκε αληθινά ένα ευρύτατο φάσμα ανθρώπων απ΄ όλον εκείνο τον χώρο που βρίσκεται «απέναντι» στην Κεντροδεξιά ή, αν θέλετε, στη σημερινή εκδοχή διακυβέρνησης, χωρίς όμως να έχει «άνετη» στέγη στους κυρίαρχους πολιτικούς σχηματισμούς της Αριστεράς. (Ο όρος, πρακτικά, σημαίνει το ΣΥΡΙΖΑ-μετά-το-Συνέδριό-το...περισσότερα »

.Για όλα φταίνε .... οι άλλοι

Παρακολουθούμε με μεγάλη αγωνία τις συζητήσεις στις τηλεοπτικές εκπομπές, τις δηλώσεις υπουργών και "παραγόντων", τα άρθρα έγκριτων δημοσιογράφων. Ποιος φταίει που είμαστε σε αυτοί την κατάσταση; 

Μα οι δημόσιοι υπάλληλοι, που είναι τεμπέληδες, και λουφαδόροι, ανίκανοι και άσχετοι, έχουν διοριστεί με μέσον και δεν ενδιαφέρονται για τίποτε ταμπουρωμένοι πίσω από την "μονιμότητά" τους 

Δεν θα σχολιάσουμε ποιος έχει την ευθύνη του διορισμού τους, από το παράθυρο, γιατί είναι προφανές. Αυτοί οι ίδιοι οι βουλευτές και οι υπουργοί, που σήμερα χτυπιούνται στα τηλεπαράθυρα για την "εξυγία... περισσότερα »

.Οι γέροι του Μάπετ Σόου είναι Έλληνες

*Σχόλια Χρήστος Χωμενίδης *  

Από τα «κουκλάκια», καθώς τα αποκαλεί η θυγατέρα μου, τα καρτούνς όπως τα ονομάζουν οι Αγγλοσάξονες, υπάρχουν εκείνα που απευθύνονται αποκλειστικά σχεδόν σε παιδιά: Ο Γουίνυ το Αρκουδάκι, η Χιονάτη και οι Επτά Νάνοι (στην πρωτότυπη και όχι βεβαίως στην πορνό τους εκδοχή), η Λαλαλούψι – καινούρια είσοδος στο πάνθεον των παιχνιδάδικων, άγνωστη σε όσους δεν έχουν γίνει σχετικά πρόσφατα γονείς. 

Και υπάρχουν τα άλλα, μέσω των οποίων ο δημιουργός τους κλείνει το μάτι στους ενήλικες. Στη δεύτερη κατηγορία ανήκουν οι περίφημοι γέροι του Μάπετ Σόου. 

Δεν ξέρω ε... περισσότερα »

.Εσύ ποια επανάσταση θα ακολουθήσεις;

Σχόλια Σταύρος

Θεοδωράκης 

Βλέπω τις εικόνες από την Αίγυπτο και δεν μπορώ να αποφασίσω με ποιους είμαι. Από τη μία είναι ο «Aδελφός Μουσουλμάνος» Μόρσι που έβαλε μαντίλες μέχρι και στις τηλεπαρουσιάστριες και από την άλλη είναι ο στρατός και τα τανκς. Δεν ήταν δημοκρατικά εκλεγμένος ο Μόρσι; Ήταν. 

Έκλεινε όμως τα κανάλια που του έκαναν κριτική και πυροβολούσε τους διαδηλωτές που ζητούσαν την παραίτησή του. 

Το πραξικόπημα, λοιπόν, των στρατηγών έγινε δεκτό με πανηγυρισμούς στην πλατεία Ταχρίρ και τις πρώτες ώρες κυριάρχησε το σύνθημα «Στρατός-λαός, μια γροθιά»! «Σήμερα», ...περισσότερα »

.Κλέφτης ποδηλάτων

Σχόλια Γιάννης Παντελάκης 

 Την Παρασκευή, μου έκλεψαν το ποδήλατο. Απελπισία. Όχι τόσο για την αξία του, που ωστόσο δεν ήταν και μικρή. Μάλλον το συναισθηματικό δέσιμο, πρέπει να ήταν η αιτία που μ’ έκαναν να νιώσω ένα μικρό σοκ. Καλός σύντροφος, ιδιαίτερα κάποια βράδια που κάναμε κάποια πολλά χιλιόμετρα μαζί και δεν με είχε προδώσει ποτέ. Δεν ξέρω πώς αντιδρά ο καθένας όταν του κλέβουν το ποδήλατο. 

Εγώ πήγα σ' ένα κεντρικό σημείο της γειτονιάς μου απ' όπου περνούν αρκετά ποδήλατα και άρχισα να τα παρατηρώ. Κατά πώς φαίνεται, όταν χάνεις ένα ποδήλατο, χάνεις -ελπίζω προσωριν...περισσότερα »

.Οι γάτες και ο Κυριάκος

Σχόλι αΣταύρος Θεοδωράκης  

Τις γάτες δεν τις συμπαθώ. Είμαι με τους σκύλους, δηλαδή. Με τους μεγάλους σκύλους, τους «κανονικούς». Γιατί υπάρχουν και οι άλλοι, οι μινιατούρες, που κουβαλούν οι κυρίες. Υβρίδια σκύλοι – λουί βουιτόν. Γάτα, λοιπόν, δεν είχα ποτέ. Τι με ενοχλεί στη γάτα; Ότι μοιάζει στον κακό μας εαυτό. Γιατί μη μου πείτε ότι ξέρετε καμιά γάτα που βγάζει με κόπο το ψωμί της. Δεν λέω, κάποτε υπήρχαν. 

Στο χωριό, ας πούμε, τις θυμάμαι τα καλοκαίρια, να παραμονεύουν στις μάντρες τα ποντίκια.
Άντε μια φορά την εβδομάδα -όποτε είχαμε ψάρι, δηλαδή- να τους πετούσε ο παππούς κανένα ψαροκόκαλο και εκείνες να το αρπάζουν στον αέρα – τις άλλες μέρες, όμως, τις έτρωγε το πάνω-κάτω στα δέντρα, για μια ακρίδα και μια αράχνη.

Σιγά-σιγά όμως το DNA τους μεταλλάχθηκε, έγινε νεοελληνικό. Στα χωριά θα τις δεις γύρω απ' τα καφενεία να ζητιανεύουν υπόλοιπα του «ούζου – μεζέ» και στην Αθήνα να περιμένουν σαν «αρχόντισσες» στους καναπέδες, το κλικ της κονσέρβας. Έτσι και στο κοντινό παρκάκι. Μια γάτα ήρθε και γέννησε τρία γατιά. Μόλις άνοιξαν τα μάτια τους και περπάτησαν εκείνη τα εγκατέλειψε με τον πρώτο τυχόντα γάτο, αλλά δεν είναι ώρα για ηθικολογίες. 

Το ένα γατί μαύρο σαν πάνθηρας, ζει μόνο του από τότε στο πάρκο. Το ξημέρωμα κυνηγάει ποντικούς γύρω από τις ρίζες των δέντρων και το βράδυ πουλιά στα δέντρα. Αδύνατος, αλλά ευτυχισμένος. Το δεύτερο γατί είναι χρυσό, σαν λέαινα. Περιπλανιέται και αυτό στο πάρκο καθαρίζοντάς το από τρωκτικά και έντομα και κάπου κάπου γρατζουνάει τις πόρτες ζητώντας μια ανταμοιβή. Αρπάζει το αποφάγι, δεν το μυρίζει καν και εξαφανίζεται.

Και υπάρχει και το τρίτο, το «σπιτίσιο», που έχει τρυπώσει σε διαμέρισμα διπλανής πολυκατοικίας. Ένα γκρίζο γατάκι που άμα δει ψωμιέρα, ψυγείο ή ντουλάπι να ανοίγει, τσουπ στα πόδια σου! Νιαουρίζει και γούζιεται μέχρι να πάρει «μερίδιο». Τα αποφάγια δεν τα καταδέχεται και σε λίγο τα κορίτσια του σπιτιού θα του βγάζουν πιάτο κανονικό να τρώει δίπλα τους. 

Γιατί ποιος να υπομείνει την κλάψα του; Άσε που το βρίσκουν συμπαθητικό που τρίβεται συνεχώς ανάμεσα στα πόδια τους. «Να που το θράσος ανταμείβεται και στην κοινωνία των γάτων» θα μουρμουράει ο μαύρος γάτος κάθε φορά που θα κοιτάει προς τα σπίτια.

Εκεί, στις τελευταίες σκέψεις, μου ήρθε στο νου και ο Μητσοτάκης. Ναι, ο υπουργός! Δεν είμαι ισορροπημένος (ποτέ δεν το ισχυρίστηκα), αυτή τη φορά όμως ταράχθηκα αληθινά. Μετά, το ξανασκέφθηκα. 

Ο ένας γάτος στάθηκε μόνος του στη ζούγκλα της ζωής. Ο δεύτερος κυνηγάει μεν αλλά θέλει, που και που, μια ανταμοιβή. Και ο τρίτος ζει παρασιτικά προσφέροντας τη γούνα του για λίγα χάδια. Θα μπορέσει, λοιπόν, ο Μητσοτάκης να αξιολογήσει την προσφορά της κάθε γάτας; Ή θα τις πάρει όλες ο διάολος; Οι προηγούμενοι, πάντως, δεν τα κατάφεραν. 

Ή άρχιζαν τις κλοτσιές ή τις έκαναν όλες «σπιτίσιες» - συνήθως αυτό. Τώρα, όμως, που δεν υπάρχουν σπίτια για όλες τις γάτες -γεννάνε συνεχώς οι άτιμες- κάποιος πρέπει να συμμορφώσει τη «σπιτίσια» γιατί αλλιώς θα χάσουμε τον πάνθηρα, θα χάσουμε και τη λέαινα και θα γεμίσει με τρωκτικά η περιοχή.

ΥΓ: Και αν η αξιολόγηση των γάτων και η ανταμοιβή αυτών που κυνηγούν ποντίκια, φαντάζει χρονοβόρα και απρόβλεπτη, η λύση υπάρχει εδώ. Την έχω κάνει πριν 22 μήνες αλλά οι άνθρωποι (όπως και οι γάτες άλλωστε) δεν αλλάζουν εύκολα συνήθειες, όσο κακές κι αν είναι. 

.Ο κολπίσκος των παραισθήσεων

Σχόλια Δημήτρης Καμπουράκης 

 Είναι ένας κολπίσκος στην άκρη του κόσμου. Αυτοκίνητο δε φτάνει ως εκεί, μήτε μηχανή. Τα λάστιχά τους θα γίνουν κομμάτια απ’ τις πέτρες που προβάλουν σαν μαχαίρια από τα ξερά χώματα που τον περιβάλλουν σαν βιβλική έρημος. Δρόμοι ή μονοπάτια δεν υπάρχουν. Τα μουλάρια ή τα γαϊδούρια πάνε παντού, αλλά εκεί δεν πάνε. Μόνο κατσίκια είναι ικανά να κατηφορίσουν τα απότομα βράχια και τα γκρεμνά που τον περισφίγγουν. Απ’ τη μεριά της θάλασσας, τα πράγματα είναι χειρότερα.

 Σκάφη και βάρκες και αστραφτερά κότερα είναι ανήμπορα να προσεγγίσουν τον κόλπο. Αθέατοι ύφαλοι έχουν οχυρώσει την είσοδό του, περιμένοντας τις φουσκωμένες σαμπρέλες ή τις ανυποψίαστες καρίνες για να τις κομματιάσουν. Θαλασσινά ποτάμια και ανάποδα ρεύματα κυλούν ακατάπαυστα προς τα ανοιχτά, διώχνοντας όποιον αποπειραθεί να εισβάλλει. Ο κολπίσκος δεν θέλει επισκέπτες. Εκεί θα είμαι.

Θα τρώγω ωμά αγριοκούνελα, ξερά πικραμύγδαλα και άγουρα σύκα. Θα πιάνω τις ακρίδες, θα τους ξεριζώνω τα πίσω πόδια για να τα μασουλίσω και θα τις αφήνω ζωντανές και ακρωτηριασμένες πάνω στα φύλλα μέχρι να ‘ρθουν τα πουλιά να τις αποτελειώσουν. 

Κάθε πρωί θα γλείφω τα φυλλαράκια των κέδρων για να παίρνω λίγη από την υγρασία της αυγής, υγρασία αλμυρή αφού στον κολπίσκο το αλάτι έχει ποτίσει τα πάντα. Θα τουρτουρίζω τα βράδια και θα καίγομαι τη μέρα.

 Εκεί στην άκρη του βράχου θα είμαι σκαρφαλωμένος και θα παρατηρώ τα ψάρια που βολτάρουν στον γάργαρο βυθό. Να ξεμείνω από τσιγάρα και να φωνάζουν οι εθισμένοι νευρώνες μου ζητώντας τη νικοτίνη τους. Ούτε αλκοόλ θα ‘χω, να καταλαγιάζει τις μανίες μου. Και θα βάζω κάθε μέρα στη σειρά τους ανθρώπους που πέρασαν απ’ τη ζωή μου και θα τους σκοτώνω έναν-έναν. Ν’ απαλλαγώ εγώ απ’ αυτούς κι εκείνοι από μένα.

Δυο φορές την ημέρα θα ρίχνω τα προσόντα μου στα χαλίκια και θα τα κλωτσάω μέχρι να ματώσουν, να ψοφήσουν σαν τα σκυλιά. Να μην έχω πια προσόντα, μήτε ικανότητες, μήτε γνώσεις. 

Να είμαι ανήμπορος να μιλήσω, ανίκανος να γράψω, ανάξιος να προδώσω ή να προδοθώ. Και θα φτύσω από μέσα μου τους στίχους των ποιητών και τα ξεσπάσματα των πεζογράφων, τι τα θέλω; Σάματις με βοήθησαν σε κάτι; Οι Καβάφηδες, οι Ντοστογιέφσκηδες, οι Σιοράν, οι Φώκνερ και όλα τα παρόμοια φυράματα, θα εξαφανιστούν μια και καλή. 

Ο κολπίσκος δεν ανέχεται τέτοια υποκριτικά καθάρματα που διατυμπανίζουν πως η ποίηση και η λογοτεχνία ανήκουν σ’ αυτούς που την έχουν ανάγκη, χωρίς να λένε πως τους ανήκει ως ένα επιπλέον βάρος.

Εκεί θα ‘μαι όλο τον καιρό. Κι αν τολμήσει κανένας κερατάς ν’ αψηφήσει το επικίνδυνο μονοπάτι ή τους ύπουλους υφάλους και εμφανιστεί μπροστά μου, μα την Παναγία θα του το κόψω το λαρύγγι και θα τον θάψω εκεί, στην άκρη της άμμου

Όταν καταπολεμώ τους καρκίνους που με δέρνουν, δε θέλω παρέες. 

Κι αν μέσα στη διόραση που φέρνει η εξάντληση, το αλάτι, ο σκληρός ήλιος και το αντιβούισμα της ίδιας σου της φωνής στους γκρεμούς… αν λέω, εμφανιστεί κανένας Θεός να με σώσει, θα του το πω καθαρά: «Άει τράβα στη δουλειά σου, Χριστιανέ μου».

Αυτά θα κάνω τούτο το καλοκαίρι.

.Γιάννης Βαρουφάκης: Να χρεοκοπήσουμε εδώ και τώρα

Για μέρες τώρα βαραίνουμε τις ψυχές μας με μια μόνιμη αγωνία: Θα χρεοκοπήσει το κράτος μας; Ε, λοιπόν, ήρθε η ώρα να αγκαλιάσουμε αυτό που φοβόμαστε… Αν οι φίλοι μας οι Γερμανοί δεν έχουν….πρόβλημα να χρεοκοπήσουμε, καιρός είναι να το κάνουμε. Χωρίς δεύτερη κουβέντα. 

Όχι ως διαπραγματευτική μπλόφα και ούτε μόνο γιατί το χειρότερο που μπορεί να μας συμβεί είναι να χρεοκοπήσουμε σε ένα χρόνο (βλ. το προηγούμενο άρθρο μου Το Πρώτο Τάνγκο στην Ευρωζώνη) 

αλλά επειδή ήρθε η ώρα να στρέψουμε το βλέμμα στην αισιόδοξη πλευρά της χρεοκοπίας. 

Υπάρχει τέτοια πλευρά; Και βέβαια υπάρχει. 

Σε σχέση...περισσότερα »

.Eurostat: Ετσι μας κοροΐδευαν την περίοδο 2004-2009 οι Ελληνες με το χρέος

Ο επικεφαλής διευθυντής της Ευρωπαϊκής Στατιστικής Υπηρεσίας (Eurostat) Βάλτερ Ράντερμαχερ ήταν εξαιρετικά αποκαλυπτικός για την κατάσταση που επικρατούσε την περίοδο 2004 – 2009 σε σχέση με τα στοιχεία που έδινε η Ελλάδα για την κατάσταση της οικονομίας, ενώ ταυτόχρονα υπερασπίζεται τον επικεφαλής της ΕΛΣΑΤ Ανδρέα Γεωργίου χαρακτηρίζοντας «Κόλαση του Δάντη» τις διώξεις που υφίσταται στη χώρα μας!!!! 

Σε συνάντευξη του στη βελγική εφημερίδα Le Soir, ο Ράντερμαχερ αναφέρθηκε αναλυτικά στα προβλήματα που αντιμετώπισε η υπηρεσία του κατά τις διαδικασίες συλλογής στατιστικών στοιχείων σ... περισσότερα »

.Καλοκαιρινές ανησυχίες...του Θόδωρου Πάγκαλου

του Θόδωρου Πάγκαλου Την περασμένη Κυριακή στο άρθρο μας που είχε τίτλο «Ζήτω η διαφορά» («Vive la difference») είχαμε υποστηρίξει ότι η αναγκαία και μέχρι ενός σημείου αναγκαστική σύμπλευση των δύο παραδοσιακά αντίπαλων κομμάτων ήταν επιθυμητό να συνδυάζεται με τη διατήρηση της ιδεολογικής τους αυτοτέλειας. 

Ποια όμως είναι τα θέματα μιας ιδεολογικής αντιπαράθεσης ανάμεσα στην Κεντροδεξιά και στην Κεντροαριστερά σήμερα; 

Είναι δυνατόν τέτοιου είδους θέματα να προκαλέσουν το ενδιαφέρον της ευρύτερης κοινής γνώμης; Και τελικά μπορεί από μια τέτοια συζήτηση να προκύψει μια αντιστοιχία ...περισσότερα »

.Καταργώντας αλλά όχι σκίζοντας το μνημόνιο

*του Γιάννη Παντελάκη*

 Καταργείς το μνημόνιο, αλλά δεν το σκίζεις. Και τι το κάνεις άραγε; Νομίζω, πως όσο ο Αλέξης Τσίπρας δεν δίνει μια καλή απάντηση σ' αυτό το ερώτημα, το πρόβλημα γι' αυτόν και τον ΣΥΡΙΖΑ θα υπάρχει. 

Η αλήθεια είναι, απαντήσεις τέτοιου είδους από ένα κόμμα με αριστερό πρόσημο και παράλληλη φιλοδοξία να κυβερνήσει, δεν είναι εύκολες. Καθόλου εύκολες. Ωστόσο, στην εποχή μας είναι αναγκαίες. 

Η κρίση στη χώρα μας δεν είναι μόνο κρίση αριθμών, αλλά κυρίως πολιτική. Η αξιοπιστία παραμένει ζητούμενο για τα πολιτικά κόμματα. Αν δεχτεί ένα ακόμα πλήγμα, θα είναι θανατη... περισσότερα »

.Η ΤΙΜΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ !...

 του Γ. Καπόπουλου  

Η Ιστορία, όχι τόσο του Μεγάλου Δουκάτου όσο της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, σίγουρα επιφυλάσσει περίοπτη θέση για τον παραιτηθέντα πρωθυπουργό του Λουξεμβούργο και πρώην πρόεδρο του Eurogroup Γιούνκερ. Από την έναρξη της χρηματοπιστωτικής κρίσης τον Σεπτέμβριο του 2008 και κυρίως μετά την έκρηξη της δημοσιονομικής κρίσης στην Ευρωζώνη την άνοιξη του 2010, ο Γιούνκερ υπήρξε ο μόνος Ευρωπαίος αξιωματούχος που τίμησε τον θεσμικό του ρόλο και τις ευθύνες του, ο μόνος που κατ' εξακολούθηση είχε το θάρρος να λέει «όχι» στους Μέρκελ - Σόιμπλε.

Η αντίστιξή του με την πολιτική ανυπαρξία του προέδρου της Επιτροπής Μπαρόζο και του προέδρου του Συμβουλίου Ρομπάι είναι συντριπτικά ευνοϊκή υπέρ του. Πρωθυπουργός μίας μικρής χώρας, ο Γιούνκερ σήκωσε ανάστημα στις ολέθριες επιλογές του Βερολίνου και σε μεγάλο βαθμό συμπλήρωσε το κενό που άφησαν οι μοιραίοι και άβουλοι ηγέτες της Γαλλίας Σαρκοζί και Ολάντ.

Η περίπτωση Γιούνκερ διαψεύδει την παραδοχή ότι τα περιθώρια ελιγμών ενός ηγέτη είναι συνάρτηση του βάρους της χώρας του: το μικρό Λουξεμβούργο μέσω του πρωθυπουργού του ως προέδρου του Eurogroup όχι μόνον κάλυψε μέρος της λιποταξίας της Γαλλίας, αλλά απάλυνε και την ευρωπαϊκή πολιτική ανυπαρξία της Ισπανίας και της Ιταλίας.

Τίποτε δεν είναι, βέβαια, τυχαίο: το Λουξεμβούργο έχει στους γενετικούς του κώδικες την αντίσταση στον ηγεμονισμό των Μεγάλων, καθώς εδώ και δύο αιώνες μέχρι και τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο αποτελούσε στόχο του επεκτατισμού πρώτα της Γαλλίας και στη συνέχεια της Γερμανίας.

Η προεδρία του Eurogroup, με δεδομένη τη σκληρή εμπειρία συμβίωσης με τον Γιούνκερ, ήταν μεγάλος πονοκέφαλος για τη Μέρκελ: στην αρχή προσπάθησε να επιβάλλει ως διάδοχό του τον Σόιμπλε και όταν διαπίστωσε ότι αυτό είναι αδύνατο, περιορίστηκε στον άχρωμο Ντάισελμπλουμ, που είναι αναλόγου αναστήματος με τους Μπαρόζο - Ρομπάι.

Οταν την άνοιξη του 2003 οι Σρέντερ - Σιράκ είχαν καλέσει άτυπη συνάντηση στο Παρίσι για μία χειραφετημένη από το ΝΑΤΟ ευρωπαϊκή άμυνα, ο Γιούνκερ προσερχόμενος δήλωσε ειρωνικά ότι φέρνει μαζί του την ισχύ των ενόπλων δυνάμεων της χώρας του... Μερικά χρόνια αργότερα απέδειξε ότι η επάρκεια πολιτικής βούλησης αλλάζει συσχετισμούς.